حالا درسته من همیشه میگم باید صدای عقل و منطق رو گوش داد ولی بعضی وقتا هم نیازه صدای قلبتو گوش بدی تا برات یادآوری بشه که این زندگیه و میتونی با بروز احساساتت بهش روح بدی.

کاش مامانم گوشه‌ی فرش رو می‌زد بالا و می‌گفت «بیا اینم خوشحالی‌ و حال خوبت، اینجا قایمشون کرده بودم گم نشن تا هر موقع لازمشون داشتی بدمشون بهت.»

برای آرامش اعصاب.

"خب بلاخره روزای بد تموم شد. داریم وارد روزای بدتر میشیم."

سیتی گل اولو زد پس حذف میشه.

هروقت اون صدای آزاردهنده‌ی ذهنم ساکت بشه، میتونم یه نفس عمیق بکشم و بعد ادعا کنم دارم زندگی میکنم.

اما زندگی...
هر چه ما بزرگتر بشیم، مارو تنهاتر می‌کنه.

این عجیبه که آدم حتی می‌تونه بر خلاف تصورات خودش رفتار کنه، و اونی باشه که خودش هم فکر نمی‌کرد بشه.