بعضی روزا دلم برای گذشته‌ها تنگ می‌شه.
برای لحظه‌هایی که شاید اون موقع قدرشونو نمی‌دونستم،
برای خنده‌هایی که بی‌دلیل بودن، برای آدمایی که بودن و دیگه نیستن و برای خودِ قدیمی‌م که دنیا براش ساده‌تر بود.

عادی نمی‌شه. عادت هم نمی‌شه. یک‌چیزی می‌شه که نمی‌دونی اسمش رو چی بذاری.

غمگینم و هیچ موزیک تسکین دهنده‌ای ندارم.

این قضیه که توو روزای سخت هم باید صبح از خواب پاشیم و مثل هرروز تلاش کنیم اصلا جالب نیست؛ ولی خب.

"بک‌آپ نداریم، مواظب باش" استرس زا ترین جمله‌ایه که وقتی سرکارم میتونم بشنوم.

چنل داشتن هم جالبه ها!
مثلا دیشب یکی با فرستادن این موزیک حالمو خوب کرد یا به عبارتی به داد کلافگیم رسید.

ارزش تو وابسته به رفتار دیگران نیست.
هیچ‌کس، حتی نزدیک‌ترین آدم زندگیت، نمی‌تونه تعیین کنه که تو چقدر باارزشی.
نه بی‌توجهی‌ها کم‌ارزشت میکنن، نه توجه‌ها باارزش‌ترت.
تو همین حالا با همه‌ی ضعف‌ها و قشنگی‌هات، کافی هستی.
اگه کسی قدر تو رو نمیدونه، این ضعف تو نیست، ناتوانی اونه در دیدن زیبایی‌ها.

یادت باشه وقتی خودتو جدی بگیری، بقیه هم یاد می‌گیرن چطور باهات رفتار کنن.

والا آدمیزاد چه میدونه!

بعضی ذهن‌ها مثل معما میمونن، پیچیده، عمیق، و جذاب. ولی وقتی کنار یه نفر باشی که خودش جواب خیلی از معماهاست تازه می‌فهمی باهوش بودن یعنی چی.

کاش زودتر استارت باشگاه رو می‌زدم.
این حس خوب، این انرژی مثبت، این آرامشی که بعد تمرین میگیرم، یه چیز دیگه‌ست.
نه فقط جسمم، روحم هم داره جون میگیره.

اگه تو هم مدت‌هاست داری با خودت می‌جنگی که بری باشگاه یا نه،
بدون هر روزی که دیرتر شروع کنی، یه روز از حال خوبت عقب‌تری.
شروع کن، بعد از یکی دو جلسه می‌فهمی چی رو از دست داده بودی.

بازیچه‌ی هورمونامم واقعا.

زندگی کلا چیز پایداری نیست اما بعضی از آدم‌ها ارزشش رو دارن.

دلم میخواد پاشم برم پیش نگین و باز باهم بریم کافه وخیلی جدی وسط کافه واسش فال هات چاکلت بگیرم تا همه به اسکول بودنمون پی ببرن.🫠