ارزش تو وابسته به رفتار دیگران نیست.
هیچ‌کس، حتی نزدیک‌ترین آدم زندگیت، نمی‌تونه تعیین کنه که تو چقدر باارزشی.
نه بی‌توجهی‌ها کم‌ارزشت میکنن، نه توجه‌ها باارزش‌ترت.
تو همین حالا با همه‌ی ضعف‌ها و قشنگی‌هات، کافی هستی.
اگه کسی قدر تو رو نمیدونه، این ضعف تو نیست، ناتوانی اونه در دیدن زیبایی‌ها.

یادت باشه وقتی خودتو جدی بگیری، بقیه هم یاد می‌گیرن چطور باهات رفتار کنن.

والا آدمیزاد چه میدونه!

بعضی ذهن‌ها مثل معما میمونن، پیچیده، عمیق، و جذاب. ولی وقتی کنار یه نفر باشی که خودش جواب خیلی از معماهاست تازه می‌فهمی باهوش بودن یعنی چی.

کاش زودتر استارت باشگاه رو می‌زدم.
این حس خوب، این انرژی مثبت، این آرامشی که بعد تمرین میگیرم، یه چیز دیگه‌ست.
نه فقط جسمم، روحم هم داره جون میگیره.

اگه تو هم مدت‌هاست داری با خودت می‌جنگی که بری باشگاه یا نه،
بدون هر روزی که دیرتر شروع کنی، یه روز از حال خوبت عقب‌تری.
شروع کن، بعد از یکی دو جلسه می‌فهمی چی رو از دست داده بودی.

بازیچه‌ی هورمونامم واقعا.

زندگی کلا چیز پایداری نیست اما بعضی از آدم‌ها ارزشش رو دارن.

دلم میخواد پاشم برم پیش نگین و باز باهم بریم کافه وخیلی جدی وسط کافه واسش فال هات چاکلت بگیرم تا همه به اسکول بودنمون پی ببرن.🫠

بنظرم اینسری بریم سراغ فال کارامل ماکیاتو.

برای هر چیزی دنبال علت نباش، احتمالا خودت هم ثمره‌ی یه قورمه‌سبزی خوشمزه‌ی آخر هفته باشی.

فهمیدم وقتی باشگاهم باید نوتیف کارفرما رو ببندم.

من پلی لیست گودبای پارتیم رو آماده کردم، فقط مونده گرفتن پذیرش و ویزا.

گاهی دلم میخواد اون آدم خوش شانسی باشم که از چیزی که بدست آورده متعجب باشه و تا مدت ها باورش نشه. اما متاسفانه یا خوشبختانه هرچی بدست آوردم واسش کونم پاره شده و به سادگی باورش کردم.

حداقل در لحظه حالمو خوب میکنه پس ارزششو داره.