تنهایی انجام دادن سخته، اما خیلی افتخار داره، خیلی.

پارتنرِ خوب، خیلی از ذهنیت‌های منفی توی فکرتو میشوره و میبره و جاشو با افکار مثبت پر میکنه.

نمیخوام صبح بشه که کار کنم.

خدایا یعنی راه نداره انسان‌های حساس همگی با هم برن یه سیاره‌ی دیگه زندگی کنن؟

باز خوبه که روزهای بد میگذرن.

با آدمای خسیس هیچ جوره نمیشه ارتباط سالم داشت!

امتحان اول صبحی زیاد جالب نیست، بهش یک از ده می‌دم.

عاقل بودن آخرش آدم رو دیوونه میکنه.

So what you think , is there any ending or any beginning , soul ?

جدی قد بلند بودن خودش یه استایله.

آدما میگن دوست دارن ولی برای خوشحال کردنت دست به هیچ‌کاری نمیزنن.

کافیه یذره حالم بد باشه تا به بهونه اون واسه هرچی که اذیتم میکنه اشک بریزم.

من خیلی احساساتی ام در عین حال بی احساس،دقیق نمیتونم توضیح بدمش.

فرقی نداره چقدر کار کنم و پول دربیارم، درنهایت باید تا آخر برج با یه تومن سر کنم.

داشتم قسمت آخر the last of us و میدیدم و روی دیوار یه جمله ای نوشته بود. پسر. دنیا واقعا جای عجیبیه و بله کلمات نجاتمون میدن.

از دیدن و ارتباط گرفتن با آدمایی که خودشونو از سردرگمی نجات دادن و هدفمندن لذت میبرم. واقعا.

من یه سری اهدافمو انقدری دوست دارم که تاحالا نشده برای انجام دادن کاراش تنبلی کنم یا خودمو توجیه کنم که " نه خب ببین تو باید ادامه بدی".