این رسم دنیا نیست...

ینی حدود کربلاتم واسه من جا نیست؟

دیدمت از دور ، خسته بود پاهات:)

دیدنت غمگینم می‌کنه ، ندیدنت هم.

؛

آخرش دنیای ِ نامرد، دست ما دوتا رو از همدیگہ وا کرد . .

ما ؛ ما وارثان ِ دردهای بی‌شماریم...

تو قلبم دارمت من تا همیشه:)

چه تلخه ک ..

خودت مجبور شی بذاری و بری،
اما دلت باهات نیاد:)

بوی ِ تو می‌دهد آغوش ِ خیالی‌ام(:

ولی جدی جدی بعد ی مدت؛ خنده‌دارترین خاطرات میشن دلیل گریه‌هات !

دلتنگ ِ مشهدیم و پریشان ِکربلا💔

در آن دوری و بدحالی ، نبودم از رخت خالی
به دل میدیدمت؛ و از جان سلامت میفرستادم . . .

گه گِداری به سرم می‌زند دلتنگ شوم .

آی اورییم او بیزی ترک ائتماخا حاضیرلاشیر . . .

سر صبحی عشق کردم باهاش(:

پا گیر ماتمیم؛ عقب هم نمی‌کشیم...

جلوی بعضی خاطره‌ها باید نوشت:
آهسته تر به یاد آورده شوند،
خطر ریزش اشک*

بار آخر ک دیدمت از اولین‌بار هم غریبه تر بودی!

من صبور نبودم، مجبور بودم