ما ؛ ما وارثان ِ دردهای بی‌شماریم...

تو قلبم دارمت من تا همیشه:)

چه تلخه ک ..

خودت مجبور شی بذاری و بری،
اما دلت باهات نیاد:)

بوی ِ تو می‌دهد آغوش ِ خیالی‌ام(:

ولی جدی جدی بعد ی مدت؛ خنده‌دارترین خاطرات میشن دلیل گریه‌هات !

دلتنگ ِ مشهدیم و پریشان ِکربلا💔

در آن دوری و بدحالی ، نبودم از رخت خالی
به دل میدیدمت؛ و از جان سلامت میفرستادم . . .

گه گِداری به سرم می‌زند دلتنگ شوم .

آی اورییم او بیزی ترک ائتماخا حاضیرلاشیر . . .

سر صبحی عشق کردم باهاش(:

پا گیر ماتمیم؛ عقب هم نمی‌کشیم...

جلوی بعضی خاطره‌ها باید نوشت:
آهسته تر به یاد آورده شوند،
خطر ریزش اشک*

بار آخر ک دیدمت از اولین‌بار هم غریبه تر بودی!

من صبور نبودم، مجبور بودم

آدم‌ها با رفتار حرف میزنند ، دنبال کلمات نباشید.

اگه بفهمی با چه کسایی اوکی نشدم
‏چون هنوز توی فکر تو بودم، پشمات میریزه

بالاخره ی روز یاد میگیری ک؛

کلمات محدود به زمانن!

من هر روز از روز قبل نابودترم،
درد میگیره یه ساعت ب یه ساعت سرم:)

و چه سخت سینه را می فشارد
غم و دلتنگی باران های پاییزی(: