خدایا ما رو دلتنگ کسایی نکن ك غرورمون
اجازه نمیده بهشون بگیم دلمون تنگشونه.

تا میل نباشد به وصال از طرف دوست
سودی نکند حرص و تمنا که تو داری . .

این دو عزیز زندگی رو بردند :)

دگر هراس بی تو ماندنم کور شده جناب .

سهم ما در وسط معرکه‌یِ عشق چه بود؟
غم و دلتنگی و حسرت همه یك جا باهم :)

‏من کلا هیچوقت از اوناش نبودم.
تو هیچ زمینه‌ای.

درگیر ِفراقم، درمونم وصاله آقای اباعبدللھ :)

واقعا دلم نمیخواد تو این بازه‌ی زمانی زندگی کنم.
کاش ۷۰ سال پیش یا ۷۰ سال بعد زندگی می‌کردم.

این چیست ك چون دلهره افتاده به جانم؟
حالِ همه خوب است؛ من اما نگرانم . .

هوا چنان سرد است
که سرما را حس نمی‌کنم،
و زخم چنان گرم
که درد را.

برم مشھد خوب میشم، بخدا:)

شده گاهی ز خودت سیر شوی؟
شده آهی بکشی، بغض کنی، پیر شوی؟

کی تو این شخته و قار میره ی جایی ک اصن واجب نیس؟
آفرین من و آبجی.

هیچ‌وقت آدما رو گذر زمان پیر نمیکنه .
این حرف نزدنه ك باعث پیری میشه
حرف ِدل آدمارو پیر میکنه
مگه ی آدم چقدر میتونه حرف نزنه؟
چقد میتونه حرفاشو تو دلش تلمبار کنه؟
کلمه به کلمه بچینه تو دلش...
آدم هرچقدم تودار ؛ درونگرا ، مغرور باشه
بالاخره ی جا کم میاره :)
خفه میشه با حرفاش...
تک‌تک تاروپود طناب دور گردنش؛
حرفای خودشن ك انقد به کسی نگفته
ك حرفاش شروع کردن به تجزیه کردن
خودش.
یا باید حرفاتو بزنی، یا باید بمیری.
ولی میدونی چیه ؟ آدما نامرد شدن...
دیگه نمیشه حرف دلو پیش کسی بازگو کرد،
دیگه هیچکس مثل قدیم نیست،
دیگه کسی رازدار دیگری نیست !
حالا ما موندیم ك محکومیم به مردن ؛
باید بمیریم تا فاش نشیم،
باید بدست حرفای خودمون بمیریم تا بدست نامردا.
ما هممون مجبور به مرگیم...
نمیریم، کشته میشیم !

سخته ، بفهمی همه عمرت تلف شده :)

باز صبح شد.
و این جمله را با ابهام گفت...

به عشق در نگاه اول؛
شاید صددرصد معتقد نباشم
‏اما به دریافت احساس ناامنی
از بعضی‌ها در لحظات اولیه آشنایی
اعتقاد راسخ دارم :)

تو حالتیم ك از فضای مجازی متنفرم
ولی بدون وجودش نمیتونم زندگی کنم.