قشنگ ترین تیکه ی که از کتاب تکه های کل منسجم خوندم این بود:
"‏آدم ها مسئول کمبود های ما نیستند.
گریه کنید، درد بکشید،فریاد بزنید
اما بلند شوید و جلو بروید.
حفره‌های قدیمی را خالی باقی بگذارید
و توقع نداشته باشید آدم‌ها جاهای خالی‌تان را پر کنند!
جلو بروید و از باقی راه با تمام کمبود هایتان لذت ببرید
جلو بروید و به ادامه‌ی زندگی سلام بگوید!"
همچنان فکر میکنم که ما تا زمانی که نپذیریم تنها کسی که میتونه ما رو خوشحال یا ناراحت، موفق یا ناامید، شکست خورده یا جنگنده، قوی یا سست کنه فقط خودمون هستیم و خودمون، به چیزی دست پیدا نمی‌کنیم و این بزرگترین فکت غیر قابل انکاره!🌱

📚 @PDFsCom

اگر نظر مخالف شما را عصبانی می‌کند، نشان آن است که شما ناخودآگاه می‌دانید که دلیل خوبی، برای آنچه فکر می‌کنید درست است، ندارید. اگر کسی اصرار کند که جمع دو با دو برابر پنج است یا ایسلند روی خط استوا قرار دارد شما بیشتر احساس دلسوزی می‌کنید تا خشم؛ مگر این‌که آنقدر کم از حساب و جغرافی بدانید که نظر او عقیده‌ی شما را به لرزه درآورد!

#برتراند_راسل

📚 @PDFsCom

‌‌‌بلاگرهای "عشق و پارتنر" که از رابطه‌‌ی عاشقانه‌شان "محتوای روزمره" تولید می‌کنند بلای جان مردم‌اند. توصیه‌ام این است که هرجا این جماعت "شاد، خوشبخت، عاشق‌پیشه و شیک" را دیدید، فرار کنید.
‌‌‌
حواسشان هست که دست روی حسرت‌ها و نداشته‌ها بگذارند. فرمول ثابت است. اصلا وجه مشترک اکثر بلاگرها همین است: تمرکز روی محرومیت‌ها، رویاها و فقدان‌های مخاطب. به این صورت که "ببین من حتی غذا پختنم هم شیک، رویایی و زیباست. زیر سایه‌ی معشوقِ امن و همیشگی خودم هستم. این پرتوی آفتاب رو ببین که چطور روی میز و قابلمه افتاده. ببین ما چقدر همدیگه‌ رو دوست داریم. حین آشپزی می‌خندیم و می‌رقصیم و..."
‌‌‌‌‌
مخاطب این تصویرِ طراحی‌شده، قلابی و فریبکارانه را می‌بيند و باور می‌کند، فوراً با تبر سراغ واقعیتِ زندگی خودش می‌رود: "پس چرا غذا پختن من شیک نیست. چرا پرتوی نور نمیاد و چرا پارتنرم موقع آشپزی منو بغل نکرد و نرقصید و چرا جلوی دوربین نمیاد و‌ چرا..."
‌‌‌
شما قاتلِ زندگی‌تان را لایک می‌کنید. مدام برای مقایسه تحریک می‌شوید و تقریبا همیشه در این مقایسه شکست می‌خورید‌ و چیزهایی در شما فرو می‌ریزد. به‌قول کامو: "منشأ تمام رنج‌های بشر قیاس است". گمان نمی‌کنم حتی آگاهی از "ساختگی بودن و گزینشی بودن محتوا" بتواند جلوی تاثیرش را بگیرد. تا وقتی در فضای این پیج‌ها نفس می‌کشید، آلوده‌اش خواهید شد. چنین بلاگری [که البته مانع آزادی‌اش نیستم] فعالیتی مضر و بیمارکننده دارد، که با منجنیقش هر روز مشغول سنگ‌پرانی به زندگی و روان شماست.
‌‌
#معین_دهاز

📚 @PDFsCom

مردم جوری وانمود می کنند و حرف می زنند که انگار همه چیز را می دانند، اگر جرأت کنى و سؤالی بپرسی متوجه مى شوى که آن ها هیچ چیز نمی دانند!

#پائولو_کوئیلو

📚 @PDFsCom

وقتی در سفر کتابی با خودت به همراه می بری، یک چیز عجیبی اتفاق می افتد؛ کتاب شروع می کند به جمع آوری خاطراتت. بعدها کافی است که تو فقط لای آن کتاب را باز کنی تا دوباره به همان جایی برگردی که کتاب را اولین بار خوانده ای. یعنی با خواندن اولین کلمات، همه چیز را به یاد می آوری: عکس ها، بوها، همان بستنی ای که موقع خواندن می خوری…! حرفم را باور کن، کتاب ها درست مثل نوارهای چسبناک مخصوص گیر انداختن مگس هستند. خاطرات به هیچ چیزی مثل صفحات چاپی نمی چسبند.

#کورنلیا_فونکه

📚 @PDFsCom

به گفته دکتر گاتمن،
انتقاد هیچ‌ وقت نمی‌تواند سازنده باشد
انتقاد، تحقیر، توهین، طعنه و مسخره کردن، عشق و صمیمیت را در روابط ما از بین می‌برد.

📚 @BooksCom