مهمترین چیز در زندگی چیست؟ اگر این سوال را از کسی بکنیم که سخت گرسنه است، خواهد گفت غذا. اگر از کسی بپرسیم که از سرما دارد می میرد، خواهد گفت گرما. و اگر از آدمی تک و تنها همین سوال را بکنیم، لابد خواهد گفت مصاحبت آدم ها. ولی هنگامی که این نیازهای اولیه برآورده شد، آیا چیزی می ماند که انسان بدان نیازمند باشد؟ فیلسوفان می گویند بلی. به عقیده آن ها آدم نمی تواند فقط دربند شکم باشد. البته همه خورد و خوراک لازم دارند. البته که همه محتاج محبت و مواظبت اند. ولی از اینها که بگذریم، یک چیز دیگر هم هست که همه لازم دارند و آن این است که بدانیم ما کیستیم و در اینجا چه می کنیم.

📕 دنیای سوفی
✍️ #یوستین_گردر

📚 @PDFsCom

آخر واقعا چطور می‌شود آدم خوشحال باشد از اینکه ساعت ۶:۳۰ با زنگ ساعت بیدار بشود، از تخت بیاید بیرون، لباس بپوشد، زورکی چیزی بخورد، بریند، بشاشد، مسواک بزند، شانه کند، و بعد از یک نبرد طولانی با ترافیک، برسد جایی که درواقع زور می‌زند برای کس دیگری کلی پول دربیاورد و درنهایت هم ازش می‌خواهند بابت این فرصتی که در اختیارش گذاشته شده، قدردان باشد؟

📕 هزار پیشه
✍️ #چارلز_بوکوفسکی

📚 @PDFsCom

زن ها، گاهی اوقات حرفی نمی زنند چون به نظرشان لازم نیست که چیزی گفته شود! تنها با نگاهشان حرف می زنند… به اندازه یک دنیا با نگاهشان حرف می زنند. اگر زنی برایتان اهمیت دارد، از چشمانش به سادگی نگذرید! به هیچ وجه…

📕 سوءتفاهم
✍️ #سیمون_دوبوار

📚 @PDFsCom

انسان خود را محور جهان می پندارد؛
اما در برابر دنیای به این بزرگی که بدون حضور
او نیز همچنان می چرخد خیلی کوچک است و این
حقیقت برایش ننگ آور است و از سر نا امیدی سعی
می‌کند همه را تحت فرمان خود دربیاورد...

📕 بازگشت شازده کوچولو
✍️ #ژان_پیر_داوید

‌📚 @PDFsCom

رام‌ترین نوع بی‌شعورها، بی‌شعورهای آب‌زیرکاهند. البته منظور این نیست که این نوع بی‌شعورها کم‌خطرتر از بقیه بی‌شعورهایند، بلکه منظور این است که زیاد به چشم نمی‌آیند. بی‌شعورهای آب‌زیرکاه با مشاهده واکنش جامعه نسبت به بی‌شعورهای تمام‌عیار ترجیح می‌دهند که پشت نقابی از مهربانی و خونسردی پنهان شوند، اما در عین حال همواره می‌دانند که چگونه این خنجر غلاف‌شده را به‌موقع بیرون بکشند و بدون اینکه هیچ‌کس تصورش را بکند، کار خودشان را بکنند.

📕 بیشعوری
✍️ #خاویر_کرمنت

📚 @PDFsCom

صبر می‌کنم پنجشنبه شود.
باران بگیرد. ببارد نم نم. آسفالت را پر رنگ کند. بوی خاک بپیچد توی خیابان باریک درختی‌تان. دنبال پلاک بگردم. ۳۲. ۳۴. ۳۶ نباشد. همه جای خیابان را دنبال پلاک ۳۶ بگردم و پیدایت نکنم. خسته شوم. سرم را بالا ببرم. آسمان را نبینم. شاخه درخت‌های خیابان باریکتان گره خورده باشد به هم. برگ ببینم و برگ. برگ های خیس که گه گاه قطره‌ای از رویشان سر می‌خورد و می‌چکد روی پیشانی و گیر می کند لای ابروهایم. پیرمردی از رو به رو بیاید. با کت پاییزه قهوه ای و موهای سفید و کیسه پرتقال آبگیری در دست. شبیه پدرهایی که دو دختر دارند. یکی دانشجوی حقوق و افتخار خانواده و دیگری کارمند شرکتی خصوصی٬ هات و پرطرفدار. بگویم «ببخشید آقا» کفش های چرمی اش چند متر جلوتر از من ترمز کند. بپرسم «پلاک ۳۶ کجاست؟» بدون مکث بگوید «خیلی وقته که از اینجا رفته» یکی توی دلم با مچ بند مشکی اسکواش بازی کند. سردم شود. بپرسم «کجا؟» بگوید نمی داند. انگشت‌های سردم را بکشم روی کاغذ کادوی بنفش پر رنگ. انگشت اشاره را ببرم توی گردی پاپیون زرد. بخواهم بازش کنم. همان جا روی آسفالت خیس چهار زانو بنشینم و برای تویی که نیستی تولد بگیرم. شاید بگویم پیرمرد هم بیاید. کادوی من را باز کنیم و پرتقال های او را بخوریم. شاید از دخترهایش بگوید. شاید من هم برایش از خاطراتمان بگویم.
بگویم این پنجشنبه تولد تو بود. می خواستم غافلگیرت کنم. پیراهن دکمه دار آبی ام را پوشیدم٬ موهایم را صاف کردم و بی‌خبر راهی این خیابان باریک درختی شدم. می‌خواستم با دیدنم غافلگیر شوی. نفست بند بیاید. دوست داشتم صورت کبود شده ات را ببینم. خدا خدا می‌کردم مهمان نداشته باشی. خدا خدا می‌کردم کسی با کلاه بوقی‌ای بر سر و کفش‌های پاشنه بلند بر پا٬ برایت «تولد تولد تولدت مبارک» نخواند. چه می‌دانستم رفته‌ای. چه می‌دانستم خیلی وقت است که رفته‌ای و خانه‌ات را هم با خودت بردی.
شاید هم به آن زودی تسلیم نشوم. شاید بیشتر بگردم. شاید کل خیابان های باریک درختی را دنبال پلاک ۳۶ با دیوارهای سنگی بگردم و پیدایت کنم. شاید تو را ببینم که توی بالکن خانه‌ات، خودت را پیچیدی لای پتویی نازک٬ پاهایت را دراز کردی روی میز و داری هوای بارانی پنجشنبه بارانی را نفس می کشی. چه می دانم. شاید پیدایت کنم. شاید خودم فرو رفته در کلاه بوقی‌ای خنده دار با موهایی که زیر باران فر شده٬ برایت شعر تولد بخوانم. کسی چه می‌داند. فعلاً صبر می‌کنم تا پنجشنبه شود.

📕 کار من جادو کردن است
✍️ #آنالی_اکبری

📚 @PDFsCom

این همان اصلی‌ست که همه چیز را به حرکت در می آورد و در کیمیا به آن “روح جهان” می گویند. وقتی که انسان با تمام وجود چیزی را آرزو می کند، به “روح جهان” نزدیک تر است و “روح جهان” نیرویی همواره مثبت است. سپس افزود: روح در انحصار آدمیان نیست و هر آنچه که روی زمین یافت می شود روح دارد، خواه سنگ باشد، خواه گیاه، خواه حیوان یا حتی اندیشه. هر چه در سطح زمین است بطور مداوم در حال تغییر است، چون زمین هم زنده است و زمین هم روح دارد و ما به ندرت می دانیم که زمین در جهت منافع ما کار می کند. شما باید بفهمید که در مغازه بلور فروشی، حتی گلدان ها هم در جهت موفقیت شما حرکت می کردند.

📕 کیمیاگر
✍️ #پائولو_کوئیلو

📚 @PDFsCom

تقدیر به آن معنا نیست که مسیر زندگیمان از پیش تعیین شده، به همین سبب اینکه انسان گردن خم کند و بگوید چه کنم “تقدیرم این بوده” نشانه ی جهالت است، تقدیر همه ی راه نیست، فقط تا سر دوراهی هاست، گذرگاه مشخص است، اما انتخاب گردش ها و راه های فرعی دست مسافر است، پس نه بر زندگی ات حاکمی و نه محکوم آنی.

📕 ملت عشق
✍️ #الیف_شافاک

📚 @PDFsCom

ثروتِ سریع مساله ای است که امروزه پنجاه هزار جوان قصد دارند حلش کنند، جوان هایی که همه در وضعیت شما هستند. شما یک واحدِ این رقم اید. خودتان حساب کنید چه تقلایی باید بکنید و مبارزه چقدر وحشیانه است. باید مثل عنکبوت های زندانی همدیگر را بخورید چون بدیهی است که پنجاه هزار سِمَتِ خوب موجود نیست. می دانید در این مملکت چطور باید ترقی کرد؟ یا با درخششِ نبوغ یا با شگرد فساد. یا باید مثل یک گلوله توپ میان این توده آدم راه باز کنید، یا این که مثل طاعون به جان شان بیفتید. شرافت به هیچ دردی نمی خورد. همه در مقابل قدرت نابغه کمر خم می کنند. البته ازش متنفرند، سعی می کنند بدنامش کنند، چون همه را برای خودش برمی دارد و به کسی چیزی نمی دهد، اما اگر پایداری کند بالااخره جلوش زانو می زنند؛ در یک کلمه، اگر نتوانید زیر لجن دفنش کنند زانو می زنند و می پرستندش.

📕 باباگوریو
✍️ #انوره_دو_بالزاک

📚 @PDFsCom

لیست پیشنهادی عالی برای خوندن کتاب👌

📚 @PDFsCom

هروقت یکی می‌گرید، دیگری می‌خندد. دوست عزیز، این قانون عالم است، رمز کمال همه‌جانبه‌ی آن است. اگر غیر از گریه چیزی در میان نباشد، حاصل یکنواختی محض است و اگر جز خنده چیزی نشنوی خسته‌کننده است. اما توزیع متناسب اشک و دست‌افشانی، هق‌هق و نغمه‌خوانی، روح عالم را از تنوع لازم برخوردار می‌کند و این روح بدل به توازن حیات می‌شود.

📕 کینکاس بوربا
✍️ #ماشادو_د_آسیس

📚 @PDFsCom