NEW BOT Телеграм, страница

خالي از لطف نيست

371 views21:02

🔴خرید کرونا
برنامه جواب نمیداد و مستاصل شده بودم.کد متلب سیو کردم و سیستم بردم تو حالت اسلیپ. چندماهی بود درگیر کدنویسی یه مقاله شده بودم. تقریبا همه توابع نوشته بودم و مشغول دیباگینگ بودم. اما فعلا هیچی به هیچی. کار محاسباتی با اعداد خیلی کوچیک دردسر داره و کامپیوترهارو با توانایی های خیلی بزرگ به راحتی به چالش می‌کشه. مثل این ویروس خیلی ریز که تمام دنیا رو با همه عظمتش به سخره گرفته و داشت من بیرون خونه به مبارزه میطلبید. فردا خرید داشتیم. یک هفته ای هم بود که داشتم لیست خرید تو گوشیم تکمیل میکردم، سعی میکردم اجناسی که خریدشون از یه مغازه ممکنه رو کنار هم بزارم. بعدشم با توجه به مسیر رفت و برگشت و یه طرفه بودن خیابون ها، مجدد مرتبشون میکردم. چندبار لیست مرتب و با حوصله خوندم و از مادرم خواستم اگر چیزی میخاد اضافه کنم. موندن تو خونه اونم بعد از چند ماه آثار کلافگی و خستگی تو صورتش هویدا کرده بود.با هر قلمی که میخوندم آثار حسرت تو چهره اش می دوید و سعی می‌کرد نکات لازم برای خرید بهم بگه. خرید قبلا باهم انجام میدادم، ولی دو ماهی میشد که هفتگی خودم تنهایی اینکار میکردم. دوری از بچه ها و نوه ها، ندیدن هم مسجدی ها و دوستانش و از همه مهمتر عدم تحرک کافیش من ترسونده بود. به این نتیجه رسیده بودم که بین خطر کرونا و افسردگی بهینه سازی انجام بدیم و یک مهمانی خیلی جمع و جور اونم فقط با حضور خانواده چهار نفری خواهرم داشته باشیم. این مهمونی جمع و جور نیاز به خرید سریعتر و بیشتر کرده بود. تو این فکرها بودم که خنکی الکل که با فشار از شیشه پاکن به شیشه عطر بلند نازک اسپری میکردم، رو دستم حس کردم. بوی تندش با بوی عطر مخلوط شده بود، و بوی خنکی رو توی فضای خاطراتم پخش میکرد. سعی میکردم ازش چیزی هدر نشه، چون به سختی گیرش آورده بودم. با احتیاط شیشه رو همراه با یه ماسک نظافت ضخیم که اونم با بدبختی از داخل کابینت ها پیدا کرده بودم، داخل جیب کتم گذاشتم. ماسک وقتی رو صورتم گذاشتم و خودم با سلفی گوشی چک کردم، همراه با ریسه رفتن های مادرم، زدم زیر خنده. مثل غازی با نوک سفید شده بودم که یه هویی از خواب بلند میشن و هراسان اینور اونور نگاه میکنند. دستکش هم پیدا نکرده بودم و کیسه های فریزر که به عنوان دستکش، دستم کرده بودم ، نقش بال بازی میکرد و هر مرغ پخته ای به خنده وامیداشت. همراه خنده دبه شیر و دو تا سفره نون از خونه بیرون زدم و همه درها رو تا ماشین علی رقم داشتن دستکش ابداعی سعی میکردم با آستینم و مثل آدم های علیل باز کنم. تو ماشین نشستم و طبق لیست مغازه ها رو تو ذهنم مرور میکردم. پراید ۱۴۱ سخت استارت خورد و با التماس و فشار پام روی کلاج صدای موتور توی حیاط بلند شد و آهسته اومدم تو کوچه. باز و بستن در با حداقل تماس دست انجام میدادم. نمیشد تولباکس بهینه سازی متلب روم نصب بود تا ازش برای حداقل کردن تماس با فضای بیرون استفاده کنم؟ خیابون ها به نسبت خلوت بود و برای من که عاشق خلوتیم باعث کم شدن استرسم شده بود. رانندگی یکم سخت بود و همه چیز از دستم لیز میخورد. از وقتی بیرون اومده بودم، با ترشح آندرنالین تو رگ هام، قشنگ قلبم تندتر میزد و خنده های اول کار خیلی وقت پیش ازم خداحافظی کرده بود. نزدیک لبنیاتی شدم. مثل سارقین بانک ها از دور داخل مغازه رو چک کردم، خوشبختانه کسی نبود، ماسک زدم و با احتیاط رفتم سمت مغازه. فروشنده ها هیچ کدوم ماسک نداشتن و با دیدن من اونم با اون ماسک عجیب کم کم تعجبشون داشت به خنده تبدیل میشد. وضعیت بازار به اندازه کافی خراب شده بود و سعی کردم با لبخند بهشون نشون بدم که راحت باشند و بخندند. دیدم همچنان حالت احتیاط و احترام نسبت بهم دارند. تازه فهمیدم ماسک نذاشته بود پالس بی خیالی من بگیرند و علاوه بر جلوگیری از ورود ویروس، باعث مسدود شدن خروج احساسات من هم شده بود. فروشنده داشت دبه شیر پر میکرد و انگار متوجه نگاه های هراسان من رو دستاش شده بود و سعی می‌کرد کمتر ظرف لمس کنه. با گفتن میجوشونمش سعی کردم به کارش سرعت بدم. صدام داخل ماسک منقاری شکلم می‌پیچید و فهمیدن منظورم سخت میکرد. چند قالب پنیر و نیم کیلو کشک هم برام کشید. نگاهم مثل ۵-۶ سال گذشته همش روی خوراکی های خوشمزه مغازه بازی بازی میکرد. انواع ارده ها، شیره های انگور سفید و قرمز و سیاه، تخم بلدرچین،کبک،...با اینکه قبلا خوردن برام خیلی جذاب بود، ولی چند سالی میشد که فقط برای سیر شدن اینکار میکردم و از اینکه این حلقه وایل داخل یه حلقه فور تا آخر عمرم باید تکرار کنم بیزار بودم. ولی الان باعث شده بود آب دهنم بیشتر قورط بدم و نفسم بیشتر می‌گرفت. بالاخره کارت داخل کارت خوان کشیدم.
ادامه داستان👇👇👇

404 views19:05