Forwarded from یادداشت های پراکنده - وحید کریمی پور- دانشگاه صنعتی شریف (Vahid, Karimipour)
بادی که در زمانه بسی شمع ها بکشت....
دانشجویی داشتم که فقط دو بار او را دیده بودم، یک بار برای شروع پروژه فوق لیسانس و چند هفته بعد از آن که برای اولین گزارش کارش به دفترم آمده بود. همان بار دوم کافی بود که بفهمم چقدر باهوش است و پرکار و چقدر شور و شوق برای درس خواندن دارد. تا آن زمان به ندرت دانشجویی به خوبی او دیده بودم. گفتگوی ما که به زندگی رسید معلوم شد که اهل تویسرکان است، شهری نزدیک همدان که به خاطر درختان کهنسان گردویش مشهور است و آن قدیمها چندباری از آن گذر کرده بودم. آن قدیمها یک خیابان بیشتر نداشت، آن هم خیابانی پر از درخت های انبوه و سبز که بر سر خیابان طاق می زنند و بعد از خیابان هم دشت پهناور و تپه های زیبا. به او می گفتم که به حال اش غبطه می خورم و اگر جای او بودم تابستان ها و تعطیلات را می رفتم در دل طبعیت تویسرکان که برای درس خواندن هزاران بار بهتر از تهران است. می خندید و می گفت که درست می گویم. یکی دو ماهی خبری از او نشد و بعد یک روز ناگهان آگهی تسلیت دانشکده را به مناسبت درگذشت اش دیدم. معلوم شد که در همان طبیعت زیبا با بستن یک قطعه پلاستیک به دور سرش خود را از زندگی خلاص کرده است. بعدها یکی از دوستانش می گفت که فکر خودکشی او را رها نمی کرده، شاید گرفتاری های زندگی، شاید رنج حرمان، شاید یاس فلسفی و چه بسا شایدهای دیگر. دیروز هم یک دانشجوی پسادکتری فیزیک در دانشگاه مشهد خود را حلق آویز کرده، آنهم بعد از آنکه بهداری دانشگاه پس از مشاهده خودکشی ناموفق او با قرص، او را تک و تنها روانه خوابگاه کرده، تا سرانجام خواسته اش را عملی کند. مدتی پیش هم یک دانشجوی دیگر فیزیک در دانشگاه کردستان و گویی این فهرست پرشمارتر و دردناک تر از این است.
آن زمان که ما دانشجو بودیم زندگی خیلی سخت تر از زندگی امروز دانشجویان بود، جنگ بود و انقلاب فرهنگی و تصفیه های دانشجو و استاد و سخت گیری هایی که امروزه تصور آنها برای دانشجویان ممکن نیست. اما هیچ خبری از خودکشی دانشجویان نمی شنیدیم. با وجود همه تلخی ها شاید یک چیز داشتیم که امروز از زندگی جوانان رخت بربسته است: امید. امید برای زندگی و دورنمایی سایه روشن برای آینده. حالا نمی دانم از آن امید چه باقی مانده است و نمی دانم در ذهن و روح و روان دانشجویان چه می گذرد و چرا اصلا فکر پایان دادن به زندگی به ذهن جوانان بیست و چندساله راه یابد. شاید هم اصلا نتوانم دنیای آنها را بفهمم. هرچه که هست فکر می کنم در این دوران سخت شاید بهترین کار این باشد که اگر معلم هستیم سخت گیری های بی مورد را در درس و مشق و امتحان رها کنیم و تحصیل را برای دانشجویان به عذاب و اضطراب تبدیل نکنیم و سعی کنیم دانشجویان را بیشتر و بهتر بفهمیم، اگر دانشجو هستیم اختلاف های عقیدتی و سیاسی را به کناری نهیم، به خاطر حکومتی که خیلی قویتر از یک دانشجوست، زندگی را به کام همکلاسی های خود تلخ نکنیم و سعی کنیم آنها را همانطور که هستند بپذیریم و دوست داشته باشیم. به یکدیگر کمک کنیم و تکیه گاه دانشجویان و دوستان خود باشیم، از آنها مواظبت کنیم و به یاد داشته باشیم که دوران های سخت بالاخره سپری می شوند و آینده ای روشن تر از امروز از راه خواهد رسید. با همه سختی هایی که ممکن است زندگی امروز داشته باشد خود را برای آن آینده آماده کنیم.
دانشجویی داشتم که فقط دو بار او را دیده بودم، یک بار برای شروع پروژه فوق لیسانس و چند هفته بعد از آن که برای اولین گزارش کارش به دفترم آمده بود. همان بار دوم کافی بود که بفهمم چقدر باهوش است و پرکار و چقدر شور و شوق برای درس خواندن دارد. تا آن زمان به ندرت دانشجویی به خوبی او دیده بودم. گفتگوی ما که به زندگی رسید معلوم شد که اهل تویسرکان است، شهری نزدیک همدان که به خاطر درختان کهنسان گردویش مشهور است و آن قدیمها چندباری از آن گذر کرده بودم. آن قدیمها یک خیابان بیشتر نداشت، آن هم خیابانی پر از درخت های انبوه و سبز که بر سر خیابان طاق می زنند و بعد از خیابان هم دشت پهناور و تپه های زیبا. به او می گفتم که به حال اش غبطه می خورم و اگر جای او بودم تابستان ها و تعطیلات را می رفتم در دل طبعیت تویسرکان که برای درس خواندن هزاران بار بهتر از تهران است. می خندید و می گفت که درست می گویم. یکی دو ماهی خبری از او نشد و بعد یک روز ناگهان آگهی تسلیت دانشکده را به مناسبت درگذشت اش دیدم. معلوم شد که در همان طبیعت زیبا با بستن یک قطعه پلاستیک به دور سرش خود را از زندگی خلاص کرده است. بعدها یکی از دوستانش می گفت که فکر خودکشی او را رها نمی کرده، شاید گرفتاری های زندگی، شاید رنج حرمان، شاید یاس فلسفی و چه بسا شایدهای دیگر. دیروز هم یک دانشجوی پسادکتری فیزیک در دانشگاه مشهد خود را حلق آویز کرده، آنهم بعد از آنکه بهداری دانشگاه پس از مشاهده خودکشی ناموفق او با قرص، او را تک و تنها روانه خوابگاه کرده، تا سرانجام خواسته اش را عملی کند. مدتی پیش هم یک دانشجوی دیگر فیزیک در دانشگاه کردستان و گویی این فهرست پرشمارتر و دردناک تر از این است.
آن زمان که ما دانشجو بودیم زندگی خیلی سخت تر از زندگی امروز دانشجویان بود، جنگ بود و انقلاب فرهنگی و تصفیه های دانشجو و استاد و سخت گیری هایی که امروزه تصور آنها برای دانشجویان ممکن نیست. اما هیچ خبری از خودکشی دانشجویان نمی شنیدیم. با وجود همه تلخی ها شاید یک چیز داشتیم که امروز از زندگی جوانان رخت بربسته است: امید. امید برای زندگی و دورنمایی سایه روشن برای آینده. حالا نمی دانم از آن امید چه باقی مانده است و نمی دانم در ذهن و روح و روان دانشجویان چه می گذرد و چرا اصلا فکر پایان دادن به زندگی به ذهن جوانان بیست و چندساله راه یابد. شاید هم اصلا نتوانم دنیای آنها را بفهمم. هرچه که هست فکر می کنم در این دوران سخت شاید بهترین کار این باشد که اگر معلم هستیم سخت گیری های بی مورد را در درس و مشق و امتحان رها کنیم و تحصیل را برای دانشجویان به عذاب و اضطراب تبدیل نکنیم و سعی کنیم دانشجویان را بیشتر و بهتر بفهمیم، اگر دانشجو هستیم اختلاف های عقیدتی و سیاسی را به کناری نهیم، به خاطر حکومتی که خیلی قویتر از یک دانشجوست، زندگی را به کام همکلاسی های خود تلخ نکنیم و سعی کنیم آنها را همانطور که هستند بپذیریم و دوست داشته باشیم. به یکدیگر کمک کنیم و تکیه گاه دانشجویان و دوستان خود باشیم، از آنها مواظبت کنیم و به یاد داشته باشیم که دوران های سخت بالاخره سپری می شوند و آینده ای روشن تر از امروز از راه خواهد رسید. با همه سختی هایی که ممکن است زندگی امروز داشته باشد خود را برای آن آینده آماده کنیم.
مقاله اخیر من و دکتر مظاهری در زمینه مدل سازی نانوکامپوزیت ها( IF=3.3, Q1)
http://url310.tandfonline.com/ls/click?upn=odl8Fji2pFaByYDqV3bjGMQo8st9of2228V6AcSFNq3t86qU90pAx-2BEad4OTI0D6CUzkYVe5tXAZ1cQQd3ua1wTAQ4t0cfnJ4iXRDsz4LS4-3Dbw0-_hPdMEZI8-2FiXI-2Bw5r7Npyq0DFCcGRSnXVh70o-2FDBt-2BBrNAebzLUk18lRnjRCRPbGNh-2BM8GAgHZfZ82AaIQabYHwVgcDD2e8FyGNmx4-2F-2FJdAIg0FCPZszGv12nASKl4jMoOGLkBYC9EquisCKJOTwpd0I7EOQtnfD-2B8HsW1TvOMsLowH5K-2BlBLajk7L3s9CzdA0TPLH2eF6GLc9xR3eZFMjesMwOJUhfVdUDHt4JKXxudKcNiz-2Be2D78dMUEXGajQEHwlQa31O0kWNdZcVvck3FVsIUFTFGEUoA-2BFswp3SsCU-3D
لینک دانلود رایگان مقاله(ظرفیت محدود):
https://www.tandfonline.com/eprint/CJF4PSHNGYIV9HWRHM2N/full?target=10.1080/15376494.2021.1943081
http://url310.tandfonline.com/ls/click?upn=odl8Fji2pFaByYDqV3bjGMQo8st9of2228V6AcSFNq3t86qU90pAx-2BEad4OTI0D6CUzkYVe5tXAZ1cQQd3ua1wTAQ4t0cfnJ4iXRDsz4LS4-3Dbw0-_hPdMEZI8-2FiXI-2Bw5r7Npyq0DFCcGRSnXVh70o-2FDBt-2BBrNAebzLUk18lRnjRCRPbGNh-2BM8GAgHZfZ82AaIQabYHwVgcDD2e8FyGNmx4-2F-2FJdAIg0FCPZszGv12nASKl4jMoOGLkBYC9EquisCKJOTwpd0I7EOQtnfD-2B8HsW1TvOMsLowH5K-2BlBLajk7L3s9CzdA0TPLH2eF6GLc9xR3eZFMjesMwOJUhfVdUDHt4JKXxudKcNiz-2Be2D78dMUEXGajQEHwlQa31O0kWNdZcVvck3FVsIUFTFGEUoA-2BFswp3SsCU-3D
لینک دانلود رایگان مقاله(ظرفیت محدود):
https://www.tandfonline.com/eprint/CJF4PSHNGYIV9HWRHM2N/full?target=10.1080/15376494.2021.1943081
Taylor & Francis
Parametric investigation of effective elastic properties of exfoliated polymer/clay nanocomposites using a developed mean-field…
(2021). Parametric investigation of effective elastic properties of exfoliated polymer/clay nanocomposites using a developed mean-field model. Mechanics of Advanced Materials and Structures. Ahead of Print.
💡سلاخی اعتماد، تلاش و امید به دست کپی جو ها💡
روی سخنم با دانشجویانی است که تقلب برایشان کاملا عادی شده:
۱- تأسف از اون همه وقتی که گذاشتیم، اون همه ضبط، ادیت ، اپلود فیلم، تجهیزات.... تاسف برای جوانی و عمر شما که هنوز نمیدونین از این زندگی چی میخواین، تاسف از انگیزه ها، اعتماد ما که به مسلخ میره، تاسف از عدم شناخت آدم های دور برتون، تاسف از بی تفاوتی و.... تاسف از گرفتن امتحان تشریحی کتاب باز با زمان زیاد. تاسف از قبول امتحان حتی بعد از ۱ ساعت، تاسف از تمدید تمرین ها تا چند هفته، تاسف از این همه درک و شاید تاسف از نوشتن این متن.
۲- در سه ترمی که گذشت، همواره بخاطر وظیفه اخلاقی که داشتم ، سعی میکردم با همکاران به صورت دوستانه صحبت کنم تا به دانشجویان زیاد سخت گرفته نشه، بالاخره شرایط سختیه و باید درک متقابل داشت و خیلی از رفتارها رو نمیپسندیدم. هزینه های زیادی هم پرداخت کردم. و اما الان کامل حق به ایشان میدم و از رفتار گذشته خودم پشیمان هستم.
۳- این درس ها، کلاس ها و.... تموم میشه،اصلا نترسین، اکثریت شما هم مدرکتون میگیرین و آقا یا خانم مهندس میشین!!!، به هزینه ۴-۵ سال از بهترین لحظات زندیگیتون، بعدشم احتمالا پدر و مادر میشین، و در نهایت الگویی برای نسل های بعد. از این دومی منم میترسم. من سن سی سالگی رد کردم و به قول داستایوفسکی نیمه دوم زندگی ادامه عادت نیمه اول زندگیه، و اما شما امیدوارم قبل از اینکه به ۳۰ سالگی برسین، بدونین از زندگی چی میخواین.بیدار بشین، اگر بخواین بقیه اش هم با همین فرمان ادامه بدین و مثل خودتون باز تولید کنین، بعید میدونم چیز دندانگیری از زندگی نصیب تون بشه، نه خانی آمده نه خانی رفته.
۴- به نظرم نباید از اینکه الان انواع اختلاس های مختلف و سلطان های طلا، مسکن، ارز و ....تو جامعه دیده میشه، دیگه ناراحت بشین. چون شما هم بدون تعارف مثل همونا هستین و اگر در شرایط اونا قرار بگیرین،بیشتر نباشین کمتر نیستین. شما عزیزان، شما کپی جوها، دانسته یا ندانسته، سلطان تقلب هستین.
۵- الان حدود یک هفته است دارم بجای تصحیح برگه تقلب پیدا میکنم، از همه کار و زندگی افتادم، یعنی اولین فایلی که میبینم دنبال تقلبشم، از اینکارمم شرمگین میشم. وسط دانشجوها، دنبال متقلب میگردم و این شرم آوره، دانشجوهایی که همیشه دوستشون داشتم، چون فکر میکردم هر تغییر بزرگی تو جامعه قرار باشه انجام بشه از دانشگاه باید انجام بشه،مگه اینجا دانشگاه نیست؟ مگه قرار نیست دسترنج ۴-۵ ماه تلاشمون ببینیم، حدود ۱۵ ساعت فیلم، ۱۰۰ صفحه جزوه، ۵۰ اسکریپت، ۱۰ ساعت انلاین، پس به ما چی شده؟یعنی من داشتم یک ترم تقلب آموزش میدادم بهتون که بالای ۸۰ درصد تقلب کردین؟ شاید باید دوباره فیلم ها رو بررسی کنم، شاید از کار خودم زدم، نمیدونم، تا حالا این حس نداشتم من.تا حالا فکر نمیکردم که یک روز به ترک کردن جایی فکر کنم که همیشه عاشقش بودم و همه عمرم بخاطرش جنگیدم، جایی که هستین شاید خیلی ارزان و با تک درصدهای طلایی بدست آورده باشین، اما من همه زندگیم براش گذاشتم و از اینکه این فکر تو ذهنم انداختین حالا حالاها نمیتونم ببخشمتون. و البته شایدم بعدا کلی ازتون تشکر کردم.
پاینده پیمان
۲۷ تیرماه ۱۴۰۰
روی سخنم با دانشجویانی است که تقلب برایشان کاملا عادی شده:
۱- تأسف از اون همه وقتی که گذاشتیم، اون همه ضبط، ادیت ، اپلود فیلم، تجهیزات.... تاسف برای جوانی و عمر شما که هنوز نمیدونین از این زندگی چی میخواین، تاسف از انگیزه ها، اعتماد ما که به مسلخ میره، تاسف از عدم شناخت آدم های دور برتون، تاسف از بی تفاوتی و.... تاسف از گرفتن امتحان تشریحی کتاب باز با زمان زیاد. تاسف از قبول امتحان حتی بعد از ۱ ساعت، تاسف از تمدید تمرین ها تا چند هفته، تاسف از این همه درک و شاید تاسف از نوشتن این متن.
۲- در سه ترمی که گذشت، همواره بخاطر وظیفه اخلاقی که داشتم ، سعی میکردم با همکاران به صورت دوستانه صحبت کنم تا به دانشجویان زیاد سخت گرفته نشه، بالاخره شرایط سختیه و باید درک متقابل داشت و خیلی از رفتارها رو نمیپسندیدم. هزینه های زیادی هم پرداخت کردم. و اما الان کامل حق به ایشان میدم و از رفتار گذشته خودم پشیمان هستم.
۳- این درس ها، کلاس ها و.... تموم میشه،اصلا نترسین، اکثریت شما هم مدرکتون میگیرین و آقا یا خانم مهندس میشین!!!، به هزینه ۴-۵ سال از بهترین لحظات زندیگیتون، بعدشم احتمالا پدر و مادر میشین، و در نهایت الگویی برای نسل های بعد. از این دومی منم میترسم. من سن سی سالگی رد کردم و به قول داستایوفسکی نیمه دوم زندگی ادامه عادت نیمه اول زندگیه، و اما شما امیدوارم قبل از اینکه به ۳۰ سالگی برسین، بدونین از زندگی چی میخواین.بیدار بشین، اگر بخواین بقیه اش هم با همین فرمان ادامه بدین و مثل خودتون باز تولید کنین، بعید میدونم چیز دندانگیری از زندگی نصیب تون بشه، نه خانی آمده نه خانی رفته.
۴- به نظرم نباید از اینکه الان انواع اختلاس های مختلف و سلطان های طلا، مسکن، ارز و ....تو جامعه دیده میشه، دیگه ناراحت بشین. چون شما هم بدون تعارف مثل همونا هستین و اگر در شرایط اونا قرار بگیرین،بیشتر نباشین کمتر نیستین. شما عزیزان، شما کپی جوها، دانسته یا ندانسته، سلطان تقلب هستین.
۵- الان حدود یک هفته است دارم بجای تصحیح برگه تقلب پیدا میکنم، از همه کار و زندگی افتادم، یعنی اولین فایلی که میبینم دنبال تقلبشم، از اینکارمم شرمگین میشم. وسط دانشجوها، دنبال متقلب میگردم و این شرم آوره، دانشجوهایی که همیشه دوستشون داشتم، چون فکر میکردم هر تغییر بزرگی تو جامعه قرار باشه انجام بشه از دانشگاه باید انجام بشه،مگه اینجا دانشگاه نیست؟ مگه قرار نیست دسترنج ۴-۵ ماه تلاشمون ببینیم، حدود ۱۵ ساعت فیلم، ۱۰۰ صفحه جزوه، ۵۰ اسکریپت، ۱۰ ساعت انلاین، پس به ما چی شده؟یعنی من داشتم یک ترم تقلب آموزش میدادم بهتون که بالای ۸۰ درصد تقلب کردین؟ شاید باید دوباره فیلم ها رو بررسی کنم، شاید از کار خودم زدم، نمیدونم، تا حالا این حس نداشتم من.تا حالا فکر نمیکردم که یک روز به ترک کردن جایی فکر کنم که همیشه عاشقش بودم و همه عمرم بخاطرش جنگیدم، جایی که هستین شاید خیلی ارزان و با تک درصدهای طلایی بدست آورده باشین، اما من همه زندگیم براش گذاشتم و از اینکه این فکر تو ذهنم انداختین حالا حالاها نمیتونم ببخشمتون. و البته شایدم بعدا کلی ازتون تشکر کردم.
پاینده پیمان
۲۷ تیرماه ۱۴۰۰
Forwarded from منابع آموزشی شطرنج (Mohammad Kheirkhah)
💢 آشنائی با مباحث «هوش مصنوعی» و «منطق یادگیری ماشین باهوش» در 66 جلسه درس آنلاین مجانی در دانشگاه برکلی آمریکا
این دورهی ویژه به جهت آشنا نمودن عموم مردم با مباحث بسیار کاربردی هوش مصنوعی که اخیراً و به تدریج نقش بسیار زیادی در زندگی روزمره بازی میکند و در دنیای شطرنج نیز با ورود به دنیای انجینها و هستههای یادگیرنده و خردمند مصنوعی شطرنجی کاربرد دارند، تهیه و ارایه شده است.
محتوای دوره بسیار جالب و جذاب تهیه و تنظیم شده و توصیه میکنم نگاهی به آن بیاندازید.
📍 برای دسترسی به این 66 کلاس آموزشی که در بستر YouTube ارایه شده 👈 اینجا کلیک کنید.
محمّد خیرخواه
17 مرداد 1400
.
این دورهی ویژه به جهت آشنا نمودن عموم مردم با مباحث بسیار کاربردی هوش مصنوعی که اخیراً و به تدریج نقش بسیار زیادی در زندگی روزمره بازی میکند و در دنیای شطرنج نیز با ورود به دنیای انجینها و هستههای یادگیرنده و خردمند مصنوعی شطرنجی کاربرد دارند، تهیه و ارایه شده است.
محتوای دوره بسیار جالب و جذاب تهیه و تنظیم شده و توصیه میکنم نگاهی به آن بیاندازید.
📍 برای دسترسی به این 66 کلاس آموزشی که در بستر YouTube ارایه شده 👈 اینجا کلیک کنید.
محمّد خیرخواه
17 مرداد 1400
.