اوضاع یه جوری شده، اگر نشون ندی ،فکر می‌کنند نداری

کارگزار بیمه داشت باهام صحبت می‌کرد
بهش با ماشین حساب نشون دادم که بیمه هر سال 200 میلیون از پول من رو در 25 سال بعد میخوره و من هر مریضی بگیرم، عمرا هزینه اش 200 میلیون نمیشه

تازه، بازم یه جوری حساب کردم که به نفع اونها بود
خودم محاسبه کردم ولی بازم پشمام ریخت

آخرش یارو عصبانی شد و گفت اینجا بیمه است و کلی خدمات علاوه بر پول بازنشستگی و درمان داره و اگر میخواهی سرمایه گذاری کنی، برو بانک

شما که اعصابتون خرابه چرا با آدم بحث میکنید؟

اگر کسی خواست حساب کنه
اطلاعات حساب و کتاب :
پرداختی سال اول : 10 میلیون
مدت پرداخت تا بازنشستگی : 25 سال
میزان تورم : 20 درصد سالانه
پرداختی سال 25 بیمه به فرد : سالانه 750 میلیون

تازه
بانک هم دزده
عمرا برای سرمایه گذاری نمیرم بانک

میدونی این یعنی چی؟
یعنی اگر شما 10 میلیون تومن طلا بخری و ارزش طلا نسبت به ارز جهانی (دلار یا یورو) ثابت بمونه. 25 سال دیگه 950 میلیون تومن می ارزه
با تورم 20 درصد

البته
ماجرا وقتی جالب میشه که بدونید طلا نسبت به ارز جهانی رشد داره 😁

بعد یارو داشت میگفت اگر محاسبات شما درسته، چرا سرمایه دارهای بزرگ خودشون رو بیمه می‌کنند؟
به همون دلیلی که میره دو تا کت 20 میلیونی می‌خره و ممکنه حتی یکیش رو هیچ وقت نپوشه

پولش براش مهم نیست فقط میخواد خیالش راحت باشه
اون با پول اضافه ی زندگیش داره بیمه میشه ولی من دارم از زندگیم میزنم برای پس انداز

به علاوه، تا حالا سرمایه دار کسخل ندیدید؟
میخواهید براتون مثال بزنم؟

شرکت اینتل و شرکت نوکیا
از صنایع غول زمان خودشون بودند که به خاطر عدم درک شرایط و مسیر پیشرفت الان حتی حتی قابل مقایسه با چند صنعت اول حوزه ی خودشون نیستند

در مورد شروع دوباره
اصلاح اشتباهات و سبک زندگی حتی در میانسالی

در مورد این بحث بالا که بدجور رفت روی مخم

در مورد ساده گرفتن زندگی و انعطاف نسبت به تغییرات و امتحان مسیر های جدید

فیلم خوبیه و دوستش دارم
منتقد طور نبینید،فیلم در مورد زندگیه
شما کادربندی های زندگیتون رو کیارستمی طور نگاه نمی‌کنید

#watchlist

یک سوم پولی که به من میده رو میذاره توی جیب خودش
اونم پولی که حتی نداشته
حس میکنم برای اختلاس باید برم بیمه بزنم
یه اختلاس قانونی و خوب

این یعنی حدود 2 میلیون از 10 میلیون من برای اونه

دو سه نفر از دیلی دار ها منتظر واکنش من به این عصبانیت و ناراحتی هستند

تموم شد و رفت

اگر میخواستم به خاطر هر بحث اینجوری با مردم، کله ی خودم رو عصبی کنم که نمیتونستم از اطرافم لذت ببرم

یه مجموعه کتاب بود به نام بچه های بدشانس از نشر ماهی

این مجموعه برای من بسیار رو اعصاب بود ولی خیلی چیزها بهم یادداد
از چه نظر روی اعصاب بود؟
از این نظر که من به رمان هایی عادت داشتم که سرنوشت اکثر شخصیت های داستان مشخص میشد
در صورتی که این کتاب اینجوری نبود، هر کاراکتری که از دید قهرمان داستان خارج میشد دیگه کسی چیزی ازش نمی‌دونست، نمیفهمیدی مرده یا زنده است؟ نمیفهمیدی موفق شد یا نشد؟ چیزی نمیدونستی تا اینکه به کادر برگرده و اگر میخواست خودش توضیح می‌داد

اون موقع این ویژگی خیلی روی اعصابم بود حتی میشه گفت هنوزم باعث خارش توی مغزم میشه ولی فهمیدم زندگی واقعی همینه
آدم هایی که از ما جدا میشن بازم زندگی می‌کنند، دنیا حول ما نمیچرخه، ما فقط از دنیای پیرامون خودمون خبر داریم و اگر کسی چیزی نگه، اطلاعات ما ناقصه.

شاید اگر اطلاعاتمون کامل بشه، قضاوت هامون متفاوت بشه

میدونی ادایی یعنی چی؟
یعنی این کار رو میکنم که نسبت به تو آدم بهتری بشم یا این کار رو میکنم که خودم رو بسازم؟ آیا این عمل، من رو به اون منی که میخوام باشم نزدیک تر میکنه یا این کار رو میکنم تا در رقابت با تو بتونم دستاورد متمایزکننده ای داشته باشم؟

حالا اینا رو بی خیال، اصلا از کجا میتونی نیت آدم ها رو بفهمی؟

باید آدم ها رو توی خلوت خودشون ببینی، وقتی تنهان یا پیش رفقای صمیمیشون هستند.

پول توی حسابم از یه حدی که کمتر میشه همش گرسنه میشم
انگار حریص میشم
دلم میخواد همه چیز رو ببلعم
کمتر بخشنده هستم و بیشتر ذخیره میکنم
زودتر عصبانی میشم و کمتر میخندم

واقعا چیه این پول؟

امروز دوباره کارگزار بیمه رو دیدم و ازم دعوت کرد که بیا خودت رو بیمه کن
بهش یادآوری کردم که قبلا با من صحبت کردی، یادت نمیاد؟
کمی طول کشید که من رو به یاد بیاره
خواستم بگم مردم واقعا خیلی زودتر فراموشتون می‌کنند، خصوصا اگر فقط توی کار باهاتون آشنا شده باشند.

امروز به صحبت گذشت
از همه ی صحبت ها لذت بردم
حضوری ها
تلفنی ها
چت ها
و...

کارهای آخر هفته واقعا یه جور دیگه ای از آدم انرژی میگیره
انگار دو تا هفته ات رو بهم وصل میکنه
خستم