در مورد شروع دوباره
اصلاح اشتباهات و سبک زندگی حتی در میانسالی

در مورد این بحث بالا که بدجور رفت روی مخم

در مورد ساده گرفتن زندگی و انعطاف نسبت به تغییرات و امتحان مسیر های جدید

فیلم خوبیه و دوستش دارم
منتقد طور نبینید،فیلم در مورد زندگیه
شما کادربندی های زندگیتون رو کیارستمی طور نگاه نمی‌کنید

#watchlist

یک سوم پولی که به من میده رو میذاره توی جیب خودش
اونم پولی که حتی نداشته
حس میکنم برای اختلاس باید برم بیمه بزنم
یه اختلاس قانونی و خوب

این یعنی حدود 2 میلیون از 10 میلیون من برای اونه

دو سه نفر از دیلی دار ها منتظر واکنش من به این عصبانیت و ناراحتی هستند

تموم شد و رفت

اگر میخواستم به خاطر هر بحث اینجوری با مردم، کله ی خودم رو عصبی کنم که نمیتونستم از اطرافم لذت ببرم

یه مجموعه کتاب بود به نام بچه های بدشانس از نشر ماهی

این مجموعه برای من بسیار رو اعصاب بود ولی خیلی چیزها بهم یادداد
از چه نظر روی اعصاب بود؟
از این نظر که من به رمان هایی عادت داشتم که سرنوشت اکثر شخصیت های داستان مشخص میشد
در صورتی که این کتاب اینجوری نبود، هر کاراکتری که از دید قهرمان داستان خارج میشد دیگه کسی چیزی ازش نمی‌دونست، نمیفهمیدی مرده یا زنده است؟ نمیفهمیدی موفق شد یا نشد؟ چیزی نمیدونستی تا اینکه به کادر برگرده و اگر میخواست خودش توضیح می‌داد

اون موقع این ویژگی خیلی روی اعصابم بود حتی میشه گفت هنوزم باعث خارش توی مغزم میشه ولی فهمیدم زندگی واقعی همینه
آدم هایی که از ما جدا میشن بازم زندگی می‌کنند، دنیا حول ما نمیچرخه، ما فقط از دنیای پیرامون خودمون خبر داریم و اگر کسی چیزی نگه، اطلاعات ما ناقصه.

شاید اگر اطلاعاتمون کامل بشه، قضاوت هامون متفاوت بشه

میدونی ادایی یعنی چی؟
یعنی این کار رو میکنم که نسبت به تو آدم بهتری بشم یا این کار رو میکنم که خودم رو بسازم؟ آیا این عمل، من رو به اون منی که میخوام باشم نزدیک تر میکنه یا این کار رو میکنم تا در رقابت با تو بتونم دستاورد متمایزکننده ای داشته باشم؟

حالا اینا رو بی خیال، اصلا از کجا میتونی نیت آدم ها رو بفهمی؟

باید آدم ها رو توی خلوت خودشون ببینی، وقتی تنهان یا پیش رفقای صمیمیشون هستند.

پول توی حسابم از یه حدی که کمتر میشه همش گرسنه میشم
انگار حریص میشم
دلم میخواد همه چیز رو ببلعم
کمتر بخشنده هستم و بیشتر ذخیره میکنم
زودتر عصبانی میشم و کمتر میخندم

واقعا چیه این پول؟

امروز دوباره کارگزار بیمه رو دیدم و ازم دعوت کرد که بیا خودت رو بیمه کن
بهش یادآوری کردم که قبلا با من صحبت کردی، یادت نمیاد؟
کمی طول کشید که من رو به یاد بیاره
خواستم بگم مردم واقعا خیلی زودتر فراموشتون می‌کنند، خصوصا اگر فقط توی کار باهاتون آشنا شده باشند.

امروز به صحبت گذشت
از همه ی صحبت ها لذت بردم
حضوری ها
تلفنی ها
چت ها
و...

کارهای آخر هفته واقعا یه جور دیگه ای از آدم انرژی میگیره
انگار دو تا هفته ات رو بهم وصل میکنه
خستم

تازه هنوز هم مونده
ساعت 8 جمعه و من هنوز برای آخر هفته ام کار دارم 😐

کلی کار مونده و من حتی با فکر کردن بهشون هم خسته میشم

من نمی‌خوام با کبودی رو گردنت بقیه بفهمن تو رابطه‌ای
من نمی‌خوام با کش مو و بند سوتینم دور مچت بقیه بفهمن تو رابطه‌ای
من نمی‌خوام با جا گذاشتن تار مو و اکسسوری و رد بوس رو اینه ماشینت بقیه بفهمن تو رابطه‌ای
من می‌خوام با رفتارت به بقیه نشون بدی تو رابطه‌ای.

متاسفانه ادمین این کانال، ناشناسش رو برداشته و دیگه نمیتونم روی پیام هاش کامنت بدم
حیف شد
این حرفش حق بود
گفتم بفرستم

فرد باید یه جوری رفتار کنه که شما مجبور نباشید نشونه ای از بودنتون بهش آویزون کنید

آدم باید خودش رام باشه نه اینکه یه افسار بهش ببندید.

یکی از افرادی که به طور دلپذیری روی اعصابم بود، دیلیت اکانت کرد
امیدوارم که سالم و سلامت باشه

هر بار یکی دیلیت اکانت میکنه باعث میشه برم افراد دیلیت اکانت کرده ی تلگرامم رو ببینم

واقعا چه صحبت هایی و چه خاطراتی که حتی الان هیچی ازشون نمیدونم
نه میدونم کجا هستند و چی کار می‌کنند
نه میدونم اصلا هستند یا نیستند

این کتاب پارادوکس انتخاب که دوست عزیزمون ازش متن می‌گذاره واقعا داره تحریکم میکنه که برم سراغش

گاهی اوقات درست میشه چون صرفا میخواهی درست بشه
چیز خاصی رو تغییر ندادی
ولی چون میخواهی که درست بشه، ناخودآگاه میره سمت درست شدن

اگر بخواهی با کسی دوست بشی حتی تیکه انداختن بهش یه لبخندی داره که باعث میشه باهات دوست بشه
اگر از کسی بدت بیاد حتی اگر یه گفت و گوی ساده باهاش داشته باشی، دعوات میشه