I need some replacement for it.

How do you calm yourself?

Any suggestions?

حالا من کاری ندارم به اینکه هیچ کس ناشناس پیشنهادی نداد
امیدوارم خودتون برای خودتون از این راه ها داشته باشید

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
عه من ندیده بودم
من معمولا این کارارو میکنم
مدیتیشن"خیلی خوبه"
گریه"اگه گریت بیاد اینم زود جواب میده"
آهنگ"آهنگم که همیشه دوای درده😁"
بیرون، راه میرم"یکم هوا بخوری حال و هوات ممکنه عوض شه"
نفس عمیق"چند دفعه پشت هم و عمیق"
فیلم
خودتو از خوراکیا دور کن😂🤦🏻‍♀

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
این که باخودتم حرف بزنی ممکنه جواب بده

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
از همه مهمتر باید روی ذهنت کنترل داشته باشی تا از چیزایی که عصبیت میکنه دور نگهش داری

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
نوشتنم ممکنه جواب بده ولی خب حس میکنم اینکه با خودت حرف بزنی بهتره

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اینکه مسئله رو برای خودت بازش کنی و باهاش صحبت کنی

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
دیگه این بود راه های من😁

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
آها اینم بگم
یه روش ریلکسیشنی هم مشاورمون میگفت
یه محیط آروم
یه موزیک ملایم
چشما بسته
نفسای عمیق
تمرکز روی انگشتای پا
باز و بسته کردنشون
کم کم میایم بالا بقیه اعضای بدنو منبسط و منقبض میکنیم
در آخرم بعد از چندتا نفس عمیق چشمامونو باز میکنیم
دیگه همین

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
آها اینم بگم که اینا همه یه جور روش موقتیه
همون مسئله رو برای خودت باز کنی و ساده ترش کنی بیشتر جواب میده
و در آخر توکل کن
دیگه واقعا تموم شد😂🤦🏻‍♀

راستش تقریبا همه اش رو امتحان کردم قبلا و خودمم چند تا پیام در موردشون میذارم

آقای ویم هوف یه تکنیک تنفسی و مدیتیشن خوب داره با بهبود عملکرد بدن
که میتونید سرچ کنید و در موردش بخونید

تکنیک تنفس ویم هوف

در مرحله ی اول
تشکر میکنم از اینکه پیام داد و روش ها رو توضیح داد
تقریبا کار هایی که میکنم یا میکردم داخلش هست
یکی دو تا دیگه هم هست که بستگی به شرایط داره
همیشه نمیشه همه کار کرد
آدم باید یه دسته کار داشته باشه که بسته به موقعیت انجامشون بده و خودش رو آروم کنه

خیال نکن زندگی واسه مردا خیلی آسونه! اگه قوی باشی یه سِری مسئولیتِ سنگین رو سَرت آوار میشه. چون ریش داری اگه نوازش بخوای یا گریه کنی همه بهت می‌خندن.

📚 نامه به کودکی که هرگز زاده نشد - اوریانا فالاچی

شب به خیر
فردا یه هفته ی جدیده

دیشب داشتم با یکی صحبت می‌کردم
گفت چرا حرف نمیزنی؟ چرا مشکلاتت رو نمیگی؟

اولا که این غلطه، من میگم
به کسایی میگم که حس کنم میتونن کمکی بکنند یا اینکه گاهی اینقدر اذیت میشم که به رفیق های نزدیکم میگم
معمولا نمیگم چون نمیخوام اطرافیانم رو با مشکلاتی که کاری از دستشون برنمیاد اذیت کنم
به نظرم هرکس اینقدر مشکلات توی زندگیش داره که نیازی نباشه بخواد نگران مشکلات منم باشه.
خصوصا اگر اون فرد رفیقم باشه و کاری از دستش برنیاد و فقط ذهنش درگیر بشه، نگران بشه یا حرص بخوره.

به علاوه
اگر به کسی که کاری از دستش برنمیاد بگم، یا احساس ضعفی میکنم
چون انگار فقط میخواستم خودم رو خالی کنم یا ترحم و دلسوزی و توجه بخرم

شاید رفیقم اصلا اینجوری نباشه ولی این حس از درون خودمه

شاید هم فقط تجربیات تلخی در زمینه ی همدردی دیگران دارم که باعث شده نخوام بقیه همدردی کنند.

جالب اینه که خودم مشکلی ندارم اگر کسی یه مشکل بی ربط به من رو بهم بگه
واقعا سعی میکنم همدلی کنم و حس میکنم اکثرا موفق بودم.
این رو رفقام باید تایید یا تکذیب کنند.