dropkick works too
﹙#TransMeme﹚

سوال ۱: اگر ۱۵ میلیون دانش‌آموز مدارس دولتی در ایالات متحده وجود داشته باشد و تنها ۵ نفر از آنها دختران ترنس شناخته‌شده‌ای باشند که ورزش می‌کنند... کل قوانین فدرال در مورد چند درصد از دانش‌آموزان نوشته شده است؟
(5÷15.000.000) × 100 =
0.00003% از دانش آموزان

منبع: نیوزویک (مه ۲۰۲۳) و مرکز ملی آموزش
آمار (NCES)
‌﹙#TransPpl﹚

سوال ۲: حدود ۵۱۰،۰۰۰ ورزشکار دانشگاهی وجود دارد. NCAA می‌گوید کمتر از ۱۰ ورزشکار ترنس در کل سیستم وجود دارد. چند درصد از ورزشکاران هدف قرار گرفته‌اند؟
(10510.000) × 100 =
0.002% از ورزشکاران

منبع: داده‌های مشارکت دانشجویان-ورزشکاران NCAA، چارلی بیکر، رئیس NCAA، شهادت به کنگره، دسامبر ۲۰۲۴ (به نقل از GLAAD، ژانویه ۲۰۲۵)
‌﹙#TransPpl﹚

سوال ۳: قانون‌گذاران فقط در سال ۲۰۲۳ بیش از ۵۰۰ لایحه در مورد افراد ترنس ارائه کردند. فرض کنید ۵۰ مورد از آنها مربوط به ورزش بوده است. به ازای هر ورزشکار ترنس چند لایحه نوشته شده است؟
50÷5 =
10 لایحه به ازای هر ورزشکار ترنس

منبع: ردیاب قوانین افراد ترنس‌ و خلاصه قوانین ۲۰۲۳ اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا
‌﹙#TransPpl﹚

آنها مدام می‌گویند که این موضوع مربوط به انصاف است. اما انصاف این نیست که برای جلب حمایت سیاسی، آسیب‌پذیرترین دانش‌آموزان را از بقیه جدا کنیم.

این اعداد، وحشت علیه افراد ترنس را توجیه نمی‌کنند. تنها این اعداد، آن را افشا می‌کنند🧠👉

با خبرهای خوب شارژ بشید🏳‍⚧

-نیویورک اولین پناهگاه ترنس خود را برای افراد ترنس بی‌خانمان باز کرد.
-دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده در مریلند به «مسدود کردن کمک‌های مالی تحقیقات درباره سلامت اقلیت جنسی و جنسیتی» پایان داد و این تصمیم مانع لغو میلیون‌ها دلار بودکه فدرال برای تحقیقات سلامت از جمله مطالعات متمرکز بر جامعه lgbt+ شد.
-بیش از ده‌ها ایالت برای محافظت از دسترسی به gender affirming careدر برابر تحقیقات فدرال توسط رژیم شکایت کردن.
-رایلی دنیس بازیکن فوتبال ترنس در استرالیا در پرونده قانونی علیه کریرالی اسمیت فعال ضد ترنس پیروز شد این پیروزی در برابر تلاش‌ها برای محروم کردن ورزشکاران ترنس از ورزش بود.

﹙#TransNews﹚

خبرای خوبی ندارم. به تازگی مردی به مدرسه ی مسیحیان با اسلحه حمله کرده و متاسفانه چندین کودک جان باختن و به دستش کشته شدن.
کاخ سفید و جمهوری خواهان بدون اینکه احترامی به کشته شدگان و خانواده ی قربانی بذارن و در مورد حملات به مدارس این مشکل واقعی آمریکا صحبت كنن، بحث رو به افراد ترنس کشوندن.
در کاخ سفید و تمام خبرگذاری ها اول بحث رو بردن به سمت gender affirming care که ممنوعش کنن و بعد به اینجا رسیدن.
موضوعی که باید روشن بشه این مردی که حمله کرده به مدرسه یک فرد ترنس نیست، هیچ چیزی وجود نداره که ثابت کنه که این فرد ترنس بوده و تحت مراقبت های بهداشتی بوده، تنها مدرکی که واسه این ارائه کردن عکسی ازش با موهایی نسبتا بلند بوده و اینکه اسمش رو عوض کرده. اما مدارک زیادی و واضحی وجود داره این فرد یک ملی گرای افراطی بود و این داخل صفحات مجازیش موجوده و قابل انکاره. اما جمهوری خواهان سعی میکنن کاخ سفید رو تبدیل به سیرک کنن و با پنهون کردن اینکه افرادی که به مدارس حمله میکنن و بچه هارو به قتل میرسونن هم تفکر و هم راستای سیاست های اونا هستند از یک تغییر اسم و موی نسبتا بلند استفاده کردن تا افراد ترنس رو هدف قرار بدن.

بالای دو هزار و دویست حمله کننده با اسلحه به مدارس داریم که تمام اونها سیسجندر هستند( که اکثریت اونها مردها هستند)، این آمار ثبت شده و واقعیه. چیزی که باید بهش دقت کنین تا توی تله ی جمهوری خواهان نیوفتین اینه:
فرد ترنس نبوده و نباید بحث حول محور هویت ترنس بچرخه، این یک تاکتیک برای هدف دادن هویت ترنسه. جمهوری خواهان هرگز اعتراف نکردن که مشکل مجاز بودن استفاده از اسلحه در آمریکاست و این ممنوعیت استفاده از اسلحه برای افراد ترنس اثبات کننده ی همینه که اونها به مشکل واقعی اهمیت نمیدن بلکه از این موضوع سواستفاده کردن که هویت ترنس رو به مشکلات روان گره بزنن. جان کودکان و امنیت اونها در مدرسه براشون هیچ اهمیتی نداره اونها تنها سوژه ای پیدا کردن که بتونن gender affirming care و هویت افراد ترنس رو خطرناک و تهدید کننده نشون بدن تا راحت تر بتونن با برچسب اختلال روانی زدن به افراد ترنس، به ریشه کردن افراد ترنس کمک کنن. پس ممنوع کردن اسلحه تنها برای افراد ترنس نشونه ی خوبی نیست، نشونه ی این نیست اونها اعتراف میکنن که اسلحه ها خطرناک هستن و مشکل واقعی هستن بلکه نشون میده که تمام تلاششون رو میکنن که هویت ترنس رو به اختلالات روان گره بزنن.
سیاست فرد حمله کننده به مدرسه ی کودکان مسیحی همراستای سیاست های فعلی کاخ سفید و جمهوری خواهان! ملی گرای افراطی بودنه، چیزی که هرگز قرار نیست بهش اشاره بشه. حمله به مدارس یه ترس واقعی برای مردم آمریکا و دانش آموزان و خانواده هاشونه و هرگز براش کاری انجام نشده و با اینکه میشه با غیرمجاز کردن حمل اسلحه جلوش رو گرفت بخاطر سیاست جمهوری خواهان هرگز ممنوع نشده. جمهوری خواهان به کودکان کشته شده به ترس واقعی خانواده و دانش آموزان و همچنین جان اونها اهمیت نمیدن.

«ترنزیشن یا سیالیت جنسیت هیچ‌کس، حق شما برای خودشناسی و ابراز وجود را تهدید نمی‌کند. برعکس، مبارزه ما حق شما برای هویت خودتان را تقویت می‌کند. حق من برای «من بودن» با هزاران رشته به حق شما برای «خود بودن» گره خورده است.»
— Trans Liberation: Beyond Pink or Blue

﹙#TransRights﹚

ای‌بی هرناندز، بازیکن والیبال دبیرستان کالیفرنیا، یک ورزشکار ترنس و قهرمان دو و میدانی ایالت، پس از آنکه چندین تیم به جای رویارویی با او در زمین، مسابقات را واگذار کردند، لب به سخن گشود:

«مردم فقط یک چیز را می‌بینند و آن چیزی است که تو هستی. آنها قسم می‌خورند که من یک خطر دیوانه‌وار برای جامعه هستم. من فقط یک بچه معمولی هستم که به مدرسه می‌روم و ورزش می‌کنم.»

این وضعیت زمانی بدتر می‌شود که دو نفر از هم‌تیمی‌های هرناندز نیز از بازی کردن در حالی که او در فهرست تیم باقی مانده است، خودداری کرده‌اند. قوانین CIF و قانون کالیفرنیا صلاحیت او را تأیید می‌کنند، اما این جنجال، تنش‌های جاری در نبرد گسترده‌تر بین مقامات ایالتی و دستور اجرایی ضد ترنس دولت را برجسته می‌کند. با وجود این فشارها، هرناندز از عقب‌نشینی خودداری می‌کند و همچنان بر هدف خود متمرکز است: کسب قهرمانی لیگ برای تیمش.
﹙#TransNews﹚

۵- تشخیص تعصب در بحث‌های مربوط به کودکان ترنس

اگر معتقدید که «ترنس بودن یک چیز واقعی نیست»، بدیهی است که ایده «ترنس شدن کودکان توسط پزشکان و والدین» مانند یک جنایت وحشتناک به نظر می‌رسد که ارزش ایجاد وحشت اخلاقی را دارد. در عوض، من بر موضع ترنس‌ستیزانه تمرکز خواهم کرد. ابتدا، دو رویکرد متفاوت در برخورد با کودکان ترنسجندر و دارای جنسیت نامنطبق را شرح خواهم داد، سپس شیوه‌ای را که این رویکردها در تفسیرهای ترنس‌فوبیک از این موضوع به تصویر کشیده شده‌اند، نقد خواهم کرد.

برای دهه‌های متمادی (مثلاً وقتی من کودک بودم)، اگر والدینی فرزند خود را که جنسیتش بین دو جنس مشخص شده بود یا جنسیتش نامنطبق بود، به سیستم پزشکی/روانپزشکی می‌آوردند، شکل غالب درمان (آنچه اکنون معمولاً نامیده می‌شود) « درمان ترمیمی جنسیت » بود.
این رویکرد مبتنی بر این فرض است که هویت‌ها و ترجیحات جنسیتی کودکان خردسال هنوز نسبتاً انعطاف‌پذیر هستند و از استراتژی‌های تقویت مثبت و منفی به طور خاص، تشویق یا محدود کردن انواع خاصی از بازی یا شرکای بازی در تلاش برای وادار کردن کودک به رفتار و هویت‌یابی به شیوه‌ای منطبق‌تر با جنسیت استفاده می‌کند.
(توجه: برخی افراد با استفاده از اصطلاح «ترمیم‌کننده» در اینجا مخالفند، احتمالاً به این دلیل که در ذهن آن‌ها، جنسیت این کودکان هنوز «تثبیت» نشده است و بنابراین «ترمیم» نمی‌شود. با این حال، من در اینجا به «ترمیم‌کننده جنسیت» پایبند خواهم بود زیرا این اصطلاحی است که بیشتر با این روش‌های تقویت جنسیت مثبت/منفی مرتبط است.)

با این حال، این ادعا که جنسیت این کودکان انعطاف‌پذیر باقی می‌ماند، لزوماً درست نیست. طبق گفته مرکز عالی سلامت ترنس‌ در دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو، «کودکان از ۱۸ ماهگی اطلاعاتی در مورد هویت جنسیتی و ترجیحات ابراز جنسیت خود بیان کرده‌اند.» در سنین سه و چهار سالگی، کودکان در حال حاضر ترجیحات خود را در ابراز و هویت جنسیتی نشان می‌دهند. در واقع، این سنی است که بسیاری از افراد ترنس‌ گزارش می‌دهند که برای اولین بار می‌دانند که باید جنسیت دیگری باشند. بسیاری از این افراد ترنس‌ در کودکی مجبور به پذیرش و مطابقت با جنسیت تعیین‌شده هنگام تولد خود (به دلیل نگرش‌های ترنس‌فوبیک در والدین و جامعه) شدند، اما بعداً در بزرگسالی به جنسیت‌های شناسایی‌شده خود ترنزیشن دادند. به عبارت دیگر، درمان‌های ترمیم جنسیت صرفاً همین نگرش‌های ترنس‌فوبیک را تقویت می‌کنند، البته در یک محیط بالینی تهاجمی‌تر. اکثر افرادی که در طول سال‌ها ملاقات کرده‌ام و تحت درمان‌های ترمیم جنسیت قرار گرفته‌اند، اکنون ترنس‌های بزرگسالی هستند که از این درمان متنفر بوده‌اند: آن‌ها احساس می‌کردند که مجبور به انجام آن شده‌اند و آن را انگ‌زننده یا آسیب‌زا می‌دانستند.
به همین دلیل است که WPATH (انجمن حرفه‌ای جهانی برای سلامت افراد ترنس، سازمان حرفه‌ای که «استانداردهای مراقبت از سلامت افراد ترنسجندر، تنوع جنسیتی و افراد با جنسیت نامنطبق» را منتشر می‌کند) به وضوح (در «استانداردهای مراقبت» نسخه ۷ ) بیان می‌کند:

«درمان‌هایی که با هدف تغییر هویت و بیان جنسیتی فرد برای تطابق بیشتر با جنسیت تعیین‌شده در بدو تولد انجام شده‌اند، در گذشته بدون موفقیت، به‌ویژه در درازمدت انجام شده‌اند. چنین درمانی دیگر اخلاقی تلقی نمی‌شود.»

با توجه به شناخت روزافزون این مشکلات (و به عنوان بخشی از تکامل عمومی‌تر و دوری از دروازه‌بانانی که افراد ترنس را با استانداردهای ترنس‌ستیزانه محدود می‌کردند)، ارائه دهندگان خدمات درمانی ترنس معاصر به طور فزاینده‌ای مدلی «تاییدکننده جنسیت» را برای کودکان ترنس و دارای جنسیت نامنطبق اتخاذ می‌کنند. به این کودکان به جای اینکه توسط خانواده‌هایشان شرم زده شوند و مجبور به انطباق جنسیتی شوند، فضایی برای کشف جنسیت خود داده می‌شود. اگر آن‌ها به طور مداوم و مصرانه خود را به عنوان جنسیتی غیر از جنسیتی که در بدو تولد به آن‌ها نسبت داده شده است، شناسایی کنند، هویت آن‌ها مورد احترام قرار می‌گیرد و به آن‌ها فرصت داده می‌شود تا به عنوان عضوی از آن جنسیت زندگی کنند. اگر آن‌ها در جنسیت شناسایی شده خود راضی بمانند، ممکن است بعداً تحت بلاکرهای بلوغ قرار گیرند تا از تغییرات ناخواسته بدنی جلوگیری شود تا زمانی که به اندازه کافی بزرگ شوند (اغلب در شانزده سالگی) تا تصمیم آگاهانه‌ای در مورد تغییر هورمونی بگیرند یا خیر. اگر در هر نقطه‌ای از مسیر نظر خود را تغییر دهند، آزاد هستند که تغییرات مناسب زندگی را ایجاد کنند و یا هویت‌های دیگری را جستجو کنند.
﹙#TransKids﹚