«من تو را دوست دارم، مهم نیست که چه کسی هستی یا اهل کجایی. چون می‌دانم چه رنج‌هایی کشیده‌ای و چه چیزهایی را از سر گذرانده‌ای. همچنین شادی‌ای را که با یک فرد ترنس بودن همراه است، می‌شناسم. هیچ چیز جای آن را نمی‌گیرد.»
میس میجر در راهپیمایی آزادی جنسیتی، 2024

«اینترسکس» یک اصطلاح کلی است که به افرادی اشاره دارد که بدنشان با انتظارات باینری از جنس «Male» و «Female» مطابقت ندارد. این اصطلاح به طیف گسترده‌ای از تغییرات طبیعی بدن اشاره دارد که ممکن است شامل هورمون‌ها، اندام تناسلی، کروموزوم‌ها، اندام‌های تولید مثل یا غدد جنسی (تخمدان‌ها یا بیضه‌ها) باشد. هیچ راهی برای «اینترسکس» به نظر رسیدن وجود ندارد. هر فرد متفاوت است. بیش از ۴۰ اصطلاح پزشکی برای روش‌های مختلف رشد آناتومی جنسی وجود دارد.

ویژگی‌های اینترسکسی می‌توانند از بدو تولد وجود داشته باشند، بعداً در دوران کودکی قابل توجه شوند، یا فقط در بلوغ یا بزرگسالی ظاهر شوند و برخی ممکن است هرگز از نظر فیزیکی قابل مشاهده نباشند. افراد اینترسکس اغلب با شرمساری مواجه می‌شوند، یا مجبور به تغییر بدن خود می‌شوند، معمولاً در سنین بسیار پایین. اکثر جراحی‌ها برای تغییر ویژگی‌های اینترسکسی در دوران نوزادی انجام می‌شود!

جراحی‌ها برای افراد اینترسکس، روش‌های غیرنجات‌بخشی هستند که برای تغییر تغییرات طبیعی در آناتومی دستگاه تناسلی یا تولید مثل در نظر گرفته می‌شوند و اغلب ناشی از ایده‌های اجتماعی در مورد ظاهر بدن هستند.

معمولاً این جراحی‌ها، قبل از دو سالگی، می‌توانند باعث آسیب‌های جسمی و عاطفی مادام‌العمر، از جمله درد، از دست دادن عملکرد جنسی و ناباروری شوند. سازمان ملل متحد، در صورت انجام بدون رضایت آگاهانه، آن‌ها را نقض حقوق بشر می‌داند. والدین اغلب بدون اطلاع کامل از خطرات یا گفتن اینکه می‌توان صبر کرد، تحت فشار قرار می‌گیرند تا این جراحی‌ها را تأیید کنند. در حالی که برخی افراد ممکن است بعداً با تغییرات ایجاد شده احساس راحتی کنند، بسیاری دیگر دچار آسیب‌های عمیقی می‌شوند!

ایمن‌ترین و اخلاقی‌ترین رویکرد، به تأخیر انداختن تصمیمات برگشت‌ناپذیر تا زمانی است که خود فرد بتواند انتخاب کند.

برآوردهای فعلی نشان می‌دهد که بین ۱.۷٪ تا ۲٪ از مردم در سراسر جهان دارای ویژگی‌های اینترسکس هستند.( برخی افراد تا آخر عمر هم متوجه نمی‌شوند اینترسکس هستند، آمار دقیقی نیست.)

برای مقایسه: تقریباً ۲٪ از جمعیت جهان چشم سبز دارند!

طبق گزارش گروه حمایتی interACT، از هر ۲۰۰۰ نوزاد، ۱ نفر (۰.۰۵٪ از انسان‌ها) با تفاوت‌های دستگاه تناسلی متولد می‌شود که پزشک ممکن است پیشنهاد دهد با جراحی غیرضروری تغییر داده شوند.

انجمن اینترسکس آمریکای شمالی (ISNA) اعلام می‌کند که «تعداد کل افرادی که بدنشان با بدن استاندارد مرد یا زن متفاوت است، ۱ در ۱۰۰ تولد است؛ تعداد کل افرادی که برای «عادی‌سازی» ظاهر دستگاه تناسلی تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند، ۲ در ۱۰۰۰ تولد است.»

انجمن اینترسکس آمریکای شمالی در سال ۲۰۰۸ به‌روزرسانی وب‌سایت خود را متوقف کرد، بنابراین این داده‌ها ممکن است امروز هم مرتبط باشند یا نباشند. داده‌های جدیدتر، محدوده‌های مشابهی را نشان می‌دهند، اما به دلیل گزارش‌دهی ناکافی، داده‌های دقیق و جهانی وجود ندارد.

افراد جامعه اینترسکس در هر پیشینه، قومیت، جنسیت، گرایش، مذهب و فرهنگ وجود دارند. از آنجا که اینترسکس بودن به ویژگی‌های فیزیکی جنسی مربوط می‌شود، افراد اینترسکس می‌توانند انواع هویت‌های جنسیتی و گرایش‌های جنسی را داشته باشند. برخی خود را بخشی از جامعه LGBTQIA+ می‌دانند و برخی دیگر نه. اما به یاد داشته باشید که حرف «I» در مخفف کلمه «اینترسکس» است.

اگرچه برخی از افراد اینترسکس خود را ترنسجندر نیز می‌دانند، کامیونیتی اینترسکس تجربیات و نیازهای متمایزی دارد که شایسته توجه ویژه هستند. این موارد گاهی اوقات هنگامی که مسائل اینترسکس صرفاً تحت چتر ترنس گروه‌بندی می‌شوند، نادیده گرفته می‌شوند.

در گذشته، اینترسکس بودن اغلب به عنوان داشتن «اختلال رشد جنسی» (DSD) شناخته می‌شد. ممکن است هنوز این اصطلاح را در محیط‌های پزشکی ببینید اما اینترسکس بودن یک اختلال یا بیماری نیست! به این معنی نیست که کسی به طور خودکار به مداخله پزشکی نیاز دارد. مراقبت همیشه باید بر اساس نیازهای فردی باشد نه فقط بر اساس ظاهر.