«من تو را دوست دارم، مهم نیست که چه کسی هستی یا اهل کجایی. چون می‌دانم چه رنج‌هایی کشیده‌ای و چه چیزهایی را از سر گذرانده‌ای. همچنین شادی‌ای را که با یک فرد ترنس بودن همراه است، می‌شناسم. هیچ چیز جای آن را نمی‌گیرد.»
میس میجر در راهپیمایی آزادی جنسیتی، 2024

«اینترسکس» یک اصطلاح کلی است که به افرادی اشاره دارد که بدنشان با انتظارات باینری از جنس «Male» و «Female» مطابقت ندارد. این اصطلاح به طیف گسترده‌ای از تغییرات طبیعی بدن اشاره دارد که ممکن است شامل هورمون‌ها، اندام تناسلی، کروموزوم‌ها، اندام‌های تولید مثل یا غدد جنسی (تخمدان‌ها یا بیضه‌ها) باشد. هیچ راهی برای «اینترسکس» به نظر رسیدن وجود ندارد. هر فرد متفاوت است. بیش از ۴۰ اصطلاح پزشکی برای روش‌های مختلف رشد آناتومی جنسی وجود دارد.

ویژگی‌های اینترسکسی می‌توانند از بدو تولد وجود داشته باشند، بعداً در دوران کودکی قابل توجه شوند، یا فقط در بلوغ یا بزرگسالی ظاهر شوند و برخی ممکن است هرگز از نظر فیزیکی قابل مشاهده نباشند. افراد اینترسکس اغلب با شرمساری مواجه می‌شوند، یا مجبور به تغییر بدن خود می‌شوند، معمولاً در سنین بسیار پایین. اکثر جراحی‌ها برای تغییر ویژگی‌های اینترسکسی در دوران نوزادی انجام می‌شود!

جراحی‌ها برای افراد اینترسکس، روش‌های غیرنجات‌بخشی هستند که برای تغییر تغییرات طبیعی در آناتومی دستگاه تناسلی یا تولید مثل در نظر گرفته می‌شوند و اغلب ناشی از ایده‌های اجتماعی در مورد ظاهر بدن هستند.

معمولاً این جراحی‌ها، قبل از دو سالگی، می‌توانند باعث آسیب‌های جسمی و عاطفی مادام‌العمر، از جمله درد، از دست دادن عملکرد جنسی و ناباروری شوند. سازمان ملل متحد، در صورت انجام بدون رضایت آگاهانه، آن‌ها را نقض حقوق بشر می‌داند. والدین اغلب بدون اطلاع کامل از خطرات یا گفتن اینکه می‌توان صبر کرد، تحت فشار قرار می‌گیرند تا این جراحی‌ها را تأیید کنند. در حالی که برخی افراد ممکن است بعداً با تغییرات ایجاد شده احساس راحتی کنند، بسیاری دیگر دچار آسیب‌های عمیقی می‌شوند!

ایمن‌ترین و اخلاقی‌ترین رویکرد، به تأخیر انداختن تصمیمات برگشت‌ناپذیر تا زمانی است که خود فرد بتواند انتخاب کند.

برآوردهای فعلی نشان می‌دهد که بین ۱.۷٪ تا ۲٪ از مردم در سراسر جهان دارای ویژگی‌های اینترسکس هستند.( برخی افراد تا آخر عمر هم متوجه نمی‌شوند اینترسکس هستند، آمار دقیقی نیست.)

برای مقایسه: تقریباً ۲٪ از جمعیت جهان چشم سبز دارند!

طبق گزارش گروه حمایتی interACT، از هر ۲۰۰۰ نوزاد، ۱ نفر (۰.۰۵٪ از انسان‌ها) با تفاوت‌های دستگاه تناسلی متولد می‌شود که پزشک ممکن است پیشنهاد دهد با جراحی غیرضروری تغییر داده شوند.

انجمن اینترسکس آمریکای شمالی (ISNA) اعلام می‌کند که «تعداد کل افرادی که بدنشان با بدن استاندارد مرد یا زن متفاوت است، ۱ در ۱۰۰ تولد است؛ تعداد کل افرادی که برای «عادی‌سازی» ظاهر دستگاه تناسلی تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند، ۲ در ۱۰۰۰ تولد است.»

انجمن اینترسکس آمریکای شمالی در سال ۲۰۰۸ به‌روزرسانی وب‌سایت خود را متوقف کرد، بنابراین این داده‌ها ممکن است امروز هم مرتبط باشند یا نباشند. داده‌های جدیدتر، محدوده‌های مشابهی را نشان می‌دهند، اما به دلیل گزارش‌دهی ناکافی، داده‌های دقیق و جهانی وجود ندارد.

افراد جامعه اینترسکس در هر پیشینه، قومیت، جنسیت، گرایش، مذهب و فرهنگ وجود دارند. از آنجا که اینترسکس بودن به ویژگی‌های فیزیکی جنسی مربوط می‌شود، افراد اینترسکس می‌توانند انواع هویت‌های جنسیتی و گرایش‌های جنسی را داشته باشند. برخی خود را بخشی از جامعه LGBTQIA+ می‌دانند و برخی دیگر نه. اما به یاد داشته باشید که حرف «I» در مخفف کلمه «اینترسکس» است.

اگرچه برخی از افراد اینترسکس خود را ترنسجندر نیز می‌دانند، کامیونیتی اینترسکس تجربیات و نیازهای متمایزی دارد که شایسته توجه ویژه هستند. این موارد گاهی اوقات هنگامی که مسائل اینترسکس صرفاً تحت چتر ترنس گروه‌بندی می‌شوند، نادیده گرفته می‌شوند.

در گذشته، اینترسکس بودن اغلب به عنوان داشتن «اختلال رشد جنسی» (DSD) شناخته می‌شد. ممکن است هنوز این اصطلاح را در محیط‌های پزشکی ببینید اما اینترسکس بودن یک اختلال یا بیماری نیست! به این معنی نیست که کسی به طور خودکار به مداخله پزشکی نیاز دارد. مراقبت همیشه باید بر اساس نیازهای فردی باشد نه فقط بر اساس ظاهر.

«اختلال» یا «اختلال رشد جنسی» همچنان یک اصطلاح پزشکی رایج برای ویژگی‌های اینترسکس است، اما بسیاری از افراد اینترسکس آن را رد می‌کنند زیرا این اصطلاح نشان می‌دهد که بدن‌هایشان اشتباه است یا نیاز به «اصلاح» دارد. هیچ مشکلی با بدن‌های اینترسکس وجود ندارد!

به یاد داشته باشید که تا سال ۱۹۷۳، گی بودن در ایالات متحده به عنوان یک اختلال روانی طبقه‌بندی می‌شد، یادآوری اینکه بسیاری از تفاوت‌های طبیعی انسان تا زمانی که جوامع برای پذیرش آن مبارزه کردند، آسیب‌شناسی شده بودند.

کلمه «هرمافرودیت» اصطلاحی منسوخ و اغلب توهین‌آمیز است که نباید برای توصیف افراد اینترسکس استفاده شود. این اصطلاح از اسطوره‌شناسی گرفته شده است و بسیاری از افراد اینترسکس هنوز در سوابق پزشکی خود با آن مواجه می‌شوند. در حالی که برخی از افراد اینترسکس آن را برای خود بازپس گرفته‌اند، بهتر است از استفاده عمومی آن خودداری شود.

در ۲۶ اکتبر ۱۹۹۶، اکتیویستان اینترسکس اولین اعتراض عمومی در ایالات متحده را در کنفرانس آکادمی اطفال آمریکا در بوستون، ماساچوست، برگزار کردند و جراحی‌های بدون رضایت بر روی نوزادان اینترسکس را محکوم کردند. اگرچه در آن زمان نادیده گرفته شد، شجاعت آن‌ها نقطه عطفی برای حقوق و دیده شدن افراد اینترسکس بود، پیام آن‌ها دیگر نمی‌توانست خاموش شود.

آن روز تاریخی بعدها به عنوان روز آگاهی از افراد اینترسکس شناخته شد که هر ساله برای بزرگداشت صداهای افراد اینترسکس و مبارزه مداوم برای استقلال بدنی جشن گرفته می‌شود.

دلیل فرضی ممنوعیت زنانی که سطح تستوسترون بالاتر از حد متوسط ​​دارند این است که آن‌ها "مزیت ناعادلانه" دارند. اما همانطور که منتقدان این محدودیت‌ها اشاره کرده‌اند، این جعبه ضرب المثلی پاندورا را باز می‌کند. ( قسمت 5 ) مروری بر بسیاری از مزایای ناعادلانه دیگر که برخی از ورزشکاران نسبت به سایرین دارند، از جمله جهش‌های ژنتیکی نادر و تناسبات بدنی خارق‌العاده را ارائه می‌دهد (به همین دلیل است که نام مایکل فلپس، قهرمان المپیک، اغلب در این بحث‌ها مطرح می‌شود. ) سپس ورزشکارانی هستند که ثروتمند بزرگ می‌شوند و می توانند بهترین مربیان، تجهیزات را بخرند و می‌توانند به جای نیاز به انجام کارهای بیرونی، کاملاً روی ورزش تمرکز کنند. آیا این ورزشکاران هم نباید محروم شوند؟
و اگر سطح آندروژن بالاتر از حد متوسط ​​واقعاً "مزیت ناعادلانه" را برای ورزشکاران فراهم می‌کند، آیا نباید مردانی را که سطح تستوسترون غیرعادی بالایی دارند نیز محدود کنیم؟

سایر حامیان و World Athletics درباره‌ی محدودیت‌های فعلی اغلب می‌گویند که ورزش‌ها به دو بخش مردان و زنان تقسیم می‌شود، بنابراین ما باید این خط را در جایی ترسیم کنیم. من فقط شواهدی را ارائه کردم که نشان می‌دهد چرا سطح تستوسترون ابزار ناقصی در این زمینه است. اما اگر این سازمان‌ها واقعاً به این تمایز تستوسترون اعتقاد داشتند، آیا نباید همه ورزشکاران زن را آزمایش کنند؟ به جای انجام این کار، ورزشکاران تنها در صورتی مورد آزمایش قرار می‌گیرند که مقامات او را "بیش از حد مردانه" تلقی کنند. همانطور که رز ایولث، راوی و محقق، در قسمت 4 خاطرنشان می‌کند : «در این دوره جدید تأیید جنسیت، که از سال 2009 شروع می‌شود، هر زنی که از گزارش‌هایم می‌شناسم که تحت تأثیر این مقررات قرار گرفته، یک زن سیاه‌پوست یا قهوه‌ای از جنوب جهانی هستند» و برای ثبت، زنان سفیدپوست همچنین می‌توانند سطح آندروژن غیر معمول بالایی داشته باشند، آن‌ها فقط برای آن علامت گذاری نمی‌شوند.

اگر تستوسترون مشخصه جنسی مشخصی است، پس چرا World Athletics تصمیم گرفت تا آستانه قابل قبول را از 10، سپس به 5 و سپس به 2.5 نانومول در لیتر در طول یک دوره دوازده ساله کاهش دهد، علیرغم فقدان شواهد علمی محکم برای حمایت از این تغییرات؟ آیا این نشان نمی‌دهد که این تمایز خودسرانه است؟
و پس از سال‌ها ترویج این تمایز (همیشه در حال تغییر) تستوسترون، و اجازه دادن به زنان اینترسکس برای رقابت در صورت مصرف دارو یا گنادکتومی برای کاهش سطح تستوسترون، چرا World Athletics ناگهان تصمیم گرفت زنان ترنس را که دقیقاً همین کارها را انجام می‌دهند ممنوع کند که سطح هورمون آن‌ها را به محدوده معمولی زنانه کاهش دهد؟ آیا این سیاست جدید نشان نمی‌دهد که این واقعاً در مورد تستوسترون نیست؟

آیا این در مورد تصمیم‌گیری پیشینی نیست که افراد خاصی برای رقابت در رده زنان «به اندازه کافی زنانه» نیستند، سپس قوانین را تغییر دهیم تا آن‌ها را رد صلاحیت کنیم، حتی اگر قوانین مذکور دلبخواه، متناقض و یا تبعیض آمیز باشند؟

در طول مصیبت ایمان خلیف، هنگامی که محافظه کاران بی وقفه عکس‌های این زن رنگین‌پوست بوکسر را به اشتراک می‌گذاشتند، یک زن سفیدپوست به ظاهر کوچکتر و ظاهری زنانه‌تر را در مقابل به تصویر می‌کشیدند، شخصیت رسانه‌ای پیرز مورگان در توییتی نوشت: «راه حل: اگر بخشی از زیست شناسی شما مرد است، آن را انجام نمی‌دهید. نمی توان با زنان رقابت کرد. پایان.» از آنجایی که IOC تایید کرد که خلیف واجد شرایط رقابت در رده زنان است، مشخص نیست مورگان در اینجا به چه چیزی اشاره می‌کند. فک مردانه‌اش؟ هیکل؟ برخی تصور می‌کردند "ذات مردانه" نهفته دارد؟ آیا داشتن یک ویژگی به ظاهر مردانه به نوعی بقیه بدن یک زن را "آلوده" می‌کند و او را "مردانه غیرقابل جبران" می‌کند؟

در گفتگوهایی که با افراد شکاک در مورد ورزش داشتم، پس از اشاره به این موضوع که زنان ترنس پس از تغییر هورمونی، مزیت‌های ورزشی خود را از دست می‌دهند، این شکاکان همیشه تمرکز خود را تغییر می‌دهند، اغلب به سمت مزایای تصوری قد در نتیجه گذراندن دوره‌های مختلف "بلوغ مردانه" وقتی به این نکته اشاره می‌کنم که قد همیشه یک مزیت در ورزش نیست، افراد 6/6 اینچی زیادی در جهان وجود دارند که ورزشکاران خوبی نیستند، حتی در ورزش‌هایی مانند بسکتبال. با این وجود، این افراد شکاک اصرار دارند که اندازه باید یک اندازه باشد‌. من از استدلال آن‌ها لذت می‌برم و می‌پرسم: "خب، چه می‌شود اگر زنان ترنس را که خارج از محدوده قد معمولی زنانه هستند ممنوع کنیم؟" قابل توجه است که آن‌ها هرگز این امتیاز را نمی‌پذیرند.

مهم نیست که چقدر شواهد ارائه می‌دهم یا منطقی به کار می‌برم، آن‌ها متقاعد می‌شوند که باید «ذات مردانه» زیربنایی وجود داشته باشد که به طور دائم بدن زنان ترنس را از این طریق «آلوده» می‌کند.

این شبح همچنین شامل ممنوعیت‌های اخیر جهانی دومیدانی و ورزش‌های آبی در مورد زنان ترنسی است که «هر بخشی از بلوغ مردانه را تجربه کرده‌اند». بنابراین اگر یک دختر ترنس نمی‌تواند تا سن ۱۳ یا ۱۴ سالگی به بلاکرهای بلوغ یا هورمون تراپی دسترسی داشته باشد، دیگر هرگز نمی‌تواند در رده‌های زنان رقابت کند؟ این از منظر بیولوژیکی آشکارا پوچ است. این فقط از طریق لنز پیر مورگان معنا پیدا می‌کند، جایی که «اگر بخشی از زیست‌شناسی شما مردانه باشد» حتی یک یا دو سال تجربه هورمون‌های معمولی مردانه، برای همیشه «فاسد» شده‌اید و واجد شرایط «رقابت با زنان» نیستید.

در کتابم Sexed up: چگونه جامعه به ما جنسیت می‌دهد و چگونه ما با آن مبارزه می‌کنیم (به‌ویژه فصل‌های 6 و 9)، و در این دو مقاله، چیزی را توصیف می‌کنم که آن را ذهنیت آلوده به ننگ می‌نامم. اساساً، ما تمایل داریم که برخی از گروه‌های مردم (مثلاً دختران و زنان) را ذاتاً «پاک» و «بی آلایش» ببینیم، اما می‌توانند توسط نیروی بیرونی «فاسد» شوند (مثلاً مردانگی). این شاید در باورهای مزخرف فرهنگ ما در مورد باکرگی زنان و این تصور که زنانی که "بیش از حد جنسی" یا "شریک‌های بیش از حد" دارند به طور دائم "فاسد" یا "ویران" می‌شوند (استاندارد دوگانه‌ای که مردان با آن روبرو نیستند، آشکارتر است. زیرا آن‌ها نیروی "فاسد کننده" تصوری هستند) سفیدپوست و استریت بودن به ترتیب "خالص" و در عین حال قابلیت "آلودگی" و "فاسد" شدن توسط افراد رنگین پوست و افراد LGBTQIA+ تصور می‌شود.

قبلاً به مقاله اخیرم چرا "تحقیقات" اتفاق می‌افتد اشاره کردم، که چگونگی درک (و درک نادرست) ما از جنسیت و جنس را بررسی می‌کند. در قسمت ۶ آن مقاله، من چندین سوگیری ادراکی رایج را که مربوط به این بحث‌های ورزشی است، مورد بحث قرار می‌دهم.
اولاً، مطالعات نشان می‌دهند که ما تمایل داریم در هنگام تعیین جنسیت، ویژگی‌های مردانه را نسبت به ویژگی‌های زنانه برتر ببینیم. به عنوان مثال، هنگامی که کسلر و مک کنا (1978) به آزمودنی‌ها نقاشی‌هایی از افرادی را نشان دادند که دارای ویژگی‌های جنسی مختلط بودند (ترکیب های مختلفی از موهای کوتاه یا بلند، سینه یا سینه صاف، باسن باریک یا پهن، کیر یا کس، و موهای بدن یا بدون موی بدن). آن ها با وجود داشتن ویژگی‌های زنانه در 69 درصد مواقع به عنوان مرد تلقی می‌شدند. حتی زمانی که این فیگور واژن داشت، با وجود این، آزمودنی‌ها 36 درصد مواقع آن‌ها را به دلیل وجود سایر ویژگی‌های مردانه مرد می‌دانستند. نویسندگان نتیجه گرفتند: «به نظر می‌رسد هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که قطعاً زنانه باشد، در حالی که بسیاری از آن‌ها قطعاً مردانه هستند. مرد بودن یعنی «داشتن» چیزی و زن بودن یعنی «نداشتن» آن.»

دوم، مطالعات نشان می‌دهد که ناظران سفیدپوست تمایل دارند زنان سیاه‌پوست و قهوه‌ای را به‌عنوان «مردانه‌تر» و یا «جنسیتی مبهم‌تر» نسبت به همتایان سفیدپوست‌شان ببینند به نظر می‌رسد این یک عامل کمک‌کننده آشکار است که چرا چنین ورزشکارانی به‌طور نامتناسب مورد توجه قرار می‌گیرند و متهم می‌شوند به "زنان واقعی" نبودن.

مشخص می‌شود که این بحث‌های «ورزش زنان» واقعاً در مورد زیست شناسی، بلوغ، آندروژن‌ها یا مزایای بالقوه نیست. این در درجه اول یک مشکل ادراک است. این در مورد تمایل ما به تفسیر هر ویژگی مردانه (واقعی یا خیالی) در یک زن به عنوان تنها تعیین کننده بودن او است، و او را "به طور غیرواقعی زن" یا "به طور غیرقابل جبران مرد" به طور کلی و از این طریق تبدیل می‌کند.
این در مورد تمایل ما به تصور مقوله زن به عنوان "پاک" و "بی آلایش" است که باید به هر قیمتی از "آلودگی" و "فساد" مردانه (واقعی یا خیالی) محافظت شود.

این بحث‌ها هرگز درباره «عدالت در ورزش زنان» نبوده است. برای یک چیز، بسیاری از بلندترین صداها در مورد این موضوع نمی توانند اهمیتی به ورزش زنان بدهند! به طور جدی، دفعه بعد که کسی در مورد این موضوع نگرانی‌هایی را مطرح کرد، از آن‌ها بپرسید که ورزشکار زن مورد علاقه آن‌ها یا تیم ورزشی زنان کیست این تقریباً همیشه باعث می‌شود که آن‌ها برای پاسخ به مشکل برخورد کنند.

و اگر این بحث واقعاً درباره «انصاف» بود، آیا نباید نگران همه ورزشکاران ترنس و اینترسکس باشیم که اکنون از شرکت در ورزش زنان منع شده‌اند؟ یا تعداد زیادی از زنان رنگین پوست که به دلیل برداشت نادرست سفیدپوستان از آن‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرند؟

به عبارت دیگر، بحث در مورد ورزش زنان در درجه اول بر سر «پاک بودن» است، نه «انصاف». و تا زمانی که ابتدا آن مشکل را در نظر نگیریم، هیچ پیشرفتی نخواهیم داشت.