مراقبت‌های بهداشتی جنسیتی برای کودکان و ماینرهای ترنس به چه صورت است؟ واقعیت‌ها را بشنویم

حملات به مراقبت‌های جنسیتی برای محافظت از کودکان نیست آن‌ها برای حذف مراقبت‌های پزشکی نجات‌بخش هستند که خطر خودکشی را ۷۳٪ کاهش می‌دهد. چیزی که من هرگز نمی‌بینم مردم در مورد آن صحبت کنند این است که جوانان غیرترنس به جراحی تایید جنسیت دسترسی دارند. سالانه هزاران دختر سیس زیر ۱۸ سال تحت عمل جراحی انتخابی بزرگ کردن سینه قرار می‌گیرند، همچنین پسران سیس تحت عمل کوچک کردن سینه. این موضوع برای محافظت از کودکان نیست، بلکه برای جلوگیری از واقعی بودن خود واقعی افراد ترنس است. وقتی سیاستمداران مراقبت‌های پزشکی که جان انسان‌ها را نجات می‌دهد هدف قرار می‌دهند، آن‌ها تهدید واقعی برای فرزندان ما هستند.

﹙#TransKids﹚

بکی پپر-جکسون، نوجوان ترنس ۱۵ ساله اهل ویرجینیای غربی، پس از محرومیت از شرکت در مسابقات تیم‌های ورزشی دخترانه مدرسه‌اش، به دیوان عالی کشور شکایت می‌کند

حقوق و زندگی من توسط سیاستمدارانی که هرگز من را ندیده‌اند اما می‌خواهند مانع ورزش کردن من با دوستانم شوند، مورد بحث قرار گرفته است. می‌دانم که این پرونده فقط مربوط به من یا حتی فقط مربوط به ورزش نیست. این تنها بخشی از طرحی است که افراد ترنس مانند من را به طور کامل از زندگی عمومی بیرون می‌کند. من افتخار می‌کنم که در کنار مادرم برای آنچه که باور دارم و آنچه که هستم، ایستاده‌ام و می‌خواهم دیگر بچه‌های ترنس بدانند که تنها نیستند.

﹙#TransNews﹚

ما همیشه وجود داشته‌ایم
ما همیشه بخشی از این بافت جامعه بودیم و خواهیم بود
﹙#TransgenderAwarenessWeek﹚

دولت بریتانیا در حال بررسی راهنمایی است که می‌تواند تعیین کند آیا زنان می‌توانند بر اساس ظاهر یا رفتارشان از فضاهای تک جنسیتی منع شوند یا خیر😨 اقدامی ضد ترنس که بدون شک بر افراد سیسجندر نیز تأثیر خواهد گذاشت.

به فضاهای عمومی و ارائه‌دهندگان خدمات اجازه داده می‌شود «از زنان ترنس در مورد اینکه آیا باید از خدمات تک جنسیتی بر اساس ظاهر، رفتار یا نگرانی‌های دیگران استفاده کنند، سوال کنند» زبانی که مدافعان ترنس می‌گویند اساساً نوعی نظارت جنسیتی را تشویق می‌کند که به همه آسیب می‌رساند.
﹙#TransNews﹚

افراد ترنس و ورزش: هرآنچه که باید بدانید( پارت اول )

من بیش از بیست سال است که در مورد مسائل افراد ترنسجندر می‌نویسم . در بیشتر آن زمان، من هرگز نیازی به نوشتن یک قطعه در مورد ورزشکاران ترنس احساس نکردم، تا حدی، زیرا نسبتاً ساده است. بیشتر مزایایی که مردان در ورزش دارند ناشی از داشتن سطح آندروژن بالاتر نسبت به زنان است که منجر به افزایش توده عضلانی و هموگلوبین می‌شود. به همین دلیل است که مصرف "استروئیدها" (بخوانید: انواع مصنوعی تستوسترون) در بیشتر ورزش‌ها ممنوع است. زنان ترنس که تحت هورمون درمانی تأیید کننده جنسیت هستند، سطح آندروژن‌های زنانه را دارند و بر این اساس توده عضلانی و هموگلوبین را از دست می‌دهند. سازمان‌های ورزشی مانند IOC (کمیته بین‌المللی المپیک)، NCAA و غیره، مدت‌هاست که سیاست‌هایی را برای نظارت بر سطح آندروژن زنان ترنس در نظر گرفته‌اند تا بتوانند در مسابقات زنان شرکت کنند.
البته، همیشه می‌توان موها را شکافت و/یا در مورد مزایای بالقوه دیگر (که در زیر به آن‌ها اشاره می‌شود) حدس و گمان زد. اما این واقعیت که هیچ زن ترنسی تا به حال در لیگ یا دسته بندی ورزش زنان تسلط نداشته است نشان می‌دهد که ما ورزش زنان را «تسلط» یا «تخریب» نمی‌کنیم.
بنابراین ممکن است فکر کنید: اگر واقعاً چنین است، پس چرا من به دیدن این همه تبلیغات سیاسی و پست‌های رسانه‌های اجتماعی در مورد ورزشکاران ترنس ادامه می‌دهم؟ خب، دوست من، این همان چیزی است که ما آن را جنجال تولیدی می‌نامیم .

داستان واقعی اینجاست: فعالان ضدترنس سال‌هاست که تلاش می‌کنند حقوق ترنس‌ و مشارکت افراد ترنس‌ در عرصه عمومی را لغو کنند. آن‌ها سعی کرده‌اند ما را از استفاده از سرویس‌های بهداشتی عمومی، دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی مرتبط با ترنس و غیره منع کنند. در ابتدا، این تلاش‌ها تا حد زیادی به دلیل ناعادلانه بودن آن‌ها شکست خورد. سپس در حدود سال‌های 2020-2022، فعالان ضد ترنس بالاخره یک مشکل را پیدا کردند که برای آن‌ها شروع به کار کرد: افراد ترنس و ورزش زنان.

چرا این موضوع به گونه‌ای در بین عموم مردم طنین انداز شد که تلاش‌های قبلی چنین نبود؟ احتمالاً به دلیل ترکیبی از عوامل است. اولاً، خارج از حلقه‌های منتقد جنسیت/TERF ، اکثر مردم ترنس-شمول را به‌عنوان تأثیر منفی یا تأثیر منفی بر زندگی زنان سیسجندر نمی‌دانند. با این حال، در ورزش، که در آن افراد به طور مستقیم با یکدیگر رقابت می‌کنند، این ایده که فردی که «قبلاً مرد بوده» در رده زنان گنجانده شود، به احتمال زیاد برای برخی افراد ناعادلانه به نظر می‌رسد، به ویژه برای کسانی که از موارد فوق اثرات هورمون درمانی اطلاعی ندارند.

دوم، موضوع ورزش ممکن است افکاری را در مورد رختکن ایجاد کند. افراد راستگرا مدت‌هاست که ترس‌های بی‌پایه‌ای را درباره اشتراک در رختکن با ورزشکاران گی، لزبین و بای ابراز کرده‌اند، بنابراین جای تعجب نیست که ترس‌های مشابهی اکنون بر روی ورزشکاران ترنس ایجاد شده است. در مقاله‌ای جداگانه ، شواهدی را مرور می‌کنم که نشان می‌دهد افراد ترنس و سیاست‌های ترنس-شمول هیچ گونه تهدیدی برای دختران و زنان در فضاهای جدا شده‌ی جنسیتی، ایجاد نمی‌کنند.

سوم، در حالی که مراقبت‌های بهداشتی و دستشویی‌های عمومی ضروری هستند، مردم تمایل دارند ورزش را غیرضروری بدانند (ورزشکاران اختصاصی مطمئناً با این موضوع مخالف هستند). بنابراین، ممنوعیت افراد ترنس از چنین رویدادهایی ممکن است برای یک فرد معمولی سیس بیشتر به عنوان یک ناراحتی جزئی باشد تا یک بی عدالتی اجتماعی.

﹙#TransPpl﹚