( پارت اخر )
ما دقیقاً چه کسانی را متمایز می‌کنیم و چرا؟

دلیل فرضی ممنوعیت زنانی که سطح تستوسترون بالاتر از حد متوسط ​​دارند این است که آن‌ها "مزیت ناعادلانه" دارند. اما همانطور که منتقدان این محدودیت‌ها اشاره کرده‌اند، این جعبه ضرب المثلی پاندورا را باز می‌کند. ( قسمت 5 ) مروری بر بسیاری از مزایای ناعادلانه دیگر که برخی از ورزشکاران نسبت به سایرین دارند، از جمله جهش‌های ژنتیکی نادر و تناسبات بدنی خارق‌العاده را ارائه می‌دهد (به همین دلیل است که نام مایکل فلپس، قهرمان المپیک، اغلب در این بحث‌ها مطرح می‌شود. ) سپس ورزشکارانی هستند که ثروتمند بزرگ می‌شوند و می توانند بهترین مربیان، تجهیزات را بخرند و می‌توانند به جای نیاز به انجام کارهای بیرونی، کاملاً روی ورزش تمرکز کنند. آیا این ورزشکاران هم نباید محروم شوند؟
و اگر سطح آندروژن بالاتر از حد متوسط ​​واقعاً "مزیت ناعادلانه" را برای ورزشکاران فراهم می‌کند، آیا نباید مردانی را که سطح تستوسترون غیرعادی بالایی دارند نیز محدود کنیم؟

سایر حامیان و World Athletics درباره‌ی محدودیت‌های فعلی اغلب می‌گویند که ورزش‌ها به دو بخش مردان و زنان تقسیم می‌شود، بنابراین ما باید این خط را در جایی ترسیم کنیم. من فقط شواهدی را ارائه کردم که نشان می‌دهد چرا سطح تستوسترون ابزار ناقصی در این زمینه است. اما اگر این سازمان‌ها واقعاً به این تمایز تستوسترون اعتقاد داشتند، آیا نباید همه ورزشکاران زن را آزمایش کنند؟ به جای انجام این کار، ورزشکاران تنها در صورتی مورد آزمایش قرار می‌گیرند که مقامات او را "بیش از حد مردانه" تلقی کنند. همانطور که رز ایولث، راوی و محقق، در قسمت 4 خاطرنشان می‌کند : «در این دوره جدید تأیید جنسیت، که از سال 2009 شروع می‌شود، هر زنی که از گزارش‌هایم می‌شناسم که تحت تأثیر این مقررات قرار گرفته، یک زن سیاه‌پوست یا قهوه‌ای از جنوب جهانی هستند» و برای ثبت، زنان سفیدپوست همچنین می‌توانند سطح آندروژن غیر معمول بالایی داشته باشند، آن‌ها فقط برای آن علامت گذاری نمی‌شوند.

اگر تستوسترون مشخصه جنسی مشخصی است، پس چرا World Athletics تصمیم گرفت تا آستانه قابل قبول را از 10، سپس به 5 و سپس به 2.5 نانومول در لیتر در طول یک دوره دوازده ساله کاهش دهد، علیرغم فقدان شواهد علمی محکم برای حمایت از این تغییرات؟ آیا این نشان نمی‌دهد که این تمایز خودسرانه است؟
و پس از سال‌ها ترویج این تمایز (همیشه در حال تغییر) تستوسترون، و اجازه دادن به زنان اینترسکس برای رقابت در صورت مصرف دارو یا گنادکتومی برای کاهش سطح تستوسترون، چرا World Athletics ناگهان تصمیم گرفت زنان ترنس را که دقیقاً همین کارها را انجام می‌دهند ممنوع کند که سطح هورمون آن‌ها را به محدوده معمولی زنانه کاهش دهد؟ آیا این سیاست جدید نشان نمی‌دهد که این واقعاً در مورد تستوسترون نیست؟

آیا این در مورد تصمیم‌گیری پیشینی نیست که افراد خاصی برای رقابت در رده زنان «به اندازه کافی زنانه» نیستند، سپس قوانین را تغییر دهیم تا آن‌ها را رد صلاحیت کنیم، حتی اگر قوانین مذکور دلبخواه، متناقض و یا تبعیض آمیز باشند؟

در طول مصیبت ایمان خلیف، هنگامی که محافظه کاران بی وقفه عکس‌های این زن رنگین‌پوست بوکسر را به اشتراک می‌گذاشتند، یک زن سفیدپوست به ظاهر کوچکتر و ظاهری زنانه‌تر را در مقابل به تصویر می‌کشیدند، شخصیت رسانه‌ای پیرز مورگان در توییتی نوشت: «راه حل: اگر بخشی از زیست شناسی شما مرد است، آن را انجام نمی‌دهید. نمی توان با زنان رقابت کرد. پایان.» از آنجایی که IOC تایید کرد که خلیف واجد شرایط رقابت در رده زنان است، مشخص نیست مورگان در اینجا به چه چیزی اشاره می‌کند. فک مردانه‌اش؟ هیکل؟ برخی تصور می‌کردند "ذات مردانه" نهفته دارد؟ آیا داشتن یک ویژگی به ظاهر مردانه به نوعی بقیه بدن یک زن را "آلوده" می‌کند و او را "مردانه غیرقابل جبران" می‌کند؟

در گفتگوهایی که با افراد شکاک در مورد ورزش داشتم، پس از اشاره به این موضوع که زنان ترنس پس از تغییر هورمونی، مزیت‌های ورزشی خود را از دست می‌دهند، این شکاکان همیشه تمرکز خود را تغییر می‌دهند، اغلب به سمت مزایای تصوری قد در نتیجه گذراندن دوره‌های مختلف "بلوغ مردانه" وقتی به این نکته اشاره می‌کنم که قد همیشه یک مزیت در ورزش نیست، افراد 6/6 اینچی زیادی در جهان وجود دارند که ورزشکاران خوبی نیستند، حتی در ورزش‌هایی مانند بسکتبال. با این وجود، این افراد شکاک اصرار دارند که اندازه باید یک اندازه باشد‌. من از استدلال آن‌ها لذت می‌برم و می‌پرسم: "خب، چه می‌شود اگر زنان ترنس را که خارج از محدوده قد معمولی زنانه هستند ممنوع کنیم؟" قابل توجه است که آن‌ها هرگز این امتیاز را نمی‌پذیرند.


﹙#TransWomen﹚

ادامه

مهم نیست که چقدر شواهد ارائه می‌دهم یا منطقی به کار می‌برم، آن‌ها متقاعد می‌شوند که باید «ذات مردانه» زیربنایی وجود داشته باشد که به طور دائم بدن زنان ترنس را از این طریق «آلوده» می‌کند.

این شبح همچنین شامل ممنوعیت‌های اخیر جهانی دومیدانی و ورزش‌های آبی در مورد زنان ترنسی است که «هر بخشی از بلوغ مردانه را تجربه کرده‌اند». بنابراین اگر یک دختر ترنس نمی‌تواند تا سن ۱۳ یا ۱۴ سالگی به بلاکرهای بلوغ یا هورمون تراپی دسترسی داشته باشد، دیگر هرگز نمی‌تواند در رده‌های زنان رقابت کند؟ این از منظر بیولوژیکی آشکارا پوچ است. این فقط از طریق لنز پیر مورگان معنا پیدا می‌کند، جایی که «اگر بخشی از زیست‌شناسی شما مردانه باشد» حتی یک یا دو سال تجربه هورمون‌های معمولی مردانه، برای همیشه «فاسد» شده‌اید و واجد شرایط «رقابت با زنان» نیستید.

در کتابم Sexed up: چگونه جامعه به ما جنسیت می‌دهد و چگونه ما با آن مبارزه می‌کنیم (به‌ویژه فصل‌های 6 و 9)، و در این دو مقاله، چیزی را توصیف می‌کنم که آن را ذهنیت آلوده به ننگ می‌نامم. اساساً، ما تمایل داریم که برخی از گروه‌های مردم (مثلاً دختران و زنان) را ذاتاً «پاک» و «بی آلایش» ببینیم، اما می‌توانند توسط نیروی بیرونی «فاسد» شوند (مثلاً مردانگی). این شاید در باورهای مزخرف فرهنگ ما در مورد باکرگی زنان و این تصور که زنانی که "بیش از حد جنسی" یا "شریک‌های بیش از حد" دارند به طور دائم "فاسد" یا "ویران" می‌شوند (استاندارد دوگانه‌ای که مردان با آن روبرو نیستند، آشکارتر است. زیرا آن‌ها نیروی "فاسد کننده" تصوری هستند) سفیدپوست و استریت بودن به ترتیب "خالص" و در عین حال قابلیت "آلودگی" و "فاسد" شدن توسط افراد رنگین پوست و افراد LGBTQIA+ تصور می‌شود.

قبلاً به مقاله اخیرم چرا "تحقیقات" اتفاق می‌افتد اشاره کردم، که چگونگی درک (و درک نادرست) ما از جنسیت و جنس را بررسی می‌کند. در قسمت ۶ آن مقاله، من چندین سوگیری ادراکی رایج را که مربوط به این بحث‌های ورزشی است، مورد بحث قرار می‌دهم.
اولاً، مطالعات نشان می‌دهند که ما تمایل داریم در هنگام تعیین جنسیت، ویژگی‌های مردانه را نسبت به ویژگی‌های زنانه برتر ببینیم. به عنوان مثال، هنگامی که کسلر و مک کنا (1978) به آزمودنی‌ها نقاشی‌هایی از افرادی را نشان دادند که دارای ویژگی‌های جنسی مختلط بودند (ترکیب های مختلفی از موهای کوتاه یا بلند، سینه یا سینه صاف، باسن باریک یا پهن، کیر یا کس، و موهای بدن یا بدون موی بدن). آن ها با وجود داشتن ویژگی‌های زنانه در 69 درصد مواقع به عنوان مرد تلقی می‌شدند. حتی زمانی که این فیگور واژن داشت، با وجود این، آزمودنی‌ها 36 درصد مواقع آن‌ها را به دلیل وجود سایر ویژگی‌های مردانه مرد می‌دانستند. نویسندگان نتیجه گرفتند: «به نظر می‌رسد هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که قطعاً زنانه باشد، در حالی که بسیاری از آن‌ها قطعاً مردانه هستند. مرد بودن یعنی «داشتن» چیزی و زن بودن یعنی «نداشتن» آن.»

دوم، مطالعات نشان می‌دهد که ناظران سفیدپوست تمایل دارند زنان سیاه‌پوست و قهوه‌ای را به‌عنوان «مردانه‌تر» و یا «جنسیتی مبهم‌تر» نسبت به همتایان سفیدپوست‌شان ببینند به نظر می‌رسد این یک عامل کمک‌کننده آشکار است که چرا چنین ورزشکارانی به‌طور نامتناسب مورد توجه قرار می‌گیرند و متهم می‌شوند به "زنان واقعی" نبودن.

مشخص می‌شود که این بحث‌های «ورزش زنان» واقعاً در مورد زیست شناسی، بلوغ، آندروژن‌ها یا مزایای بالقوه نیست. این در درجه اول یک مشکل ادراک است. این در مورد تمایل ما به تفسیر هر ویژگی مردانه (واقعی یا خیالی) در یک زن به عنوان تنها تعیین کننده بودن او است، و او را "به طور غیرواقعی زن" یا "به طور غیرقابل جبران مرد" به طور کلی و از این طریق تبدیل می‌کند.
این در مورد تمایل ما به تصور مقوله زن به عنوان "پاک" و "بی آلایش" است که باید به هر قیمتی از "آلودگی" و "فساد" مردانه (واقعی یا خیالی) محافظت شود.

این بحث‌ها هرگز درباره «عدالت در ورزش زنان» نبوده است. برای یک چیز، بسیاری از بلندترین صداها در مورد این موضوع نمی توانند اهمیتی به ورزش زنان بدهند! به طور جدی، دفعه بعد که کسی در مورد این موضوع نگرانی‌هایی را مطرح کرد، از آن‌ها بپرسید که ورزشکار زن مورد علاقه آن‌ها یا تیم ورزشی زنان کیست این تقریباً همیشه باعث می‌شود که آن‌ها برای پاسخ به مشکل برخورد کنند.

و اگر این بحث واقعاً درباره «انصاف» بود، آیا نباید نگران همه ورزشکاران ترنس و اینترسکس باشیم که اکنون از شرکت در ورزش زنان منع شده‌اند؟ یا تعداد زیادی از زنان رنگین پوست که به دلیل برداشت نادرست سفیدپوستان از آن‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرند؟

به عبارت دیگر، بحث در مورد ورزش زنان در درجه اول بر سر «پاک بودن» است، نه «انصاف». و تا زمانی که ابتدا آن مشکل را در نظر نگیریم، هیچ پیشرفتی نخواهیم داشت.

﹙#TransWomen﹚

Tw// زن ترنس کشی، ترنس میساجینی

گرلالا، اینفلوئنسر ۲۱ ساله ترنس تیک‌تاک، روز جمعه به دست دوست پسرش، شانوید وایت جونیور، در فلوریدا به ضرب گلوله کشته شد.
﹙#TransNews﹚

داده‌های تکان‌دهنده‌ای نشان می‌دهد که امسال حداقل ۲۸۱ فرد ترنسجندر و دارای جنسیت‌های متنوع به قتل رسیده‌اند!

-از سال ۲۰۰۹، نظارت TGEU تاکنون پنج هزار و سیصد و بیست و دو قتل افراد ترنس و نان باینری را در سراسر جهان ثبت کرده است.

- در حالی که تعداد کل ثبت شده نسبت به ۳۵۰ قتل گزارش شده در سال گذشته کاهش یافته است ، محققان می‌گویند این لزوماً نشان دهنده افزایش ایمنی نیست، بلکه نشان دهنده «نادیده گرفتن فزاینده» نحوه گزارش این قتل‌ها است.

- افراد ترنسجندر سیاه‌پوست و قهوه‌ای‌پوست همچنان در گزارش سالانه، گروهی با حضور بیش از حد غم‌انگیز هستند، به طوری که ۸۸ درصد از موارد جمع‌آوری‌شده، شامل یک فرد ترنس رنگین‌پوست است.

- سکس ورکرهای ترنس با ۳۴ درصد، بیشترین هدف حملات هستند، اگرچه افزایش قابل توجهی در حملات علیه اکتیویستان یا رهبران جنبش وجود داشته است که با ۱۴ درصد، دومین گروه هدف حملات هستند.

- قریب به اتفاق ۹۰ درصد از قتل‌های گزارش‌شده، زن‌کشی بوده‌اند، به این معنی که قربانی یک زن ترنس یا یک فرد ترنس‌فم بوده است.

- احتمال تجربه خشونت توسط کامیونیتی ترنس‌ در ایالات متحده، ۲۵۰ درصد بیشتر از افراد سیسجندر است.

-۶۸ درصد از قتل‌ افراد ترنس و افراد دارای جنسیت‌های مختلف در آمریکای لاتین و کارائیب رخ داده است. برزیل برای هجدهمین سال متوالی با ۳۰ درصد از کل موارد، در صدر این فهرست قرار دارد.

قربانیان ترنس اغلب در پوشش رسانه‌ای یا گزارش‌های پلیس با جنسیت اشتباه معرفی می‌شوند که پیگیری تمام قتل‌های گزارش‌شده را به‌طور فزاینده‌ای دشوار می‌کند. در نتیجه، این نهاد اعلام کرد که تعداد واقعی افراد ترنسی که در خشونت جان خود را از دست داده‌اند «احتمالاً بسیار بیشتر» است.
﹙#TransNews﹚

زهران ممدانی، شهردار نیویورک، که پیش‌تر متعهد شد که از افراد ترنس‌ نیویورکی در مقابل حملات مداوم دولت ترامپ محافظت کند، ابی استاین یک زن ترنس را به تیم خود منصوب کرده است و جای تعجب نیست که دهان ترنس‌ستیزان کف کرده است.
﹙#TransNews﹚

سوال ۱: اگر ۱۵ میلیون دانش‌آموز مدارس دولتی در ایالات متحده وجود داشته باشد و تنها ۵ نفر از آنها دختران ترنس شناخته‌شده‌ای باشند که ورزش می‌کنند... کل قوانین فدرال در مورد چند درصد از دانش‌آموزان نوشته شده است؟
(5÷15.000.000) × 100 =
0.00003% از دانش آموزان

منبع: نیوزویک (مه ۲۰۲۳) و مرکز ملی آموزش
آمار (NCES)
‌﹙#TransPpl﹚

سوال ۲: حدود ۵۱۰،۰۰۰ ورزشکار دانشگاهی وجود دارد. NCAA می‌گوید کمتر از ۱۰ ورزشکار ترنس در کل سیستم وجود دارد. چند درصد از ورزشکاران هدف قرار گرفته‌اند؟
(10510.000) × 100 =
0.002% از ورزشکاران

منبع: داده‌های مشارکت دانشجویان-ورزشکاران NCAA، چارلی بیکر، رئیس NCAA، شهادت به کنگره، دسامبر ۲۰۲۴ (به نقل از GLAAD، ژانویه ۲۰۲۵)
‌﹙#TransPpl﹚

سوال ۳: قانون‌گذاران فقط در سال ۲۰۲۳ بیش از ۵۰۰ لایحه در مورد افراد ترنس ارائه کردند. فرض کنید ۵۰ مورد از آنها مربوط به ورزش بوده است. به ازای هر ورزشکار ترنس چند لایحه نوشته شده است؟
50÷5 =
10 لایحه به ازای هر ورزشکار ترنس

منبع: ردیاب قوانین افراد ترنس‌ و خلاصه قوانین ۲۰۲۳ اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا
‌﹙#TransPpl﹚

به یاد افراد ترنسی که زندگی‌هایشان به دلیل ترنس‌ستیزی کوتاه شد.
﹙#TransLivesMatter﹚

نه، رحم چیزی نیست که کسی را زن کند. زنان اینترسکس وجود دارند. زنان ترنسجندر وجود دارند. زنان هیسترکتومی می‌شوند!

مردها باید از تعریف چه کسی زن است چه کسی نیست دست بردارند، زنان زیادی هستند که بدون رحم بدنیا می‌آیند، آن را ندارند یا رحم را خارج می‌کنند. تعریف زن در رحم داشتند غیرعلمی، غیرواقعی، حذف کننده‌ی واقعیت زندگی زنان و بسیار تحقیرآمیز و تبعیض آمیز است. تعریف زن بودن بر اساس ظرفیت تولید مثل را متوقف کنید! لعنت به شما.

MRKH:
کروموزوم‌های XX، بدون رحم یا واژن متولد می‌شوند.
عدم حساسیت به آندروژن:
معمولاً در بدو تولد با کروموزوم‌های XY و بیضه‌های داخلی، بدون رحم، به عنوان زن تعیین می‌شود.
کایمریسم:
ترکیبی از کروموزوم‌های XX/XY و ویژگی‌های جنسی
سندرم سویر:
معمولاً در بدو تولد با کروموزوم‌های XY و غدد جنسی رگه‌دار، با یا بدون رحم، به عنوان زن تعیین می‌شود.

﹙#IntersexAndTranswomenAreWomen﹚

بر طبق اطلاعات رسیده به سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، سمانه عبدی، مرد ترنس، ۲۴ ساله از کرج، روز پنج شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ (٨ ژانویه ۲۰۲۶) بر اثر شلیک مستقیم گلوله به قلبش کشته شد.

هەنگاو دریافتە است، سمانه عبدی مرد ترنسی بود که در رشته حسابداری، در مقطع فوق دیپلم، فارغ التحصیل شده بود و در یکی از تولیدی‌های بزرگ کرج در «باغستان» مشغول به کار بود.

بنا بر اطلاعاتی که از طریق منبع مطلع به هه‌نگاو رسیده است، سمانه عبدی، عضوی از جامعه کوئیر بود و با وجود جنسیت منتسب به زن به او، خودش را دختر نمی‌دانست. او که تنها ۲۴ سال سن داشت، مجبور بود بعد از کار در تولیدی به عنوان راننده اسنپ نیز کار کند و از پس مخارج خود به تنهایی بربیاید.

منبع مطلع هه‌نگاو همچنین در این رابطه گفته است: «محله‌ای که سمانە در آن زندگی می‌کرد ظرفیت پذیرفتن این مساله (تعلق او به جامعه کوئیر) را نداشت. اما در نهایت خانواده در مراسم سوگواریش، عکسی کە بر مزارش گذاشته بودند، عکس دخترانه‌ای نبود و به نظر می رسید، بالاخره (هویت جنسیتی) او را پذیرفته بودند».

🆔 @Hengaw_Org