( پارت چهارم )
تاثیر ممنوعیت‌های ورزشی ترنس

علیرغم شواهد فوق الذکر، به علاوه این واقعیت آشکار که زنان ترنس بر ورزش زنان مسلط نیستند ( در واقع، افراد ترنس به شدت در ورزش حضور ندارند )، کمپین‌های ضدترنس فشاری را بر نهادهای حاکمه اعمال کرده‌اند تا محدودیت‌های بیشتری ایجاد کنند.

به عنوان مثال، در سال 2022 ، World Aquatics (فینا سابق، که قوانین شنا و سایر ورزش‌های آبی را تعیین می‌کرد) این شرط را اضافه کرد که زنان ترنس نمی‌توانند «هیچ بخشی از بلوغ مردانه را فراتر از مرحله Tanner 2 یا قبل از 12 سالگی تجربه کرده باشند». در سال 2023 ، World Athletics (که قبلاً IAAF قوانین مسابقات بین‌المللی دو و میدانی را تعیین می‌کرد) سیاست مشابهی را منتشر کرد. با توجه به این واقعیت که تعداد کمی از کودکان ترنس تا آن سن خانواده‌های حمایت کننده و دسترسی به مراقبت‌های بازتایید کننده جنسیت دارند، به‌علاوه بسیاری از افراد ترنس حتی تا سنین نوجوانی یا حتی بزرگسالی از هویت ترنس خود آگاه نیستند، این تغییر قانون اساساً این افراد را ممنوع می‌کند.

اکثر زنان ترنس که تا به حال در رده زنان شرکت کرده‌اند.علاوه بر این، در ایالات متحده، بیست و پنج ایالت قانونی را تصویب کرده‌اند که افراد ترنس را از شرکت در ورزش های K-12 و گاهی اوقات کالج منع یا محدود می‌کند - جزئیات خاص قوانین مذکور را می‌توان در این گزارش یافت . قابل ذکر است که هر یک از این ایالت‌ها قوانین ضدترنس دیگری را نیز تصویب کرده‌اند - در واقع، آن‌ها تقریباً کاملاً با این نقشه ایالت‌هایی که ممنوعیت مراقبت‌های بهداشتی بازتأیید کننده جنسیت را تصویب کرده‌اند مطابقت دارند . این نکته قبلی من را ثابت می‌کند که ورزش زنان یک نگرانی مشخص نیست، بلکه بخشی از یک استراتژی کلی برای وضع قوانین و سیاست‌هایی است که حقوق افراد ترنس را عقب می‌اندازد.

مهم است که تأکید کنیم این هجوم سیاست‌ها و قوانین اخیر خشم ورزشکاران ترنس را کاهش نداده است - اگر چیزی باشد، از آن زمان فقط افزایش یافته است. یک بار دیگر، این نشان می‌دهد که این خشم در درجه اول وجود افراد ترنس را هدف قرار می‌دهد تا مشارکت ما (اکنون به طور قابل توجهی کاهش یافته) در ورزش.

این واکنش متقابل هزینه انسانی دارد. من شما را تشویق می‌کنم که این مقاله را در مورد اینکه چگونه یک کمپین با هدف قرار دادن یک والیبالیست ترنس دبیرستان زندگی خانواده او را زیر و رو کرد بخوانید . قابل توجه است که دختر مورد نظر جوان بود و هرگز «بلوغ مردانه» را تجربه نکرد، اما این مانع از این نشد که توسط جامعه خود، مقامات ایالت فلوریدا و رسانه‌ها شیطانی نشود.

در واقع، بیشتر ممنوعیت‌های ذکر شده دقیقاً کودکان خردسال را هدف قرار می‌دهند. این‌ها ورزشکارانی نیستند که برای کسب مدال طلا یا رکوردهای جهانی رقابت می‌کنند، بلکه فقط بچه‌هایی هستند که می‌خواهند با همسالان خود در رویدادهای ورزشی شرکت کنند. اگر در دوران کودکی از ورزش لذت می‌بردید، فقط تصور کنید که اگر ناگهان آن را از شما می‌گرفتند چقدر ویران می‌شدید.

﹙#TransPpl﹚

( پارت پنجم )
ممنوعیت‌های ترنس در ورزش غیرمنطقی و کاملاً جنسیت زده هستند

در حالی که نگرانی در مورد ورزشکاران ترنس که در شنای زنان یا دو میدانی شرکت می‌کنند ممکن است در ظاهر برای کسانی که با این تحقیق آشنا نیستند منطقی به نظر برسد، این اعتراضات و ممنوعیت‌ها از آن زمان به زنان ترنس که در رشته‌های دارت ، استخر ، قایقرانی و حتی شطرنج زنان رقابت می‌کنند، گسترش یافته است . این رویدادها به قدرت بدنی زیادی (اگر وجود داشته باشد) نیاز ندارند - بلکه عمدتاً به هوش، استراتژی و یا تکنیک متکی هستند.
در واقع، این تصور که زنان سیس به طور طبیعی نسبت به زنان ترنس یا حتی مردان سیس در شطرنج یا استخر «طبیعی پایین‌تر» هستند، کاملاً جنسیت زده به نظر می‌رسد! این شواهد دیگری است که نشان می‌دهد ممنوعیت‌های ورزش‌های ترنس ارتباط چندانی با «محافظت از زنان» در برابر «مزایای مردانه» ندارد، اما در درجه اول در مورد حذف افراد ترنس از حوزه افراد سیس است.

تکیه انحصاری بر شواهد حکایتی

از آنجایی که مطالعات تحقیقاتی به نفع آن‌ها نیست، و از آنجا که هیچ مدرک واقعی مبنی بر "تسلط" یا "تسلط بر" ورزش زنان توسط زنان ترنس وجود ندارد، فعالان ضدترنس که این استدلال را مطرح می‌کنند، کاملاً بر شواهد حکایتی تکیه می‌کنند - این تاکتیک به طور گسترده‌ای به عنوان یک اشتباه منطقی شناخته شده است.
به طور خاص، آن‌ها به هر نمونه‌ای اشاره می‌کنند که در آن یک ورزشکار ترنس برنده شده باشد، یا حضور داشته باشد یا حتی صرفاً در یک رویداد شرکت کرده باشد و آن را به عنوان نمونه یا منادی نابودی ورزش زنان ذکر کنند. اما آن‌ها در اینجا متوقف نمی‌شوند. بسیاری از اوقات، آن‌ها عکس‌های زنان سیس را به اشتراک می‌گذارند که اتفاقاً بزرگتر یا مردانه‌تر از رقبای خود هستند و به دروغ ادعا می‌کنند که ورزشکار مورد نظر «ترنسجندر » یا «واقعاً یک مرد» است. که ما را به . . .

﹙#TransAthletes﹚

( پارت ششم )
در مورد آن بوکسور المپیک چطور؟

احتمالاً منظور شما ایمان خلیف، بوکسور الجزایری است که در بازی‌های المپیک تابستانی 2024 به مدال طلا دست یافت. علی‌رغم ادعاهای جی‌کی رولینگ، ایلان ماسک و کارشناسان محافظه‌کار مبنی بر اینکه او یک «مرد» ویا «ترنسجندر » بود، خلیف زن سیسجندر است و زن بزرگ شد. پس نه ترنس. این مقاله نمای کلی خوبی از آنچه اتفاق افتاده ارائه می‌دهد و اگر ادعا می‌کنید که او "در تست جنسیت مردود شده است"، باید در مورد سازمان مشکوک روسیه که این شایعات را آغاز کرده است بخوانید. من همچنین در مقاله اخیرم درباره این حادثه بحث می کنم چرا "تحقیق" اتفاق می‌افتد؟

در مورد آن شناگر کالج چطور؟

احتمالاً به لیا توماس اشاره می‌کنید که در سال 2022 پس از پیروزی در مسابقه آزاد NCAA 500 مورد انتقاد قرار گرفت (در واقع، تغییر سیاست جهانی ورزش‌های آبی که در بالا ذکر شد احتمالاً پاسخی مستقیم به پیروزی او در این مسابقه باشد). این مقاله بسیاری از اطلاعات نادرست در مورد وضعیت او را از بین می‌برد، از جمله این واقعیت که زمان شنای او مطابق با سایر شناگران زن سیسجندر بود و به طور قابل توجهی کندتر از زمان‌هایی که او قبل از ترنزیشن در مسابقات مردان مسابقه داد. به عبارت دیگر، او مزایایی را که قبلاً پس از ترنزیشن هورمونی داشت، از دست داد.(لیا نفر پنجم شد و به چهار زن سیسجندر باخت)
اگر فکر می‌کنید، "نه، من به آن زن ترنس دیگر اشاره می‌کنم، همان کسی که بر شنای زنان مسلط است!" خب، این کیتی لدکی است که در واقع یک زن سیس است. در پی خشم عمومی نسبت به لیا توماس، اتهامات دروغین مبنی بر اینکه لدکی نیز ترنس است (مشابه ایمان خلیف) منتشر شد.

﹙#TransAthletes﹚

( پارت هفتم )
آن کشتی‌گیر دبیرستانی چطور؟

فعالان ضدترنس اغلب عکس‌هایی از یک پسر نوجوان در حال کشتی گرفتن با دختران نوجوان به‌عنوان نمونه‌ای فرضی از «تسلط» یا «تخریب» ورزش زنان توسط افراد ترنس به اشتراک می‌گذارند. اما در این مورد او واقعا پسر است! به طور خاص، یک پسر ترنس (یعنی در بدو تولد زن تعیین شده) به نام مک بگز. او می‌خواست با پسران دیگر کشتی بگیرد، اما لیگ کشتی تگزاس هویت جنسیتی او را تایید نمی‌کرد، بنابراین تنها راهی که او می‌توانست این بود که در رده زنان شرکت کند، می‌توانید درباره داستان او بیشتر بخوانید .
اگر اصرار دارید که زنان ترنس «واقعاً مرد» هستند و بنابراین باید مجبور شوند با مردان رقابت کنند، پس این بدان معناست که مردان ترنس «زن» هستند و بدون توجه به سطح آندروژن و ظاهر مردانه‌شان باید با زنان رقابت کنند. سال‌هاست که افراد ترنس‌ سعی کرده‌اند این مشکل را گوشزد کنند، اما فایده‌ای نداشته است، زیرا به نظر می‌رسد که فعالان ضدترنس قادر به درک این موضوع نیستند یا تمایلی به درک آن ندارند.
در واقع، مهم نیست که ورزشکار مورد نظر چه کسی باشد. چه یک زن متشکل با جنسیت نامطلوب برای آنان، یک مرد ترنس یا یک زن ترنس واقعی،آن‌ها همیشه دقیقاً به همان روش پاسخ می‌دهند، و می‌گویند: «این یک مرد است! ببینید این افراد ترنس‌ ورزش زنان را نابود می‌کنند!»


ورزشکاران ترنس‌مسک

مردان ترنس متعددی وجود داشته‌اند: کریس موزیر، شویلر بیلار و بسیاری دیگر که از نظر هورمونی تغییر کرده‌اند و با موفقیت در رده مردان رقابت کرده‌اند. تمایل دارند در این بحث‌ها نامرئی شوند زیرا وجود آن‌ها این فرضیه فعالان ضدترنس را تضعیف می‌کند که افرادی که "مونث به دنیا آمده‌اند" قادر به رقابت منصفانه با افرادی که "مذکر متولد شده" هستند تحت هیچ شرایطی نیستند.
همچنین ورزشکاران نان‌باینری مانند کوین و نیکی هیلتز (هر دو در المپیک 2024 شرکت کردند) وجود داشته‌اند که اجازه دارند در رده‌های زنان شرکت کنند زیرا آندروژن‌های اگزوژن مصرف نمی‌کنند. برخی از افراد ترنس‌مسک تستوسترون با دوز پایین مصرف می‌کنند، یعنی تقریباً در سطحی که یک مرد معمولی تجربه می‌کند، اما به اندازه‌ای است که اثرات مثبتی از منظر هویت جنسی داشته باشد. مقررات فعلی اغلب چنین ورزشکارانی را در هاله‌ای از ابهام قرار می‌دهد، جایی که آن‌ها نمی‌توانند به طور واقع بینانه در رده‌های مردان شرکت کنند، اما به دلیل هورمون درمانی گفته شده از رقابت در رده‌های زنان محروم می‌شوند.

﹙#TransAthletes﹚

( پارت هشتم )
ورزشکاران اینترسکس

بسیاری از بحث‌های مربوط به ورزشکاران ترنس از یک باور افسانه‌ای ناشی می‌شود که دو جنس کاملاً مجزا وجود دارد و افراد ترنس به‌طور مصنوعی از این تمایز تجاوز می‌کنند. اما در واقع اینطور نیست. همانطور که در ویدیوی افراد ترنس‌ و جنسیت بیولوژیکی: آنچه که علم می‌گوید (به ویژه بخش های "جنسیت چند وجهی است" و "جنسیت متغیر است") توضیح می‌دهم، جنسیت یک موجود ساده منفرد نیست، بلکه مجموعه‌ای از ویژگی‌های دوشکل جنسی است که هر دو به طور طبیعی متفاوت هستند و ممکن است همه در یک جهت در یک شخص قرار نگیرند. افرادی که به طور طبیعی خارج از آنچه برای مرد یا زن "استاندارد" در نظر گرفته می‌شود خواه کروموزوم های جنسی، هورمون‌ها، آناتومی یا فیزیولوژی باشد، 1 تا 2٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند و در مجموع به عنوان "اینترسکس" یا داشتن "تفاوت در رشد جنسی" توصیف می‌شوند.

سابقه طولانی وجود دارد که نهادهای حاکم بر ورزش در تأیید جنسیت به منظور جلوگیری از نفوذ مردان سیس به ورزش زنان (که در واقع هرگز اتفاق نیفتاده است) درگیر می‌شوند، اما نتیجه نهایی اجتناب‌ناپذیر حذف زنان اینترسکس (که ممکن است دارای مزایای قابل‌توجهی باشند یا نداشته باشند) است. رژیم‌های گذشته شامل بازرسی دستگاه تناسلی و غربالگری کروموزومی بود، اما امروزه تمایل دارند روی سطح تستوسترون ورزشکاران تمرکز کنند. برای اطلاعات بیشتر در مورد این تاریخ، می‌توانید کتاب‌های اخیر جوآنا هارپر و مایکل واترز را بررسی کنید . اما اگر به دنبال چیزی هستید که آزادانه در دسترس باشد، من پادکست شش قسمتی تست شده را به شدت توصیه می‌کنم: تاریخچه شگفت انگیز ورزش زنان، که به اجرای اخیر این محدودیت‌های مبتنی بر هورمون و بسیاری از سوالات علمی و اخلاقی پیرامون آن‌ها می‌پردازد.

به طور خلاصه، همانطور که نهادهای حاکم بر ورزش با فشار فزاینده‌ای برای محدود کردن واجد شرایط بودن زنان ترنس برای رقابت در ورزش زنان مواجه بودند، آن‌ها نیز واجد شرایط بودن زنان اینترسکس را به طور قابل توجهی محدود کردند. در سال 2018، World Athletics (زمانی که IAAF نام داشت) بالاترین سطح مجاز تستوسترون را در زنان از 10 نانومول در لیتر به 5 نانومول در لیتر کاهش داد، اما فقط برای برخی رویدادها، این تغییر به عنوان خودسرانه و بالقوه تبعیض آمیز توصیف شد . به نظر می‌رسید به طور خاص کستر سمنیا دارنده مدال طلا را هدف قرار داده است. سپس در سال 2023، به‌عنوان بخشی از تغییر سیاست فوق‌الذکر که زنان ترنس را که «بلوغ اولیه» را تجربه کرده‌اند ممنوع کرد، World Athletics حد تستوسترون را به 2.5 نانومول در لیتر کاهش داد و آن را در تمام مسابقات زنان اعمال کرد. این باعث شد تا زنان بیشتری از رقابت پاک شوند.

تلفات انسانی این تغییرات خط مشی، و همچنین تحقیقات ناقص و منطق معیوب که آن‌ها را هدایت می‌کند، در تست شده به تفصیل آمده است (به ویژه در قسمت های 4 و 5). همچنین نگاه کنید به: Karkazis et al. (2012) ؛ Karkazis & Carpenter (2018) ; پیلکه و همکاران (2019) ؛ بومن اسمارت و همکاران (2024)

در حالی که آندروژن‌ها ممکن است مزایایی را به همراه داشته باشند، آن‌ها تنها عامل دخیل در اینجا نیستند. یک ورزشکار مرد متوسط ​​سیس با وجود سطح تستوسترون به میزان قابل توجهی بالاتر به قهرمانی در مسابقات شنا یا دوی سرعت در المپیک زنان نزدیک نمی‌شود. به طور مشابه، در حالی که برخی از زنان اینترسکس گهگاه مدال طلا می‌گیرند، بسیاری از زنان اینترسکس به طور منظم به زنان شکست می‌خورند و حتی آن‌هایی که برتر هستند (مانند کستر سمنیا) عملکردهای ورزشی در محدوده همتایان مرد نخبه خود کسب نمی‌کنند.

﹙#Intersex﹚

( ادامه پارت هشتم )
ورزشکاران اینترسکس

همانطور که در مقدار آندروژنی که یک زن یا مرد ممکن است تولید کند، تنوع طبیعی وجود دارد، در ظرفیت فرد برای پاسخ به آندروژن‌های گفته شده نیز تنوع طبیعی وجود دارد. به عنوان مثال، در حالی که آندروژن‌ها رشد موهای صورت و بدن را تسهیل می‌کنند، بسیاری از زنان مودار و مردانی هستند که پشمالو نیستند. در حالی که سطوح بالای تستوسترون در دوران بلوغ باعث می‌شود که فرد نسبت به سطوح پایین‌تری قد بلندتر شود، زنان قد بلند و مردان کوتاه‌قد زیادی وجود دارند. همین امر قطعاً در مورد تأثیر آندروژن‌ها بر توده عضلانی و هموگلوبین صدق می‌کند. (من ماهیت چنین ویژگی‌های پیچیده‌ای را در فیلم افراد ترنس و جنسیت بیولوژیکی: آنچه علم می‌گوید توضیح می‌دهم )

برخی از ورزشکاران نخبه دارای سندرم عدم حساسیت به آندروژن (AIS) هستند، که به این معنی است که سلول‌های آن‌ها قادر به پاسخگویی به تستوسترون نیستند، با این حال آن‌ها هنوز قادر به رقابت در سطوح بالا هستند و همانطور که ساینتیفیک امریکن اشاره می کند:
یک مطالعه روی ورزشکاران نخبه سوئدی هیچ ارتباطی بین تستوسترون و عملکرد ورزشی پیدا نکرد و مطالعه اخیر روی ورزشکاران نوجوان در استرالیا همبستگی منفی قوی بین سطح تستوسترون در زنان و عملکرد را نشان داد.

مردان نیز لزوماً از سطوح بالای تستوسترون مزیت زیادی کسب نمی‌کنند : تقریباً 17 درصد از ورزشکاران مرد نخبه که در یک مطالعه اندازه‌گیری شدند، سطح تستوسترون کمتری از حد معمول مردان داشتند و تقریباً 10 درصد از آن‌ها سطح تستوسترون زیر 5 نانومول در لیتر داشتند. تأثیر واضح مکمل‌های تستوسترون بر بدن و میانگین تفاوت‌های توده عضلانی بین مردان و زنان، این فرض را آسان می‌کند که سطوح بالاتر تستوسترون بدون توجه به عوامل دیگر، به طور خودکار توانایی ورزشی برتر را به ارمغان می‌آورد. اما علم نشان می‌دهد که حداقل در میان ورزشکاران نخبه، ارتباط بین تستوسترون و عملکرد ورزشی چندان واضح نیست.

﹙#Intersex﹚

( پارت اخر )
ما دقیقاً چه کسانی را متمایز می‌کنیم و چرا؟

دلیل فرضی ممنوعیت زنانی که سطح تستوسترون بالاتر از حد متوسط ​​دارند این است که آن‌ها "مزیت ناعادلانه" دارند. اما همانطور که منتقدان این محدودیت‌ها اشاره کرده‌اند، این جعبه ضرب المثلی پاندورا را باز می‌کند. ( قسمت 5 ) مروری بر بسیاری از مزایای ناعادلانه دیگر که برخی از ورزشکاران نسبت به سایرین دارند، از جمله جهش‌های ژنتیکی نادر و تناسبات بدنی خارق‌العاده را ارائه می‌دهد (به همین دلیل است که نام مایکل فلپس، قهرمان المپیک، اغلب در این بحث‌ها مطرح می‌شود. ) سپس ورزشکارانی هستند که ثروتمند بزرگ می‌شوند و می توانند بهترین مربیان، تجهیزات را بخرند و می‌توانند به جای نیاز به انجام کارهای بیرونی، کاملاً روی ورزش تمرکز کنند. آیا این ورزشکاران هم نباید محروم شوند؟
و اگر سطح آندروژن بالاتر از حد متوسط ​​واقعاً "مزیت ناعادلانه" را برای ورزشکاران فراهم می‌کند، آیا نباید مردانی را که سطح تستوسترون غیرعادی بالایی دارند نیز محدود کنیم؟

سایر حامیان و World Athletics درباره‌ی محدودیت‌های فعلی اغلب می‌گویند که ورزش‌ها به دو بخش مردان و زنان تقسیم می‌شود، بنابراین ما باید این خط را در جایی ترسیم کنیم. من فقط شواهدی را ارائه کردم که نشان می‌دهد چرا سطح تستوسترون ابزار ناقصی در این زمینه است. اما اگر این سازمان‌ها واقعاً به این تمایز تستوسترون اعتقاد داشتند، آیا نباید همه ورزشکاران زن را آزمایش کنند؟ به جای انجام این کار، ورزشکاران تنها در صورتی مورد آزمایش قرار می‌گیرند که مقامات او را "بیش از حد مردانه" تلقی کنند. همانطور که رز ایولث، راوی و محقق، در قسمت 4 خاطرنشان می‌کند : «در این دوره جدید تأیید جنسیت، که از سال 2009 شروع می‌شود، هر زنی که از گزارش‌هایم می‌شناسم که تحت تأثیر این مقررات قرار گرفته، یک زن سیاه‌پوست یا قهوه‌ای از جنوب جهانی هستند» و برای ثبت، زنان سفیدپوست همچنین می‌توانند سطح آندروژن غیر معمول بالایی داشته باشند، آن‌ها فقط برای آن علامت گذاری نمی‌شوند.

اگر تستوسترون مشخصه جنسی مشخصی است، پس چرا World Athletics تصمیم گرفت تا آستانه قابل قبول را از 10، سپس به 5 و سپس به 2.5 نانومول در لیتر در طول یک دوره دوازده ساله کاهش دهد، علیرغم فقدان شواهد علمی محکم برای حمایت از این تغییرات؟ آیا این نشان نمی‌دهد که این تمایز خودسرانه است؟
و پس از سال‌ها ترویج این تمایز (همیشه در حال تغییر) تستوسترون، و اجازه دادن به زنان اینترسکس برای رقابت در صورت مصرف دارو یا گنادکتومی برای کاهش سطح تستوسترون، چرا World Athletics ناگهان تصمیم گرفت زنان ترنس را که دقیقاً همین کارها را انجام می‌دهند ممنوع کند که سطح هورمون آن‌ها را به محدوده معمولی زنانه کاهش دهد؟ آیا این سیاست جدید نشان نمی‌دهد که این واقعاً در مورد تستوسترون نیست؟

آیا این در مورد تصمیم‌گیری پیشینی نیست که افراد خاصی برای رقابت در رده زنان «به اندازه کافی زنانه» نیستند، سپس قوانین را تغییر دهیم تا آن‌ها را رد صلاحیت کنیم، حتی اگر قوانین مذکور دلبخواه، متناقض و یا تبعیض آمیز باشند؟

در طول مصیبت ایمان خلیف، هنگامی که محافظه کاران بی وقفه عکس‌های این زن رنگین‌پوست بوکسر را به اشتراک می‌گذاشتند، یک زن سفیدپوست به ظاهر کوچکتر و ظاهری زنانه‌تر را در مقابل به تصویر می‌کشیدند، شخصیت رسانه‌ای پیرز مورگان در توییتی نوشت: «راه حل: اگر بخشی از زیست شناسی شما مرد است، آن را انجام نمی‌دهید. نمی توان با زنان رقابت کرد. پایان.» از آنجایی که IOC تایید کرد که خلیف واجد شرایط رقابت در رده زنان است، مشخص نیست مورگان در اینجا به چه چیزی اشاره می‌کند. فک مردانه‌اش؟ هیکل؟ برخی تصور می‌کردند "ذات مردانه" نهفته دارد؟ آیا داشتن یک ویژگی به ظاهر مردانه به نوعی بقیه بدن یک زن را "آلوده" می‌کند و او را "مردانه غیرقابل جبران" می‌کند؟

در گفتگوهایی که با افراد شکاک در مورد ورزش داشتم، پس از اشاره به این موضوع که زنان ترنس پس از تغییر هورمونی، مزیت‌های ورزشی خود را از دست می‌دهند، این شکاکان همیشه تمرکز خود را تغییر می‌دهند، اغلب به سمت مزایای تصوری قد در نتیجه گذراندن دوره‌های مختلف "بلوغ مردانه" وقتی به این نکته اشاره می‌کنم که قد همیشه یک مزیت در ورزش نیست، افراد 6/6 اینچی زیادی در جهان وجود دارند که ورزشکاران خوبی نیستند، حتی در ورزش‌هایی مانند بسکتبال. با این وجود، این افراد شکاک اصرار دارند که اندازه باید یک اندازه باشد‌. من از استدلال آن‌ها لذت می‌برم و می‌پرسم: "خب، چه می‌شود اگر زنان ترنس را که خارج از محدوده قد معمولی زنانه هستند ممنوع کنیم؟" قابل توجه است که آن‌ها هرگز این امتیاز را نمی‌پذیرند.


﹙#TransWomen﹚

ادامه

مهم نیست که چقدر شواهد ارائه می‌دهم یا منطقی به کار می‌برم، آن‌ها متقاعد می‌شوند که باید «ذات مردانه» زیربنایی وجود داشته باشد که به طور دائم بدن زنان ترنس را از این طریق «آلوده» می‌کند.

این شبح همچنین شامل ممنوعیت‌های اخیر جهانی دومیدانی و ورزش‌های آبی در مورد زنان ترنسی است که «هر بخشی از بلوغ مردانه را تجربه کرده‌اند». بنابراین اگر یک دختر ترنس نمی‌تواند تا سن ۱۳ یا ۱۴ سالگی به بلاکرهای بلوغ یا هورمون تراپی دسترسی داشته باشد، دیگر هرگز نمی‌تواند در رده‌های زنان رقابت کند؟ این از منظر بیولوژیکی آشکارا پوچ است. این فقط از طریق لنز پیر مورگان معنا پیدا می‌کند، جایی که «اگر بخشی از زیست‌شناسی شما مردانه باشد» حتی یک یا دو سال تجربه هورمون‌های معمولی مردانه، برای همیشه «فاسد» شده‌اید و واجد شرایط «رقابت با زنان» نیستید.

در کتابم Sexed up: چگونه جامعه به ما جنسیت می‌دهد و چگونه ما با آن مبارزه می‌کنیم (به‌ویژه فصل‌های 6 و 9)، و در این دو مقاله، چیزی را توصیف می‌کنم که آن را ذهنیت آلوده به ننگ می‌نامم. اساساً، ما تمایل داریم که برخی از گروه‌های مردم (مثلاً دختران و زنان) را ذاتاً «پاک» و «بی آلایش» ببینیم، اما می‌توانند توسط نیروی بیرونی «فاسد» شوند (مثلاً مردانگی). این شاید در باورهای مزخرف فرهنگ ما در مورد باکرگی زنان و این تصور که زنانی که "بیش از حد جنسی" یا "شریک‌های بیش از حد" دارند به طور دائم "فاسد" یا "ویران" می‌شوند (استاندارد دوگانه‌ای که مردان با آن روبرو نیستند، آشکارتر است. زیرا آن‌ها نیروی "فاسد کننده" تصوری هستند) سفیدپوست و استریت بودن به ترتیب "خالص" و در عین حال قابلیت "آلودگی" و "فاسد" شدن توسط افراد رنگین پوست و افراد LGBTQIA+ تصور می‌شود.

قبلاً به مقاله اخیرم چرا "تحقیقات" اتفاق می‌افتد اشاره کردم، که چگونگی درک (و درک نادرست) ما از جنسیت و جنس را بررسی می‌کند. در قسمت ۶ آن مقاله، من چندین سوگیری ادراکی رایج را که مربوط به این بحث‌های ورزشی است، مورد بحث قرار می‌دهم.
اولاً، مطالعات نشان می‌دهند که ما تمایل داریم در هنگام تعیین جنسیت، ویژگی‌های مردانه را نسبت به ویژگی‌های زنانه برتر ببینیم. به عنوان مثال، هنگامی که کسلر و مک کنا (1978) به آزمودنی‌ها نقاشی‌هایی از افرادی را نشان دادند که دارای ویژگی‌های جنسی مختلط بودند (ترکیب های مختلفی از موهای کوتاه یا بلند، سینه یا سینه صاف، باسن باریک یا پهن، کیر یا کس، و موهای بدن یا بدون موی بدن). آن ها با وجود داشتن ویژگی‌های زنانه در 69 درصد مواقع به عنوان مرد تلقی می‌شدند. حتی زمانی که این فیگور واژن داشت، با وجود این، آزمودنی‌ها 36 درصد مواقع آن‌ها را به دلیل وجود سایر ویژگی‌های مردانه مرد می‌دانستند. نویسندگان نتیجه گرفتند: «به نظر می‌رسد هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که قطعاً زنانه باشد، در حالی که بسیاری از آن‌ها قطعاً مردانه هستند. مرد بودن یعنی «داشتن» چیزی و زن بودن یعنی «نداشتن» آن.»

دوم، مطالعات نشان می‌دهد که ناظران سفیدپوست تمایل دارند زنان سیاه‌پوست و قهوه‌ای را به‌عنوان «مردانه‌تر» و یا «جنسیتی مبهم‌تر» نسبت به همتایان سفیدپوست‌شان ببینند به نظر می‌رسد این یک عامل کمک‌کننده آشکار است که چرا چنین ورزشکارانی به‌طور نامتناسب مورد توجه قرار می‌گیرند و متهم می‌شوند به "زنان واقعی" نبودن.

مشخص می‌شود که این بحث‌های «ورزش زنان» واقعاً در مورد زیست شناسی، بلوغ، آندروژن‌ها یا مزایای بالقوه نیست. این در درجه اول یک مشکل ادراک است. این در مورد تمایل ما به تفسیر هر ویژگی مردانه (واقعی یا خیالی) در یک زن به عنوان تنها تعیین کننده بودن او است، و او را "به طور غیرواقعی زن" یا "به طور غیرقابل جبران مرد" به طور کلی و از این طریق تبدیل می‌کند.
این در مورد تمایل ما به تصور مقوله زن به عنوان "پاک" و "بی آلایش" است که باید به هر قیمتی از "آلودگی" و "فساد" مردانه (واقعی یا خیالی) محافظت شود.

این بحث‌ها هرگز درباره «عدالت در ورزش زنان» نبوده است. برای یک چیز، بسیاری از بلندترین صداها در مورد این موضوع نمی توانند اهمیتی به ورزش زنان بدهند! به طور جدی، دفعه بعد که کسی در مورد این موضوع نگرانی‌هایی را مطرح کرد، از آن‌ها بپرسید که ورزشکار زن مورد علاقه آن‌ها یا تیم ورزشی زنان کیست این تقریباً همیشه باعث می‌شود که آن‌ها برای پاسخ به مشکل برخورد کنند.

و اگر این بحث واقعاً درباره «انصاف» بود، آیا نباید نگران همه ورزشکاران ترنس و اینترسکس باشیم که اکنون از شرکت در ورزش زنان منع شده‌اند؟ یا تعداد زیادی از زنان رنگین پوست که به دلیل برداشت نادرست سفیدپوستان از آن‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرند؟

به عبارت دیگر، بحث در مورد ورزش زنان در درجه اول بر سر «پاک بودن» است، نه «انصاف». و تا زمانی که ابتدا آن مشکل را در نظر نگیریم، هیچ پیشرفتی نخواهیم داشت.

﹙#TransWomen﹚

Tw// زن ترنس کشی، ترنس میساجینی

گرلالا، اینفلوئنسر ۲۱ ساله ترنس تیک‌تاک، روز جمعه به دست دوست پسرش، شانوید وایت جونیور، در فلوریدا به ضرب گلوله کشته شد.
﹙#TransNews﹚

داده‌های تکان‌دهنده‌ای نشان می‌دهد که امسال حداقل ۲۸۱ فرد ترنسجندر و دارای جنسیت‌های متنوع به قتل رسیده‌اند!

-از سال ۲۰۰۹، نظارت TGEU تاکنون پنج هزار و سیصد و بیست و دو قتل افراد ترنس و نان باینری را در سراسر جهان ثبت کرده است.

- در حالی که تعداد کل ثبت شده نسبت به ۳۵۰ قتل گزارش شده در سال گذشته کاهش یافته است ، محققان می‌گویند این لزوماً نشان دهنده افزایش ایمنی نیست، بلکه نشان دهنده «نادیده گرفتن فزاینده» نحوه گزارش این قتل‌ها است.

- افراد ترنسجندر سیاه‌پوست و قهوه‌ای‌پوست همچنان در گزارش سالانه، گروهی با حضور بیش از حد غم‌انگیز هستند، به طوری که ۸۸ درصد از موارد جمع‌آوری‌شده، شامل یک فرد ترنس رنگین‌پوست است.

- سکس ورکرهای ترنس با ۳۴ درصد، بیشترین هدف حملات هستند، اگرچه افزایش قابل توجهی در حملات علیه اکتیویستان یا رهبران جنبش وجود داشته است که با ۱۴ درصد، دومین گروه هدف حملات هستند.

- قریب به اتفاق ۹۰ درصد از قتل‌های گزارش‌شده، زن‌کشی بوده‌اند، به این معنی که قربانی یک زن ترنس یا یک فرد ترنس‌فم بوده است.

- احتمال تجربه خشونت توسط کامیونیتی ترنس‌ در ایالات متحده، ۲۵۰ درصد بیشتر از افراد سیسجندر است.

-۶۸ درصد از قتل‌ افراد ترنس و افراد دارای جنسیت‌های مختلف در آمریکای لاتین و کارائیب رخ داده است. برزیل برای هجدهمین سال متوالی با ۳۰ درصد از کل موارد، در صدر این فهرست قرار دارد.

قربانیان ترنس اغلب در پوشش رسانه‌ای یا گزارش‌های پلیس با جنسیت اشتباه معرفی می‌شوند که پیگیری تمام قتل‌های گزارش‌شده را به‌طور فزاینده‌ای دشوار می‌کند. در نتیجه، این نهاد اعلام کرد که تعداد واقعی افراد ترنسی که در خشونت جان خود را از دست داده‌اند «احتمالاً بسیار بیشتر» است.
﹙#TransNews﹚

زهران ممدانی، شهردار نیویورک، که پیش‌تر متعهد شد که از افراد ترنس‌ نیویورکی در مقابل حملات مداوم دولت ترامپ محافظت کند، ابی استاین یک زن ترنس را به تیم خود منصوب کرده است و جای تعجب نیست که دهان ترنس‌ستیزان کف کرده است.
﹙#TransNews﹚

سوال ۱: اگر ۱۵ میلیون دانش‌آموز مدارس دولتی در ایالات متحده وجود داشته باشد و تنها ۵ نفر از آنها دختران ترنس شناخته‌شده‌ای باشند که ورزش می‌کنند... کل قوانین فدرال در مورد چند درصد از دانش‌آموزان نوشته شده است؟
(5÷15.000.000) × 100 =
0.00003% از دانش آموزان

منبع: نیوزویک (مه ۲۰۲۳) و مرکز ملی آموزش
آمار (NCES)
‌﹙#TransPpl﹚

سوال ۲: حدود ۵۱۰،۰۰۰ ورزشکار دانشگاهی وجود دارد. NCAA می‌گوید کمتر از ۱۰ ورزشکار ترنس در کل سیستم وجود دارد. چند درصد از ورزشکاران هدف قرار گرفته‌اند؟
(10510.000) × 100 =
0.002% از ورزشکاران

منبع: داده‌های مشارکت دانشجویان-ورزشکاران NCAA، چارلی بیکر، رئیس NCAA، شهادت به کنگره، دسامبر ۲۰۲۴ (به نقل از GLAAD، ژانویه ۲۰۲۵)
‌﹙#TransPpl﹚

سوال ۳: قانون‌گذاران فقط در سال ۲۰۲۳ بیش از ۵۰۰ لایحه در مورد افراد ترنس ارائه کردند. فرض کنید ۵۰ مورد از آنها مربوط به ورزش بوده است. به ازای هر ورزشکار ترنس چند لایحه نوشته شده است؟
50÷5 =
10 لایحه به ازای هر ورزشکار ترنس

منبع: ردیاب قوانین افراد ترنس‌ و خلاصه قوانین ۲۰۲۳ اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا
‌﹙#TransPpl﹚

به یاد افراد ترنسی که زندگی‌هایشان به دلیل ترنس‌ستیزی کوتاه شد.
﹙#TransLivesMatter﹚