تو گلومون عربده بود ولی صدارُ کم کردیم.

چه خیریتی تو اینه ک هروقت همه خوابن و فک میکنن منم خوابم باید عطسم بگیره؟؟!!!

مغزم خشك شده.

اگه نباشم و متوجه بشی، از توی قبرم درمیام و زار زار روی شونه‌هات گریه می‌کنم.

اگه باشم و متوجه نشی چی.؟!

اونقدري ك مامانم منُ ايگنور ميكنه گاهي شك ميكنم ك آيا من انسانم؟ آيا من حق زندگي دارم؟

يا مرا با خود ببر آنجا ك هستي.
يا بيا.

ي بار داييِ من منُ ديد نگفت الهه دايي جان بيا دست و پاي منو بمال، ب جرمِ انجام ندادنِ رسالتش از بارگاه الهي انداختنش بيرون.

هرچه تبر زديد مرا زخم نشد جوانه شد

اصن همين صداي جيغي ك من بيسچاري درون سرم ميشنوم باعث ميشه انقد عصبي باشم.

ميگفت دل شكوندني ك پشتش ي دليل منطقي باشه ك گناه نداره.

چتري چيزِ جذابيه.
فقط تا اونجاش ك موهات مثل من كچل نباشه.

ترک خورد ولي نزاشتم بشكنه💜

كلاغها موجودات عجيبيَن.
ميگين چرا؟ الآن بهتون ميگم.
مثلا اونها وقتي از ي كلاغي بدشون مياد اصلا سمتش نميرن. نميشينن پيش بقيه كلاغا بگن اره ما از كلاغ شماره ٢٤٧ بدمون مياد و تو مهمونياشونم حتي اگه كلاغ ٢٤٧ رو ببينن و مجبور شن بهش سلام كنن چون ك ازش كوچيك ترن و اصولا كوچيكترا بايد زودتر سلام كنن برميگردن بهش ميگن: سلام كلاغ شماره ٢٤٧. و وقتي بغلش ميكنن آروم طوري ك كلاغاي اطراف نشنون در گوشش ميگن: اما ميدونستي از ديدنت اصلا خوشحال نيستم؟ چون ازت خوشم نمياد.
اونوقت ما آدما وقتي از يكي بدمون مياد ميريم ب همه ميگيم الا خودِ اون فرد. ادعامونم ميشه ك قطعا فرهنگمون از كلاغا بيشتره. اونا سرشون رو از زندگيِ كلاغ شماره ٢٤٧ ميكشن بيرون و ما سرمون رو تا گردن ميكنيم تو زندگي اون فرد.
بياين آدم نباشيم.
بياين كلاغ باشيم.

ولی من به دیدن سایه‌تم راضی شدم دیگه.

ب ماهِ من بگين ك لابلا ستاره ها نره🌙!

سنگ دلیه نخام بهت بگم بمون❤️

یه روزی میاد که یادت نیاد تولدِ من چقدر پاییزه.

كراشِ بچگيام به همه گف خدافز، ب من گف شبت بخير===)

كاش ميشد قلبم رو در بيارم ب تك تكتون نشون بدم بگم نگا كن، اينُ ميبيني؟ كار توعه. اين زخمُ ميبيني؟ تو زدي. اين يكي از تو يادگاره.