زمان برای آدمها متفاوت میگذره.

از وقتی تو آسمون وسط پروازمون دستامو ول کردی، ترس از ارتفاع گرفتم.

تهش باختم با همین ریتم تند.

مشتاق دیدارم باشی بهتر از این است که از دیدنم خسته شوی.

اگه سر صحبت بو میده، بازش نکنید.

کاش میشد به آدما نگاه کنیم.
بدون اینکه خودشون متوجه بشن.

ما ساده بودیم.
ما از پیچیدگی کلمات خبر نداشتیم.

آره شاید چیزی تو دلتون نباشه اما متاسفانه ظاهرتون گند میزنه.

وقتی گریت میگیره نفس عمیق بکشی اشکا از چشمات به صورت بخار میرن توی سرت بعد بخاطر اختلاف دما دور مغزت تبدیل ب قطره های آب میشن و کم کم هرچقد گریت بگیره گریه نکنی و نفس عمیق بکشی مغزت غرق میشه.

ینی بعضی وقتا تنھا چیزی ک از خدا میخوام صبرِ!

داد میزد میگفت: من عصبانی نیستم.

جان هر زنده دلی زنده به جان دگرست!

زیبایید اما رو مخ
نمیشود برایتان مُرد.

من معتقدم یه دنیایی وجود داره که درِ تمام خودکارام، تمام پاک‌کن‌های کوچیک دبستانم و تمام لنگه جوراب‌های گمشده‌م توش دارن کنار همدیگه زندگی میکنن.

گاوید که آدما رو با نقطه ضعفاشون قلقلک میدید.

میگف بش میگن بزرگ شدن!

و گذشته فراموش نخواهد شد.

یه آپشنی مثل اون لحظه‌ای که داری فیلم میبینی موس رو تکون میدی که ببینی چقدر از فیلم مونده رو نسبت به آدمای اطرافم میخوام.

هممون تا حالا هزار بار عباس معروفیُ وقتی گفته "تنهایی فقط تو شلوغی حس میشهُ"‌ درک کردیم.

هیچوقت حافظه خوبی نداشتم اما تو همیشه قشنگ می خندیدی من یادمه.