مجنون منم این روزها در میانِ میان‌وعده‌های جنون.

با همه لاس بزنید. آره بابا.

[ اقتدار درون ]

اونی که بخواد رو مخت باشه حتی موز خوردنشم صدای خیار می‌ده.

اما اگر قرار است چیزی را از چشمانم متوجه نشوی، من آن را برایت خاموش می‌کنم جانم.🤷🏼‍♀

انقدر زور می‌زنی کول بنظر برسی آخرش میمیریا.

ادبیات ۱۳ بگیریم اما ثانیه‌ای از استوری کردن شعرهای مولانا برای شمس غافل نشویم.

من تجلیِ واژه‌ی فرارم.

خودشم نمی‌دونه چرا.

حرفام یه بمبن که یه روزی ضامنشونو می‌کشم.

هر کسی در من رشد کرد، چندی بعد خود تیشه به ریشه‌ی خود زد و تنهایم گذاشت.

+ یه چیزی میگم بعد فراموش کن. من ازت خوشم میاد.
- میشه فراموش نکنم؟

فرقمون اینه که شما چایی رو می‌خورید، ما چایی رو مصرف می‌کنیم.

دوید تا خودشو بهمون برسونه. گفت: «من از تنهایی قدم زدن خوشم نمی‌آد.» و من همینجوری که سعی داشتم مشتم رو کنترل کنم بهش گفتم: «منم از با تو قدم زدن.» تو ذهنم.

خداوندا، از عصبانیت من بکاه و بر زیبایی‌ام بی‌افزای.

پذیرفتن بخشِ اعظمی از پخته شدنه؛ آدم وقتی بتونه خودِ خسته‌ش و گذشته‌ی اندوهبار و پر حسرتش و شرایط نه‌چندان طبق میل و خواسته‌ش رو بپذیره کم‌کم آرامش به خون و رگ و پی و ریشه‌ش تزریق میشه. اون‌موقع می‌فهمه دوییدن برای رسیدن کافی نیست، باید راه رو درست اومده باشی؛ می‌فهمه برای رسیدن فقط خواستن کافی نیست، تصمیم اطرافیان هم دخیله.. و کم‌کم یاد می‌گیره کنار بیاد و کنار اومدن همون قوی شدنِ در سکوته.. آره. پذیرفتن باعث قوی شدن میشه و بعد عمری وقتی به عقب نگاه می‌کنی می‌بینی هرچند اوضاع سخت و برخلاف مراد بوده ولی تو پذیرفتی و گذشتی و حالا مقاومی در برابر نشدن‌ها.
پذیرفتن یعنی بزرگ شدن.

کاش حرف دهنتون رو بفهمید.

اینا عشق نیست بچه‌بازیه گلم.

لابلای تند تند حرف زدنا و خط و نشون کشیدناتون، یه نگاه به چشمای طرف بندازین.
شاید منصرف شدید.

هشدار! هشدار!
به چشم هایش نگاه نکنید؛
خطر خفگی در دریای مواج چشمانش و غرق شدگی در بن بست عشق.