@Pullp چایم را با عطرت هم بزن.✨☕

چرا ما به آدما اجازه می‌دیم 60 درصدمون کنن وقتی 90 درصدیم؟

@Pullp چنین ممبرهای خوش‌سلیقه‌ای دارم من!💁🏼‍♀

فردا او می‌رود. در دو سال قبل.

می‌خواستم حال خودم را خوب کنم. پس خوابیدم.

می‌تونیم به جای اینکه از آدما ناراحت شیم، سطح توقعمون ازشون رو به صفر برسونیم.

امروز الهه‌ی 730 روز پیش رو گوشه‌ی اتاق دیدم که داشت گریه می‌کرد. گریه نمی‌کرد. در واقع داشت زجه می‌زد. نمی‌دونست از کارای خودش گله کنه، یا کارای اون. چشماش پف کرده و دماغش آویزون بود. من حتی صدای گریه‌ش رو هم می‌شنیدم.

کاش می‌تونستم برم پیشش، بغلش کنم و بهش بگم که:

" همه چیز درست می‌شه. اشکال نداره، همه توی زندگیشون اشتباه می‌کنن. درسته که اون با رفتنش حفره‌ای به عمق ناآرام‌ترین اقیانوسها توی وجودت ایجاد می‌کنه که نمی‌تونی پرش کنی و از فرداها هر روز بیشتر و بیشتر حسش می‌کنی، اما تو حالت خوب می‌شه. تو رشد می‌کنی و بزرگ می‌شی. کلی چیز میز یاد می‌گیری. زمان با گذشتنش بهت قدرت‌های جدیدی می‌ده. یه آدم جدید می‌شی اصلا. می‌دونم؛ وقتی دستت رو ول کنه می‌افتی پایین و غرق می‌شی اما عوضش از سطح می‌آی به عمق. عمق امنه، عمق قشنگه، عمقو تو می‌سازیش. عمق برات چالشهایی رو به همراه می‌آره که تو می‌تونی همه‌شون رو با موفقیت پشت سر بذاری. "

کاش می‌تونستم براش یه نامه بنویسم و لای کتابش بذارم یا لااقل وقتی از فرط گریه گوشه‌ی اتاق خوابش برد، برم روش پتو بندازم.

یعنی شخصیت چند سال دیگه‌م می‌خواد برای شخصیت الآنم نامه بنویسه؟

جانم!

سخنی نیست جز این که اگر اکنون بودی شرایط آسان‌تر بود. می‌توانستم راحت‌تر نفس بکشم و قوانین خودم را اجرا کنم. اگر هنوز هم دوست‌ داشتنت حس غالب من بود، می‌توانستم با ریتم زیباتری راه بروم و بیشتر لبخند بزنم.

حالا نه خودت هستی و نه دوست داشتنت اما می‌خواهم بگویم که بله؛ من دارم نفس می‌کشم. من زنده‌ام و بدون تو و دوست داشتنت هم می‌توانم تمام این کارها را انجام دهم. من رشد کرده و قوی شده‌ام. به سختگیری عادت کرده‌ام و یاد گرفتم بدون پشتوانه‌ به راه خودم محکم ادامه دهم. تنها روی قدم‌های خودم حساب کنم و اگر زمین خوردم منتظر دستی نمانم. تنها بلند شوم و محکم‌تر و ضد ضربه‌تر ادامه دهم.
گاهی فکر می‌کنم اگر رفتنت نبود، هیچ‌گاه کسی که الآن هستم نمی‌شدم. در همان دختر وابسته می‌ماندم و جلوی رشدش را می‌گرفتم و هدفش را به صرفاً «دوست داشته شدن» محدود می‌کردم. اما اکنون این گونه نیست. اهداف بزرگ‌تری را برای خودم تعریف می‌کنم. راه طولانی‌تری را انتخاب می‌کنم و با دستانی که به رها کردن عادت دارند آن راه را می‌پیمایم. گویی درِ قلبم را بستم و از خطرات احتمالی جلوگیری کردم.

برعکس چیزی که او می‌گفت، می‌خواهم به تو بگویم که زمان همه‌چیز را عوض کرده و آن حجم خالی و سردی که یک روز به دلیل بی‌برگی ترکش کردی، اکنون چمن‌زاری سبز و پر از پرنده شده‌ است.
جانم؛ رفتنت بود که مرا ساخت و ضد ضربه و نفوذناپذیرم کرد. آه که حال نیستی تا ببینی‌ام!

ملکه‌ی سابق فرمانروایی‌ات - الهه.

گاهی حیرت می‌کرد که چگونه ممکن است این قدر از دریا دور باشد و باز هم احساس کند که دارد غرق می‌شود.

« اگه درد نباشه، زخم عفونت می‌کنه. »

بهم می‌گه همین الآن پاشو شروع کن و باهاش بجنگ! می‌گم تش من می‌برم یا اون؟ می‌گه اگه چک اول رو تو بزنی، دیگه تو بردی!

عبور می‌کنم، دائم.

کاش شبا موقع خواب که می‌شد می‌تونستیم مغزمونو در بیاریم بذاریم تو آب یخ بلکه شاید یکم آروم بخوابیم.

همچو سرو باید بود.

نمی‌شه تو هر وقت دلت خواست بری و توقع داشته باشی وقتی برگشتی همه چیز درست همون جای قبلیشون باشن.

برای رسیدن به رویاهات باید تلاش کنی. اینجوری نیست که خیلی اکسیدنتال بهش برسی. باید یه مدت کم بخوابی، کم بخوری، کم استراحت کنی. باید هزینه کنی برای رسیدن بهش. این هزینه کردنه می‌تونه ساختن یه شخصیت جدید و مقاوم برای خودت باشه. بخاطر همینه که قبل از اینکه بخوای یه چیزی رو برای خودت تبدیل به هدف/ رویا/ آرزو کنی باید خودت رو برای اون شرایط سخت بسازی. آدمی که تمرکزش رو از روی هدف بر نداره. آدمی که بتونه موانع رو از سر راهش برداره. و برای انرژی اکتیواسیونت هم می‌تونی یه ایمجینیشن قوی از اون هدف توی ذهنت بسازی که هر بار با یادآوریش از چشمات قلب و ستاره بریزه و پاشی بری دنبال رویاهات.

کسی نموند؛ همه رفتن.