نمی‌شه چراغا همیشه خاموش باشه؟

کارد بزنی بجا خون لپه می‌ریزه بیرون!

اتفاقاً ما می‌فهمیم دارید دروغ می‌گید.
می‌خوایم از قوه‌ی تخیلتون لذت ببریم.

بهم بگید برو فلان جا، اونجا از تمامی سیاست‌ها و بحث‌های سیاسی و نظامی و اعتراضات و تعریفات و تمجیدات و تمام چیزهایی که مشتقات کلمه‌ی "سیاست" هست در امان می‌مونی. مثل یه خلأ که بری توش دیگه مطمئنی اون تو هوا نیستش. برم اونجا و مطمئن باشم دیگه سیاست اونجا آنتن نمی‌ده.

ضربه‌ای که ازت خوردم به خاطر دروغایی بود که هی راجع به تو به خودم می‌گفتم. چشمام می‌دید و قلبم اصرار که نه اشتباه دیدی! گوشام می‌شنید و قلبم اصرار که نه غلطه. نبود، غلط نبود. همه‌شون درست‌ترین و واقعی‌ترین چیزایی بودن که راجع به تو حس می‌شدن. پس دیگه نگو بهم "بی‌احساس". من احساسات دارم، فقط دیگه نمی‌خوام برای تو استفاده‌شون کنم. چون یاد گرفتن چیجوری نسبت به تو و کارات گولم بزنن.

من عاشق دستاشم. تاشم تاشم تاشم.

یه ارتفاعی‌ هم نیست که خودمونو پرت کنیم ازش پایین..🚶🏼‍♀

وقتی حق با شماست لازم نیست خیلی توضیح بدین، تنها نکته اینه که بدون عصبانیت یا استفاده از کلمات زننده منظورتون رو برسونید و دیگه سکوت کنید.

عجیب این است که وقتی در میان مردم هستم، تنهاترم.

دوستيا از اونجايي كمرنگ ميشن كه اتفاقات روزمره تونو براي هم تعريف نميكنيد.

دیگه نمی‌خوام بهت فرصت بدم چون همون فرصتی که یبار بهت دادم باعث شد از سکوتم استفاده کنی و یه دروغ تزئینی بسازی که بهم تحویل بدی.

همتونو به نیم سانت کف روی کاپوچینوی ایتالیانوم می‌فروشم.

یهو بدون اینکه خودت بفهمی می‌بینی چقدر دوری. انقدر دور که حتی نتونیم با هم راجع به این دوری و فاصله حرف بزنیم.

من همون آدم تنهای قصه‌تم که سعی کرد تحت هر شرایطی رو پای خودش وایسه‌.

فدای سرت اگه دستی برای گرفتن نیست.

می‌دونی...
انقدر این فاصله‌ی بینمون سرد و طی نشدنیه که انگاری یه عصر یخبندان گذاشتن وسط ما دو تا.

سالها باید بگذره تا یه خاطراتی فراموش بشن.

ارزش هنر رو فقط هنرمند درک میکنه ارزش چشماتو فقط من.

دو چیز رو هیچ وقت نمی‌شه بست:
دهن مردم و در اتاق پرو

چونه زدن برای تخفیف <<<<<< چرخ کردن دست تا آرنج در چرخ‌گوشت