🔷پس از آنکه سال ۲۰۲۵ فناوری کوانتومی را بهعنوان یک اولویت راهبردی در حوزههای اقتصادی و امنیتی به جریان اصلی آورد، تمرکز اکنون از «آگاهی» به «استقرار عملی» در حال تغییر است. با نزدیکتر شدن سیستم های کوانتومی به مرحله بهرهبرداری، امنیت به مهمترین گلوگاه تبدیل شده است.
🔶به همین جهت در هفته اول ماه ژانویه، The Quantum Insider سال ۲۰۲۶ را «سال امنیت کوانتومی» نامگذاری کرده است که یک ابتکار جهانی با تمرکز بر رمزنگاری پساکوانتومی، حفاظت از مالکیت فکری کوانتومی و تابآوری بلندمدت خواهد بود. این ابتکار بر این واقعیت تأکید دارد که #امنیت_کوانتومی دیگر صرفاً نظری نیست: هم حفاظت از فناوریهای کوانتومی و هم حفاظت در برابر توانمندیهای آیندهی کوانتومی باید از هماکنون مورد توجه قرار گیرد.
🔷این ابتکار بهطور رسمی در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۶ در واشنگتن دیسی آغاز شد و نمایندگانی از نهادهای فدرال ایالات متحده (از جمله FBI، CISA و NIST)، رهبران صنعت و سرمایهگذاران در آن حضور خواهند داشت. هدف این رویداد آغازین، همراستاسازی سیاستگذاریها، رویههای امنیتی و هماهنگی صنعتی—بهویژه در زمینه استانداردهای رمزنگاری پساکوانتومی و حفاظت از مالکیت فکری حساس کوانتومی—است.
🔶در طول سال ۲۰۲۶، «سال امنیت کوانتومی» شامل نشستهای منطقهای، انجمنهای تخصصیِ بخشی و برنامههای آموزشی در قاره آمریکا، اروپا و منطقه آسیا–اقیانوسیه خواهد بود و در نهایت با یک گردهمایی جهانی با تمرکز بر آمادگی و درسآموختهها به پایان میرسد.
❗هدف کلی، تسریع هماهنگی بینالمللی و اقدام مسئولانه است تا همزمان با مقیاسپذیر شدن فناوریهای کوانتومی، اعتماد، امنیت و تابآوری نیز تقویت شود.
🔷در همین راستا در هفته آخر ماه ژانویه، شرکتهای SEALSQ و WISeKey با اعلام آغاز «سال امنیت کوانتومی» در نشست داووس، از تغییر اولویتهای جهانی امنیت سایبری بهسوی #امنیت_پساکوانتومی خبر دادند؛ تغییری که این حوزه را بهعنوان یک ریسک فوری و نزدیک معرفی میکند.
🔶این دو شرکت در طول هفته با دولتها، رهبران صنعتی و رسانهها تعامل داشتند و نشان دادند که پیشرفتهای #محاسبات_کوانتومی چگونه رمزنگاری کلیدعمومیِ امروز را تهدید میکند؛ بهطوریکه بیش از ۹۵٪ امنیت فعلی اینترنت در معرض خطر حملات «اکنون ذخیره کن، بعداً رمزگشایی کن» قرار میگیرد که با الگوریتمهایی مانند شور ممکن میشود.
🔷در نشستها و پنلهای داووس (از جمله پنل کوانتومی CNBC)، شرکت های SEALSQ و WISeKey راهکارهای قابلاستقرار پساکوانتومی را ارائه کردند؛ از جمله نیمهرساناهای امنِ کوانتومی، رمزنگاری پساکوانتومی تعبیهشده در سطح سختافزار، و زیرساختهای مقاوم در برابر کوانتوم برای ارتباطات زمینی و ماهوارهای. این راهکارها برای حفاظت از زیرساختهای حیاتی در بخشهایی مانند سلامت، خودروسازی، انرژی، دفاع، رایانش ابری و فضا طراحی شدهاند.
🔶این شرکتها بر یک راهبرد گذار عملی تأکید کردند که ترکیبی از رمزنگاری پساکوانتومی و—در موارد مناسب—توزیع کلید کوانتومی است. آنها خاطرنشان کردند که هرچند رمزنگاری متقارن مانند AES-256 همچنان نسبتاً مقاوم است، اما حرکت بهسوی معماریهای ترکیبی و کاملاً مقاوم در برابر کوانتوم اکنون به یک ضرورت راهبردی تبدیل شده است.
🔷در پایان، از سازمانها خواسته شد داراییهای دادهای حساس خود را شناسایی، سامانههای آسیبپذیر را مشخص، و مهاجرت به استانداردهای امنِ کوانتومی را تسریع کنند؛ زیرا حفظ اعتماد دیجیتال و محرمانگی بلندمدت دادهها به اقداماتی وابسته است که امروز انجام میشود.
#گزارش #سطح_مبتدی #صنعت_کوانتوم #ارتباطات_کوانتومی
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤10
Forwarded from Quantum News
🔍برای مشاهده توضیحات تکمیلی هر کدوم از خبرها، از لینکهای زیر استفاده کنید.
#برترین_اخبار_ماه
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤5👍5
🔷جدول بالا بسترهای فیزیکی مختلف #محاسبات_کوانتومی (ابررسانایی، یونهای به دام افتاده، فوتونیک، اتمهای خنثی و غیره) را به همراه مزایا و معایب هریک به تصویر میکشد. همچنین برخی از بازیگران اصلی که از این بسترهای فیزیکی استفاده میکنند، نشان داده شده است.
🌐منبع
#کوانتوم_گرافیک #سطح_مبتدی
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍9❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🌎زبان: انگلیسی
🔹این ویدیو جذاب به بررسی پیشروی ژیروسکوپی میپردازد؛ حرکت «لرزشی» یا نوسانیِ مشخصی که در اجسام در حال چرخش، مانند فرفره، دیده میشود و محور چرخش آنها را در فضا جابهجا میکند. در این ویدیو توضیح داده میشود که این رفتار چگونه در اثر گشتاوری که وزن جسم و نیروی گرانش ایجاد میکند به وجود میآید.
#ویدیو_کوتاه #سطح_مبتدی #فیزیک
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👍4💯3🔥1
🟠چرا با وجود شواهد فنی، اجماع علمی بر سر مزیت کوانتومی شکل نگرفته است؟
🔷دومینیک هنگلایتر، فیزیکدان و دانشمند حوزه محاسبات کوانتومی در مؤسسهٔ نظریهٔ محاسبات سیمونز وابسته به دانشگاه UC Berkeley، در یادداشت اخیر خود در وبلاگ Quantum Frontiers به یک شکاف فزاینده در جامعهٔ علمی اشاره میکند:
🔶با وجود بیش از پنج سال آزمایشهای پیشرفته که دقیقاً با هدف اثبات «مزیت کوانتومی» انجام شدهاند، هنوز بخش قابلتوجهی از پژوهشگران قانع نشدهاند که این نقطهٔ عطف واقعاً محقق شده است. او این یادداشت را با هدف روشنکردن منشأ این تردیدها و بازنگری در تعریف اولیه مزیت کوانتومی نوشته است؛ تعریفی که به گفتهٔ او، در گذر زمان بهطور نانوشته تغییر کرده و به منبع اصلی این مناقشه بدل شده است.
🔷مزیت کوانتومی به این معناست که یک رایانه کوانتومی بتواند یک وظیفهٔ محاسباتی مشخص را انجام دهد که شبیهسازی آن با رایانههای کلاسیک، در عمل ممکن نباشد. بر اساس شواهد موجود، بهاحتمال زیاد این نقطه تاکنون محقق شده است. مهمترین شواهد نیز از آزمایشهای بزرگمقیاس نمونهبرداری از مدارهای تصادفی (Random Circuit Sampling یا RCS) بهدست آمدهاند.
🔶در این آزمایشها، یک پردازندهٔ کوانتومیِ قابل برنامهریزی با مجموعهای تصادفی از گیتهای کوانتومی پیکربندی میشود. این گیتها روی تعداد زیادی کیوبیت اعمال شده و سپس خروجی سیستم اندازهگیری میشود. نتیجه، مجموعهای از بیتاسترینگهاست که از یک توزیع احتمالاتیِ کاملاً کوانتومی نمونهبرداری شدهاند.
🔷هرچه تعداد کیوبیتها، عمق مدار و میزان درهمتنیدگی بیشتر شود، شبیهسازی این فرایند با رایانههای کلاسیک بهصورت نمایی دشوارتر میشود، در حالی که خودِ سختافزار کوانتومی این کار را بهطور طبیعی انجام میدهد.
🔶نخستین نمایش بزرگ این نوع محاسبه در سال ۲۰۱۹ توسط گوگل و با یک پردازندهٔ ابررسانای ۵۳ کیوبیتی انجام شد. پس از آن، آزمایشها متوقف نشدند. گوگل و دانشگاه علم و صنعت چین این کار را با سامانههای بزرگتر، مدارهای عمیقتر و فیدلیتی بالاتر تکرار کردند.
🔷در همین زمان، شرکت Quantinuum نیز با معماری متفاوتی مبتنی بر یونهای بهدامافتاده—که کیوبیتهای کمتری دارد اما اتصالپذیری بهتر و خطای پایینتری ارائه میدهد—به نتایج مشابهی رسید. این تنوع معماری نشان میدهد که پدیدهٔ مشاهدهشده محدود به یک فناوری خاص نیست.
🔶در همهٔ این آزمایشها، خروجیها بهطور آماری تفاوت معناداری با خروجیهای حاصل از مدلهای کلاسیک یا نویز تصادفی دارند. این تفاوتها با معیارهایی مانند بنچمارک آنتروپی متقاطع خطی (XEB) اندازهگیری میشوند که میزان نزدیکی رفتار دستگاه واقعی به پیشبینیهای مکانیک کوانتومی را نشان میدهد. بهجز آزمایشهای اولیهٔ سال ۲۰۱۹، تاکنون هیچ شبیهسازی کلاسیکی نتوانسته این نتایج را بهطور کامل بازتولید کند.
🔷با این حال، تردیدهایی همچنان وجود دارد. دلیل اصلی این است که راستیآزمایی مستقیم این آزمایشها عمداً غیرممکن است؛ زیرا اگر بتوان مدارهای هدف را بهطور کامل شبیهسازی کرد، دیگر صحبت از #مزیت_کوانتومی بیمعنا خواهد بود.
🔶به همین دلیل، پژوهشگران ناچارند به نتایج مدارهای کوچکترِ قابل شبیهسازی و شاخصهای آماری غیرمستقیم تکیه کنند. منتقدان این روش را ناکافی میدانند، اما باید توجه داشت که در بسیاری از شاخههای علم، مانند فیزیک ذرات یا اخترفیزیک، استنتاج غیرمستقیم امری عادی و پذیرفتهشده است.
🔷بحث اصلی اما فقط فنی نیست، بلکه جنبهٔ مفهومی هم دارد. وظایفی مانند نمونهبرداری از مدارهای تصادفی، شبیه مسائل متداول محاسباتی نیستند: ورودی و خروجی معناداری ندارند و مسئلهٔ «کاربردی» مشخصی را حل نمیکنند.
🔶همین موضوع باعث شده برخی پژوهشگران معتقد باشند که مزیت کوانتومی فقط زمانی معنا دارد که همراه با کاربرد عملی، پایداری در برابر پیشرفت الگوریتمهای کلاسیک و حتی ارزش اقتصادی باشد. در حالی که هیچیک از این شرطها در تعریف اولیهٔ مزیت کوانتومی که جان پرسکیل در سال ۲۰۱۲ ارائه کرد وجود نداشت.
🔷نکتهٔ اصلی این پست این است که معیارهای تعریف مزیت کوانتومی در حال تغییر هستند. بر اساس تعریف اولیه و محدود مزیت کوانتومی، به نظر میرسد که برتری کوانتومی بالفعل محقق شده است. اختلاف امروز بیشتر بر سر این است که آیا چنین وظایف مهندسیشده اما دقیقاً تعریفشدهای «باید» بهعنوان موفقیت پذیرفته شوند یا نه.
🔶در نهایت، نویسنده تأکید میکند که رسیدن به برتری کوانتومیِ عملی و کاربردی مرحلهای کاملاً متفاوت و بهمراتب دشوارتر بوده و هنوز در پیشِ رو است. اما این موضوع نباید باعث شود که عبور از نخستین آستانه برتری کوانتومی نادیده گرفته شود.
🌐منبع
🔹 🔹 🔹 🔹 🔹 🔹 🔹
🔗 Website
🔗 Telegram
🔗 LinkedIn
#گزارش #سطح_پیشرفته #محاسبات_کوانتومی
🔷دومینیک هنگلایتر، فیزیکدان و دانشمند حوزه محاسبات کوانتومی در مؤسسهٔ نظریهٔ محاسبات سیمونز وابسته به دانشگاه UC Berkeley، در یادداشت اخیر خود در وبلاگ Quantum Frontiers به یک شکاف فزاینده در جامعهٔ علمی اشاره میکند:
🔶با وجود بیش از پنج سال آزمایشهای پیشرفته که دقیقاً با هدف اثبات «مزیت کوانتومی» انجام شدهاند، هنوز بخش قابلتوجهی از پژوهشگران قانع نشدهاند که این نقطهٔ عطف واقعاً محقق شده است. او این یادداشت را با هدف روشنکردن منشأ این تردیدها و بازنگری در تعریف اولیه مزیت کوانتومی نوشته است؛ تعریفی که به گفتهٔ او، در گذر زمان بهطور نانوشته تغییر کرده و به منبع اصلی این مناقشه بدل شده است.
🔷مزیت کوانتومی به این معناست که یک رایانه کوانتومی بتواند یک وظیفهٔ محاسباتی مشخص را انجام دهد که شبیهسازی آن با رایانههای کلاسیک، در عمل ممکن نباشد. بر اساس شواهد موجود، بهاحتمال زیاد این نقطه تاکنون محقق شده است. مهمترین شواهد نیز از آزمایشهای بزرگمقیاس نمونهبرداری از مدارهای تصادفی (Random Circuit Sampling یا RCS) بهدست آمدهاند.
🔶در این آزمایشها، یک پردازندهٔ کوانتومیِ قابل برنامهریزی با مجموعهای تصادفی از گیتهای کوانتومی پیکربندی میشود. این گیتها روی تعداد زیادی کیوبیت اعمال شده و سپس خروجی سیستم اندازهگیری میشود. نتیجه، مجموعهای از بیتاسترینگهاست که از یک توزیع احتمالاتیِ کاملاً کوانتومی نمونهبرداری شدهاند.
🔷هرچه تعداد کیوبیتها، عمق مدار و میزان درهمتنیدگی بیشتر شود، شبیهسازی این فرایند با رایانههای کلاسیک بهصورت نمایی دشوارتر میشود، در حالی که خودِ سختافزار کوانتومی این کار را بهطور طبیعی انجام میدهد.
🔶نخستین نمایش بزرگ این نوع محاسبه در سال ۲۰۱۹ توسط گوگل و با یک پردازندهٔ ابررسانای ۵۳ کیوبیتی انجام شد. پس از آن، آزمایشها متوقف نشدند. گوگل و دانشگاه علم و صنعت چین این کار را با سامانههای بزرگتر، مدارهای عمیقتر و فیدلیتی بالاتر تکرار کردند.
🔷در همین زمان، شرکت Quantinuum نیز با معماری متفاوتی مبتنی بر یونهای بهدامافتاده—که کیوبیتهای کمتری دارد اما اتصالپذیری بهتر و خطای پایینتری ارائه میدهد—به نتایج مشابهی رسید. این تنوع معماری نشان میدهد که پدیدهٔ مشاهدهشده محدود به یک فناوری خاص نیست.
🔶در همهٔ این آزمایشها، خروجیها بهطور آماری تفاوت معناداری با خروجیهای حاصل از مدلهای کلاسیک یا نویز تصادفی دارند. این تفاوتها با معیارهایی مانند بنچمارک آنتروپی متقاطع خطی (XEB) اندازهگیری میشوند که میزان نزدیکی رفتار دستگاه واقعی به پیشبینیهای مکانیک کوانتومی را نشان میدهد. بهجز آزمایشهای اولیهٔ سال ۲۰۱۹، تاکنون هیچ شبیهسازی کلاسیکی نتوانسته این نتایج را بهطور کامل بازتولید کند.
🔷با این حال، تردیدهایی همچنان وجود دارد. دلیل اصلی این است که راستیآزمایی مستقیم این آزمایشها عمداً غیرممکن است؛ زیرا اگر بتوان مدارهای هدف را بهطور کامل شبیهسازی کرد، دیگر صحبت از #مزیت_کوانتومی بیمعنا خواهد بود.
🔶به همین دلیل، پژوهشگران ناچارند به نتایج مدارهای کوچکترِ قابل شبیهسازی و شاخصهای آماری غیرمستقیم تکیه کنند. منتقدان این روش را ناکافی میدانند، اما باید توجه داشت که در بسیاری از شاخههای علم، مانند فیزیک ذرات یا اخترفیزیک، استنتاج غیرمستقیم امری عادی و پذیرفتهشده است.
🔷بحث اصلی اما فقط فنی نیست، بلکه جنبهٔ مفهومی هم دارد. وظایفی مانند نمونهبرداری از مدارهای تصادفی، شبیه مسائل متداول محاسباتی نیستند: ورودی و خروجی معناداری ندارند و مسئلهٔ «کاربردی» مشخصی را حل نمیکنند.
🔶همین موضوع باعث شده برخی پژوهشگران معتقد باشند که مزیت کوانتومی فقط زمانی معنا دارد که همراه با کاربرد عملی، پایداری در برابر پیشرفت الگوریتمهای کلاسیک و حتی ارزش اقتصادی باشد. در حالی که هیچیک از این شرطها در تعریف اولیهٔ مزیت کوانتومی که جان پرسکیل در سال ۲۰۱۲ ارائه کرد وجود نداشت.
🔷نکتهٔ اصلی این پست این است که معیارهای تعریف مزیت کوانتومی در حال تغییر هستند. بر اساس تعریف اولیه و محدود مزیت کوانتومی، به نظر میرسد که برتری کوانتومی بالفعل محقق شده است. اختلاف امروز بیشتر بر سر این است که آیا چنین وظایف مهندسیشده اما دقیقاً تعریفشدهای «باید» بهعنوان موفقیت پذیرفته شوند یا نه.
🔶در نهایت، نویسنده تأکید میکند که رسیدن به برتری کوانتومیِ عملی و کاربردی مرحلهای کاملاً متفاوت و بهمراتب دشوارتر بوده و هنوز در پیشِ رو است. اما این موضوع نباید باعث شود که عبور از نخستین آستانه برتری کوانتومی نادیده گرفته شود.
🌐منبع
#گزارش #سطح_پیشرفته #محاسبات_کوانتومی
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤3👍1
