نخوانده نروید!

دوستی مدتها پیش متنی از کتاب جامعه قوی و دولت ضعیف جوئل میگدال را اینجا گذاشته بود:

«مشکل اصلی کشورهای جهان سوم قدرت بیش از حد دولت نیست ،مشکل ضعیف بودن و ناکارا بودن آن است . در کشورهای جهان سوم جامعه مدنی ضعیف نیست برعکس بسیار پویا و توانمند است ، مشکل اصلی این نیست که دولت بر تمام شئون اجتماعی مسلط است، مشکل اینجاست که دولت تقریبا بر چیزی مسلط نیست . در فرایند مدرنیزاسیون در کشورهای جهان سوم دولت مدرن تقریبا زائده ای بود در شبکه ای پیچیده و درهم تنیده از نهادها و بازیگران پیشا مدرنی و جامعه ای مدنی که بسیار توانمند تر از قدرت دولت بودند . شبکه ای از روحانیون ، پاسداران نهادهای سنتی ، خان های محلی ، روسای عشایر و... که همگی در توافقی در تقسیم منابع نظم کهن را حفاظت می کردند .

در چنین شرایطی دولت عملا در اجرای دو کارویژه اصلی خود یعنی بسط اقتدار و قانونگذاری کاملا ناتوان بود زیرا نه می توانست خود را بعنوان تنها منبع دارای مشروعیت قانونی تثبیت کند و نه سایر بازیگران به به تصمیمات آن وقعی می گذارند . در غرب گسترش دولت تقریبا با منکوب کردن سایر بازیگران و از تار ومار کردن شبکه گسترده جامعه مدنی پیشا مدرنی همراه بود. قدرت گرفتن دولت مدرن و رشد نهادهای بازار آزاد تقویت کننده یکدیگر اند ، تنها بازیگرانی که همیشه منافع مشترک داشته اند . گسترش نظام بازار موجب کوچکتر شدن حوزه قدرت بازیگران و شبکه ای مدنی پیشامدرن می شود و بسط الزامات دولت مدرن را در پی دارد .جامعه مدنی مدرن کاملا در تضاد با جامعه مدنی پیشا مدرن است ، شبکه تشکیل شده از کنشگران فردی نه گروهای اجتماعی که بدنباب افزایش منافع فردی خود هستند نه حفظ پرستیژ اجتماعی گروه اجتماعی منسوب به آن . دولت در چنین شبکه ای بعنوان قدرتمند تریت بازیگر با سازوکاری خود محور داور و قانون گذار عرصه منازعات جامعه مدنی است نه بازیگری در ردیف سایر بازیگران و.......»

از این گفته وی ساده نگذرید که در آن نکته هاست برای اهل دل، الله اعلم.

http://bit.ly/4mmrTQt
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

وقتی شیردل کوچک بود!

روانشناسی سیاسی از رشته های جذابی است که در ایران آنقدرها قدرش را نمی دانند، اینجا یکی از مشهورترین کتاب ها در مورد روانشناسی ترامپ را می خوانیم که با رویکرد روانکاوی کاربردی به بررسی او پرداخته است. طبیعتا نقدهای روشی بر چنین ارزیابی های هست و دموکرات جماعت هم از کوبیدن شیردل لذت می برند؛ شخصا او را آدمی باهوش و متفاوت می دانم که بررسی روانشناسی او ارزش وقت را دارد، اینجا به مرور مختصر آن پرداخته ایم؛ ویدئو کامل را ببینید که به نظرم حرف ها ی خوبی دارد . الله اعلم

نسخه کامل در تلگرام

نسخه کامل در سایت

@ecoiran_webtv

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

چند نکته در باب سرقت قانونی اخیر (مالیات بر سفته بازی و سوداگری)

1. پس انداز (حفظ قدرت خرید) با سرمایه گذاری (کسب سود با تحمل ریسک) فرق دارد. خرید طلا و دارایی های مشابه هم عمدتا به نیت اولی انجام می شود. فرد با درآمدش خرید می کند که در ابتدا مالیاتش را پرداخته است.

2. اگر هدف اعلامی جلوگیری از سفته بازی ( خرید و فروش سریع در کوتاه مدت) است پس دوره اعمال مالیات بر عایدی باید محدود باشد؛ طرف 3 سال پیش طلا خریده و حتی به فرض نبود تورم، هزار اتفاق در بازارهای جهانی افتاده و قیمت طلا بالا رفته؛ اینجا دیگر سفته بازی موضوعیت ندارد پس چرا باید مالش را غصب کرد؟

3. نرخ تغییر شاخص قیمت مصرف کننده CPI حتی برآورد نزدیکی برای کاهش قدرت خرید پول نیست که مبنای اخذ مالیات باشد.

4. هزینه نگهداری طلا صفر نیست که سود مبادله را معادل تفاوت قیمت ها بگیریم و مثل یک شرکت! بر آن مالیات ببندیم.

5. در عادلانه بودن آن 25 درصد سود شرکتی هم حرف و حدیث زیاد است.

6. فرض کنید خریدها با هدف سفته بازی و کسب سود کوتاه مدت انجام می شود؛ دولت زیان را جبران نمی کند پس منطقا شراکت در سود هم وجهی ندارد. اگر بناست مالیاتی هم باشد چیزی از جنس ارزش افزوده برای هر خرید و فروش باز منطقی تر به نظر می رسد.

دولت ها وقتی خرجشان زیاد می شود به بهانه های مختلف جیب رعیت را می زنند ولی شنونده باید عاقل باشد و به هر توجیهی گوش ندهد! چنین مالیات هایی به ویژه در اقتصادهای تورمی مصداقی از راهزنی آشکار است و هدفی جز افزایش درآمد دولت ندارد؛ اینکه در برخی کشورهای دیگر هم به اشکال مختلف اجرا می شود تغییری در این واقعیت نمی دهد. کار درست اینست که مخارج دولتی کم شود که به دلایل مشخص زیربارش نمی روند. الله اعلم.

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

دولت ایران بزرگ است؟

کسانی با بررسی شاخص های مثل تعداد کارکنان دولت یا نسبت هزینه های دولت/بودجه/مالیات به کل خروجی اقتصاد (تولید ناخالص داخلی) ادعا می کنند که دولت ایران بزرگ نیست؛ از این بگذریم که این نوع نگاه حاکی از ضعف تئوریک و نادیده گرفتن اقتصاد سیاسی خاص ایران است؛ یک کتاب جالب به نام «اندازه واقعی دولت» یک یک ایده خوب را مطرح می کند که تعداد کارکنان دولت اصلا شاخص مناسبی برای سنجیدن اندازه دولت نیست؛ اشاره کتاب به تجربه امریکاست که بسیاری از کارهای سابقا دولتی برونسپاری شده اند یا با دریافت کمک هزینه های دولت فدرال انجام می شوند (مثلا پژوهشگران دانشگاهی که از کمک NIH استفاده می کنند)؛ اینها امتداد دولتند.

شاید در لیست حقوق دولت نباشند ولی «دولتی» به حساب می آیند. مقایسه کنید حدود 2 میلیون نفر کارمند رسمی با چیزی نزدیک به 11 میلیون نفر با احتساب پیمانکار و گرنت بگیران! در بحران ها هم این تعداد افزایش می یابد که از قضا بر خلاف تصور رایج هزینه بالاتری هم ایجاد می کنند (به دلیل دولتی بودن). در ایران به دلیل مناسبات سیاسی خاص باید جزئیات بیشتری به این عدد بیفزایید جز پیمانکاران؛ بنگاه های دولتی و شبه دولتی و همینطور به اصطلاح نهادهای شبه عمومی para-public مثل بنیادها و وابستگان نهادهای نظامی و امثالهم. یک نکته جالب هم شاید بحث نظام وظیفه اجباری باشد که آیا سربازان وظیفه هم در دوران گذراندن خدمت باید «نوعی» کارمند دولت تلقی شوند؟ شواهد تاییدکننده برای جواب مثبت به این سوال زیاد است! الله اعلم!

https://bit.ly/485qpGn

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

شروع ترجمه کتاب جدید: پول هوشمند و ارزهای دیجیتال بانک مرکزی؛ نعمت یا نقمت؟

«دونالد ترامپ در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۴ در ایالت نیوهمپشایر یک سخنرانی انتخاباتی جالب داشت. بد نیست بدانیم منطقه مشهور «برتون وودز» که هشتاد سال قبل و پس از جنگ جهانی دوم، نظم پولی جهان در آن زاده شد نیز در همین ایالت قرار دارد. ترامپ از چند وعده انتخاباتی خود گفت و بعد یکباره مکث کرد. او که مخاطبان پرشورش را خوب می شناخت گفت که «قول‌ می‎دهد از آمریکایی‌ها در مقابل جباریت پاسداری کند». اما منظورش نه «چایـنا » بود، نه تمام کردن جنگ اوکراین و نه حتی گنده‎گویی‎های همیشگی‎اش درباره کره شمالی.

نامزد جمهوری‎خواهان از تهدیدی یکسره تازه می‌گفت: «اگر رئیس‌جمهور شما بشوم هیچ وقت نمی‎ذارم یه ارز دیجیتال بانک مرکزی (ارزهای دیجیتالِ بانک مرکزی ) به وجود بیاد، می‌دونید که…» هنوز حرفش را تمام نکرده بود که جمعیت فریادی از شادی کشید. ترامپ که به وضوح تکان خورده بود گفت: «اوه… نمی‌دانستم این‌قدر می‌دونید!» و این بار صدای تشویق جمعیت بلندتر شد. «خب، مردم نیوهمپشایر کله‎شون کار می کنه و حواسشون هست؛ می‌دونید که اینا چی می‎گن!؟ دولت فدرال با ارز [دیجیتالِ] بانک مرکزی می‎تونه با پول‎تون همه کار بکنه. می‌تونند بدون اینکه متوجه بشید پولتون رو بگیرند. این خطر بزرگیه که داره آزادی ما رو تهدید می‎کنه و من نمی‎ذارم پاش به آمریکا باز بشه.»
ارزهای دیجیتالِ بانک مرکزی در واقع نسخه‌ دیجیتالِ پول‎های دولتی‎‌اند. آنهایی که در غرب چیزکی از ارزهای دیجیتالِ بانک مرکزی شنیده‌ باشند از مواضع ترامپ خیلی تعجب نمی‎کنند. مردم یا بهتر بگوییم همان افکار عمومی این قبیل ارزها را در بهترین حالت «پیشنهادی از روی شکم‎سیری » می‎ببینند و در بدترین حالت هم ابزاری برای نظارت و فضولی حداکثری دولت.

قضاوت غالب در دنیای غرب اینست که این ارزهای دیجیتالِ بانک مرکزی از اساس هدفی جز نقض حریم خصوصی شهروندان ندارند و طراحی شده‎اند تا آزادی‌های مدنی آنها را محدود کند. شواهدی هم دارند؛ می‎بینیم که یوانِ دیجیتال چین که تا اندازه زیادی هم عملیاتی شده درواقع ستون آن دم و دستگاه جهنمی «اعتبار اجتماعی» چینی‎ها است».

پ.ن: ترجمه کتاب «پول هوشمند» را به تازگی شروع کردم درباره موضوع جذاب ارزهای دیجیتال بانک مرکزی (CBDCs) با روایتی جالب از جنگ سرد جدید و بازی قدرت ها و پیامدهای آن در نظام پولی جهان، تلاش می کنم زودتر تمام شود؛ الله اعلم.

صفحه کتاب

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

در باب کوچک کردن دولت و اصلاح نظام اداری

طی زمان قرارداد اجتماعی نانوشته‌ای میان دولت و مردم شکل گرفته است که تغییرش آسان نیست. برای تقریب به ذهن، کشورهای عربی حوزه خلیج فارس را در نظیر بگیرید. دولت به مردم پول و رفاه پرداخت می‌کند و در عوض اطاعت سیاسی خریداری می‌کند. چنین رویکردی با کمی تفاوت دهه‌ها در ایران نیز حاکم بوده است. دولت و نظام سیاسی سعی داشته با بعضی از امکانات رفاهی، اطاعت سیاسی را از آن خود کند. این فرآیند، همان حامی‌پروری است که در نظام سیاسی وجود دارد و اهالی سیاست آن را تقویت می‌کنند. طبیعی است که نمی‌توان به‌یک‌باره این نگاه را تغییر داد و با نگاه صرفاً کارایی‌محور و فنی که در مدیریت دولت نوین وجود دارد، اقدام به کم کردن حجم دولت کرد که هزینه‌ها کاهش یابد و دولت به وظایف ذاتی خودش بپردازد. همه این عوامل نیازمند آمادگی سیاسی و حس ضرورت ایجاد کردن است. بدیهی است که بسیاری با این اقدام‌ها مقابله می‌کنند چراکه هنگام تغییر، خیلی‌ها از نردبان قدرت بالا می‌روند و خیلی‌ها پایین می‌آیند

این بخشی از میزگرد تجارت فردا با حضور بنده مخلص و دکتر فاطمی است، به نظرم حرف های خوبی زده شده؛ الله اعلم.

متن کامل گفتگو

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

نئولیبرالیسم نه، فاشیسم!

«قالبی که اتفاقاً کمتر به آن پرداخته شده اما قرابت بسیار زیادی با اقتصاد کشور ما دارد، فاشیسم است. از نظر من نظام حکمرانی اقتصادی در کشور ما نوعی اقتدارگرایی شدید و تمایل به مالکیت و مدیریت بنگاه‌های بزرگ به‌صورت مستقیم دارد که بین ایسم‌های مختلف آن را با فاشیسم بهتر و بیشتر می‌توان توصیف کرد. حکمرانی اقتصادی می‌خواهد این بنگاه‌های استراتژیک را زیر نظر خودش داشته باشد تا بتواند برای خیر عمومی آنها را هزینه کند چون قرارداد خاصی با مردم دارد و ایده سیاسی مشخصی را دنبال می‌کند که لازمه آن در اختیار داشتن بخش عمده اقتصاد و به‌ویژه بنگاه‌های بزرگ است. از طرفی نوعی بی‌اعتمادی هم به فعالان بخش خصوصی دارد که اگر بخش خصوصی قدرت بگیرد ممکن است در برابر فرامین حکمرانی مقاومت کند. بنگاه‌های خرد و کوچک و درنهایت متوسط که فعالیت آنها مشکلی برای حکمرانی ایجاد نمی‌کنند می‌توانند دست بخش خصوصی و بازار باشند اما آنها هم باید با ابزارهای مشخصی تنظیم و مدیریت شوند.

اما بنگاه‌های اقتصادی بزرگ با نیروی سیاسی کنترل می‌شوند. به همین دلیل است که چین مدل محبوب سیاستمداران ایرانی است که فوبیای بازار دارند، مسئله‌ای که البته مختص ایران نیست و در بسیاری کشورهای آسیایی و آفریقایی و حتی اروپا هم وجود دارد که از بزرگ شدن و تسلط فعالان اقتصادی هراس دارند و فکر می‌کنند اگر دولت امکان مداخله موثر و جدی در سطح کلان اقتصاد نداشته باشد پس عملاً از پس تدبیر امور جمعی برنمی‌آید. بنابراین به فکر تملک و مدیریت بنگاه‌های بزرگ و متوسط هستند و حتی بنگاه‌های کوچک را هم به‌طور غیرمستقیم با مقررات‌گذاری بیش از حد کنترل می‌کنند.

در چنین اقتصادی به‌طور طبیعی نشانه‌ای از آزادی ابزار تولید و مالکیت فردی در ابعاد کوچک وجود دارد اما بزرگ شدن از یک حد مشخصی صرفاً برای دولت مهیاست و حتی اگر بنگاهی در اسم خصوصی باشد، همان‌طور که ما در اقتصاد ایران زیاد می‌شنویم، اما در عمل در اختیار دولت و شبه‌دولت است. از فاشیسم هم به‌عنوان راه سوم یاد می‌شد که نه کمونیسم روسی است و نه سرمایه‌داری انگلیسی و یک راه بینابین است که در آن هم دولت حضور دارد و هم بازار. از این رو فکر می‌کنم فاشیسم با اقتصاد ما تطابق زیادی دارد. آنچه امروز به‌عنوان «اقتصاد دستوری» برای اقتصاد ما زیاد مطرح می‌شود در واقع همانند فاشیسم است که به نوعی با خوشایندگویی بیان می‌شود.»

گفتگوی کامل بنده مخلص با دکتر چشمی درباره نئولیبرالیسم عملا ناموجود! در اقتصاد ایران را بخوانید

لینک گفتگو

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

کوبا می‌شویم؟

این گفتگوی بنده مخلص با دکتر درودیان را ببینید؛ به نظرم چیز خوبی درآمده است، الله اعلم!


لینک ویدئو

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

در باب آزادسازی قیمت ها

اینجا گفتگویی با رفقای اقتصادنیوز داشتم و پیام اصلی اینکه بدون رفع تعارض های خارجی و نرمال شدن روابط با کشورهای دیگر (منظور دقیقا ایالات متحده است) بعید است آزاد سازی (بخوانید افزایش دستوری قیمت ها) کمکی به بهبود اوضاع کند؛ الله اعلم.

پ.ن: اقتصاددان هم خودتونید! 😊

متن کامل

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

چرا پول، پول می شود؟ چون دولت با آن مالیات می گیرد؟

نگاهی در اقتصاد هست که به آن می گویند چارتالیسم؛ به زبان ساده یعنی: پول دولتی ارزش دارد چون ملت با آن مالیات می دهند! خب یعنی چه؟
این طور ببینید که دولت با خرج‌کردن، پول را وارد اقتصاد می‌کند. این پول به خودی خود ارزشی ندارد ولی مردم قبولش می‌کنند چون باید با آن مالیات بدهند. پس چون باید با آن مالیات داد برای پول دولت هم تقاضا پیدا می شود. نتیجه؟ پول دولتی تبدیل به «پول» می‌شود.

پِر بیلوند می فرماید این حرف مفت است به چند دلیل:

1. اگر دولت بگوید مقلا با آبگوشب بزباش یا سنگ مرمر مالیات بدهید ملت همه جا با آبگوشت و سنگ معامله می کنند؟ قطعاً نه. پس قابلیت پرداخت مالیات، به‌تنهایی پول‌بودنِ یک چیز را توضیح نمی‌دهد.

2. اگر با فلان پول فقط باید مالیات داد، آدم عاقل فقط به اندازهٔ مالیاتش پول می‌خواه، نه بیشتر. مثلاً اگر بناست 200 میلیون چوق مالیات بدهی چرا باید صدها هزار چوق پول دولتی بخواهی؟ ملت حقوقشان را به ریال می‌گیرند، با ریال معامله می‌کنند و با ریال هم پس انداز می کنند اینها را فقط با آن ایده مالیات گیری نمی شود توضیح داد.
3. وقتی بناست مالیات مثلاً آذر سال بعد پرداخت می‌شود، چرا ملت باید امروز ریال قبول ‌کنند و امروز حقوقشان را به ریال بگیرند و حتی با ریال پس انداز کنند به‌خصوص وقتی ارزش پول با تورم به سرعت کم می شود؟

4. طی تاریخ هم دولت ها پول های سالم دیگری مثل طلا و نقره را هم برای مالیات قبول می‌کردند و اسکناس‌های دولتی هم قابل تبدیل به پول سالم بودند، نه فقط ابزار پرداختِ مالیات. پس تاریخ هم به ما نمی‌گوید که پول فقط به‌خاطر مالیات ارزش دارد. اگر فقط بحث مالیات است چرا دولت باید پشتوانه ای مثل طلا را دستکم روی کاغذ به مردم معرفی کند؟

5. حضرت کارل منگر می فرماید: پول به‌ شکل خودجوش و خودخواسته در بازار شکل می‌گیرد چون ملت کم‌کم از یک کالای خاص بیشتر برای مبادله استفاده می‌کنند. طلا و نقره پول شدند چون مردم آن‌ها را می‌خواستند، نه چون دولت گفت با طلا مالیات بدهید. دولت‌ها بعداً وارد شدند و پول را دست گرفتند (مفصل این را در کتاب استاندارد دستوری گفته ایم).

6. بیشتر انحضار و زور دولتی کار پول دولتی را پیش برد نه مالیات! قوانین «پول رسمی» و منع انتشار پول خصوصی و عدم تبدیل پول به طلا خیلی بیشتر از مالیات شده پول دولتی باقی بماند.

۷. پول پول می شود چون ملت به آن اعتماد می کنند و به آن عادت کرده اند نه چون باید مالیات بدهند. مردم سراغ فلان پول می روند؛ چون همیشه با آن معامله کرده‌اند و می‌دانند بقیه هم آن را می‌پذیرند.

ماجرا یک آزمون سرراست دارد اگر دولت به پول اعتبار می دهد پس لزومی ندارد با زور قانون آن را محدود کنیم، خود رقابت پولی آن را حذف می کند، اما بعید است هیچ دولتی زیر بار آن برود چون نتیجه را از قبل می داند، الله اعلم.

متن کامل مقاله

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

آن سوی مازاد تجاری یک تریلیون دلاری

اگر صادرات نفتی ایران خیلی بالا برود احتمالا کسانی به درستی نگران می شوند که این لزوما خبر خوبی نیست و وابستگی به عایدات نفت می تواند در آینده ثبات اقتصادی را به خطر بیندازد؛ به جای نفت بگذارید کل صادرات و به جای ایران هم بگذارید چین؛ همچنان جای نگرانی هست! اما چرا؟

چین در ۱۱ ماه اول امسایل بیش از ۱ تریلیون دلار مازاد تجاری کالایی که عدد غریبی است؛ یادمان باشد که تعداد کشورهای جهان که کل اقتصادشان بیش از 1 تریلیون دلار است به 20 هم نمی رسد! ماجرای جنگ تعرفه ها و رقابت تجاری چین و امریکا را هم که اضافه کنید عظمت این رقم بیشتر مشخص می شود
اما این عدد را باید با دقت بیشتری تحیل کرد و نتایج غریب از آن نگرفت: نخست آنکه عدد ۱ تریلیون فقط مربوط به کالاها ست و خدمات را به حساب نیاورده؛ با توجه به کسری مبادلات حوزه خدمت باید حدود 180 میلیارد را از آن کسر کنید؛ بحث معاملات شرکت‌های چندملیتی داخل مناطق آزاد چین هم هست که عدد تراز کالایی را فربه تر کرده است.

دوم، اگر به جای مازاد کالا به شاخص دقیقتر یعنی مازاد حساب جاری نگاه کنیم عدد به حدود ۶۵۰ میلیارد دلار می رسد که حدود 3 تا 4 درصد کل اقتصد چینی هاست و اگر این نسبت مازاد تجاری به کل اقتصاد را در نظر بگیریم ۴۵ کشور عملکرد بهتری از چین دارند که 8 تا از آن‌ها در اتحادیه اروپا هستند.

سوم، اروپایی ابراز نگرانی کرده اند که این برتری چینی ها باعث مشکلات زیادی می شود ولی مشکل اصلی اروپا چین نیست، اینست که بنیه صنعت داخلی آن ضعیف شده و رقابت پذیر نیست؛ شرکت‌های اروپایی از پس رقبت با خودروسازان و تولیدکنندگان الکترونیک چین بر نمی آیند حتی اگر مازاد تجاری‌ چین صفر شود، مشکل رقابت‌پذیری اروپا همچنان باقی است.

چهارم؛ چین پولش را در بالش نمی گذارد بلکه دارایی خارجی اعم از اوراق قرضه و سهام می‌خرد یا وام می دهد و شرکت در بیرون از چین تاسیس می کند؛ به زبان ساده چین امروز کالا می‌فروشد ولی در عوض حق دریافت کالا و عایدات در آینده را می خرد.

پنجم، پیشتر مازاد چین خطرناک بود ولی الان جای نگرانی نیست؛ یعنی چه؟ بعد از بحران مالی ۲۰۰۸ کل دنیا با کمبود تقاضا روبه‌رو بود و مردم و دولت‌ها کمتر خرج می‌کردند و نرخ بهره نزدیک صفر بود و صادرات زیاد چین در عمل تقاضا را از بقیه کشورها می‌مکید و به ضرر بقیه عمل می کرد ولی امروز اوضاع خیلی متفاوت است و اقتصاد جهان امروز می‌تواند مازاد تولید چین را راحت‌تر جذب کند.

ششم و مهمتر از همه این مازاد بیشتر مشکل خود چین است؛ چین تنها اقتصاد بزرگ دنیاست که تورمش به‌طور نگران‌کننده‌ای پایین است؛ بازار مسکنش دچار رکود است و رشد اشتغال هم پایین آمده و وضعیت اعتماد مصرف‌کننده‌ها هم تعریفی ندارد. رشد اقتصاد چین وابسته به صادرات است نه مصرف داخلی و این چیز خطرناکی است؛ زیرا اگر جنگ تجاری به اروپا کشیده شود یا اقتصاد جهانی مثلاً به‌دلیل ترکیدن حباب هوش مصنوعی ضعیف شود، چین به مشکل می خورد! چین مجبور می‌شود با بسته های مشوق بودجه ای سراغ تحریک تقاضای داخلی برود که هرچه دیرتر شود هزینه بیشتری خواهد داشت. الله اعلم.

http://bit.ly/4j19Crq

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY

این هم منتشر شد

شاید اولین تکست بوک اقتصاد اتریشی که به کار اهالی دانشگاه هم می آید

با تشکر از دوست بزرگوار جناب فرهاد مقدم سلیمی و صرافی افکس که بدون حمایت ایشان چاپ این کتاب ممکن نبود.

این کتاب به استاد بزرگوار دکتر موسی غنی نژاد تقدیم شده است؛ عمرت دراز مرشد آزادی

لینک خرید با 15 درصد تخفیف

کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel

حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY