انسان بیش از آنکه از مرگ بهراسد از انزوای محضی که مرگ را همراهی میکند می ترسد.
ما می کوشیم زندگی را دو نفری تجربه کنیم ولی هر یک از ما مجبوریم تنها بمیریم.
کسی قادر نیست با ما یا به جای ما بمیرد، تصوری که یک انسان زنده از مردن دارد، به خود رها شدنِ مطلق و بی چون و چراست.

 از کتاب "مامان و معنای زندگی"  از اروین یالوم

کسی را که در اندرون اندکی روشنایی نبود، پند بیرونش سود ندارد و هر که را در اندرون اندکی روشنایی بود ، روشنایی کلام عارفان از گوش او در آید تا اندر وی پیوندد،

نور سوی نور دَوَد.

اگر خواهی که در زیر خاک نروی،
در نور گریز،
که نور زیر خاک نرود.

مجالس سبعه/ مولانا

#گزین_گویه
#به_گزینی_از_متون_کهن

در آدمی عشقی و دردی و خارخاری و تقاضایی هست که اگر صدهزار عالم، مِلک او شود، نیاساید و آرام نیابد.
‏آخر، معشوق را «دلارام» می‌گویند،
یعنی که دل به وی آرام گیرد.
‏پس به غیر،
چون آرام و قرار گیرد...؟
‏


#مولانا
📕 فیه‌ ما‌ فیه

🍂🧡

الفرد آدلر:

«اگر نافرمانی نمی خواهید، اطاعت آموزش ندهید.»

اضطراب یک محرک نیست،
اضطراب فکر نیست
اضطراب یک الگوی فعالیت بیوفیزیولوژیک ناخودآگاه در بدن است.

جان فردریکسون

تجربه و گذر زمان به ما می آموزد که، زمانی بهتر شنیده می شویم که خودمان بتوانیم بهتر بشنویم.

#وارن_پولند

و در نهایت فرد می آغازد عاشق شدن را تا بیمار نشود
و حتما بیمار می شود کسی که نتواند عاشق شود.

هر نوع وابستگی روان نژندی بر این واقعیت متکی است که شخص مرکز ثقل خویش را در درون از دست داده و به بیرون منتقل کرده است.

#کارن_هورنای

به آنکس که به "نقاط ضعف" خود آگاه است گزندی نمی رسد..!
شکستن کسی که خود را از پیش شکسته محال است. ( استعاره از مقاومت بالا و دشواری درمان)

▫️ما به واسطه کسانی که ما را دوست دارند و کسانی که ما را دوست ندارند، شکل می‌گیریم!

▫️مهم‌تر از آن اینکه ما به واسطه ناراحتی‌های روانی که ادعا می‌کنند عشق هستند ولی عزت نفس کم، رفتار وابستگی متقابل، بی‌اعتمادی به دیگران، مکانیسم‌های دفاعی و ترس و اضطراب را باعث می‌شوند، شکل می‌پذیریم.

▫️عمده آنچه ما آن را عشق می‌نامیم،
عشق نیست، بلکه فرافکنی‌های روان رنجور است و سوء‌استفاده و کنترل‌گری و سوء‌ برخورد.


معمای عشق
#پیتمن_مک_گی

آن كودكانی كه كتک خورده‌اند،كتک
می‌زنند. كودكانی كه ترسانده شده‌اند، می‌ترسانند. كودكانی كه تحقير شده‌اند، تحقير می‌كنند و آن‌هايي كه روحشان نابود شده، بقيه را نابود می‌كنند.

#آلیس_میلر

"پرستار من" اثر مرت اوپنهایم- ۱۹۳۶

.
.

سکس و غذا در این اثر اوپنهایم، باهم در آمیخته شده است. او یک جفت کفش پاشنه بلند سفیدی که به یک دیگر گره زده شده را بر روی یک بشقاب نقره ای، مانند یک غذای خوشمزه برای یک فتیشیست ارائه می کند. کفش‌ها را می‌توان به‌عنوان یک شی معمولی که بار معنایی جنسی دارد، دید. تعدادی از آثار مرت اوپنهایم به ساخت "زنانگی" مربوط می شود. در این منظر، ریسمان دور کفش را می توان نمادی از چگونگی تحمیل نقش ها بر زنان خواند.

درد و دل‌های پروفسور فیروز نادری
بغضِ توی چشمهاش...