فرقی نداره چقدر کار کنم و پول دربیارم، درنهایت باید تا آخر برج با یه تومن سر کنم.

دلم برای دیدن افق تنگ شده. بلندی‌هایی که چشمم تا آخر بره.

داشتم فکر میکردم خیلی وقته با شنیدن اسمم از کسی وول وول‌م نشده.

از رختکن که خبری نیست. بریم "آدمیزاد" گوش کنیم.

خب مرسی همونقدر اذیت میکنه.

امروز تو جلسه کوچینگ، خانومه چندین بار ازم بخاطر گشاده بودنم در بیان مسائل، خوش صحبتیم و انرژی خوبم تشکر کرد.

دوستان اینجا باید یک صدا چی بگیم؟
آفرین
آلابا امینی، آلابا.

این دو روز خیلی اتفاقای خوبی برای خودم رقم زدم و واقعا آفرین.

هر بار اسمش میاد روی گوشیم انگار یه نفر از قصه ها بهم زنگ زده. نه نه اشتباه نکن بخاطر خودش نیست. ببینیش حتی شبیه شخصیت قصه ها هم نیست. ولی من هزار ساله فرهاد یروان صداش میکنم و تقریبا مطمئنم فقط برای من فرهاده. رابطه امون این شکلیه: هر بار اون میاد من نیستم. هروقت من میرم اون نیست. ارتباطمون ففقط تلفنه. اونم وقتی اون زنگ میزنه. دیشب گفت من از فکر اینکه اسم من میاد روی گوشیت هیجان زده میشم. و واقعا هم همینه. مهم نیست تو چه وضعیتیم. وقتی ببینم اون زنگ زده انگار یه تماس دارم از یه دنیای دیگه که خیلی وقته توش نیستم. برای جواب دادن به اون تلفن باید بشم یه ادمی که دیگه نیستم و شاید باورت نشه...میشم اون آدمی که سالهاست نیستم. انگار تلفنش یه پورتاله به جهانی که خیلی وقته ندارمش و دیگه نمیتونمم داشته باشمش. دیشب یه وقتایی سکوت میکردیم. ازم پرسید داری چی میخوری؟ گفتم پاستیل. خندید. ازم پرسید روی یخچالم چه نوشته هایی گذاشتم و چه مدل بستنی هایی تو فیریزر دارم. بخاطر همین کاراشه. باعث میشه معمولی نباشم. باعث میشه عادی نباشم. از راه دور یه کاری میکنه "بودن"م شبیه خود خودم باشه. اون خودی که دوست دارم و دیگه نیستم. نیستم تا وقتی که روی گوشیم میبینم فرهاد یروان ایز کالینگ.

یه آقای پیری نوک یه کوهی داشته برای زنی دعا میکرده. زن میگه برای دخترم دعا کن. مرد میگه اسم دخترت چیه؟ زن میگه: ارغوان. دعا کن خوشبخت بشه. مرد هم دست به آسمون دعا میکنه برای خوشبختی ارغوان و زن تمام مسیر برگشت و گریه میکنه. اطلاعی در دست نیست که اون ارغوان با دعا مرد و بارون و غروب و جنگل و طبیعت خوشبخت شد یا نه. ولی مورد داشتیم یه بار داشت به دوستش میگقت: یه وقتایی که حس میکنم یه چیزایی توی زندگیم اتفاق نمی افته نه بخاطر اینکه مال من نیست. برای اینکه دارم محافظت میشم. شاید خوشبختی همین بوده. من چه میدونم.

امروز باید واندر وومن باشم با یک ساعت و نیم خواب و یک فنجون قهوه و از پس تایمینگ شلوغ بر بیام ولی از نظر روحی دلم میخواد ویل گراهام باشم و اون غم لعنتی چشاش.

وقتی حموم میرم بعد سفر، انگار سفر واقعا تموم شده.

اجازه بده بگم که ثانیه ثانیه فاصله گرفتن از اشکورات و حس کردم. لعنتی اون تونلی که سبزها بعدش تموم میشن کابوس جاده‌ای منه.

ولی بذارید اعتراف کنم. منم خیلی فکر کردم واقعا چه شکلی میتونه باشه اگه اونجا زندگی کنم؟ همه فکر میکنن برگشت به خاطراته. ولی از اونجایی که من تو سفرم حتما جلسه تراپی و دارم، فهمیدم من برمیگردم به خودم.
از وقتی یادم‌ میاد می‌خواستم زندگی خودم‌و داشته باشم و همینجوری که الان هست تصورش می‌کردم. حالا که این همه راه اومدم یه چیزی ندارم. اونم تعلق داشتنه.
باید برگردم دنبال اینکه چه وقتایی most amazing self ام بودم با اینکه مدتهاست گمش کردم و من هر بار به اشکورات میرسم. یه روستا وسط کوه و جنگل با بلندترین صدای اذان ممکن و غازهای لات.
دلم همون قدری برای اونجا تنگ میشه وقتایی که تو تهران گیر کردم، که برای خودم.
اونجا قفل باز میشه. اونجا من‌و بغل میکنه. من اونجا بین درختا آدم‌ترم. خودم‌و بهتر بلدم.
رویای جدید من برگشتن به "خونه" است.

انگار تو مغزم داره بدون اجاره زندگی میکنه. بهترین واحدم دستشه. نمیتونمم بهش بگم بفرما برو بیرون.

هر روز بیست دقیقه توی تخت فقط دراز میکشم و به راه های بیدار نشدن فکر میکنم.

اینقد تحملش کردم که الان حتی حاضر نیستم ویساشو باز کنم و صداشو بشنوم. اینقد هی هرچی گفت هیچی نگفتم و سعی کردم منطقی باشم که الان سلام میکنه میخوام پارش کنم. این بده... به این نقطه سعی کنید نرسید جوونا. من واقعا با پاره کردنش بعد از سه سال، یه پخ فاصله دارم.

یه مرگیمه نمیتونم درست نفس بکشم. بعد جالبه به سیگار کشیدنمم ادامه میدم. مگه چند تا ریه داری دختر؟

"انگار تو یه سالن تاترم و یه عده‌ای از نزدیکام فقط میخوان اسپات لایت روی خودشون باشه و دیگران توی تاریکی باشن. بعد من دارم میگم آقا من تو خیابون میخوام وایسم ولی تو نمایش تک نفره تو بلعیده نشم. این اینقدر من‌و عصبی میکنه که میتونم در چند ثانیه همه‌چی و با خاک یکسان کنم. من بلعیده شدن توسط خواسته‌ها و نیازهای آدمها واقعا بدم میاد."

درماتیک ماجرا میدونی چیه؟ اون ساختمون چهارراه جهان کودک خاطره بود. خاطرم‌و زدن و من هیچ‌وقت این صحنه یادم نمیره. انگار یه تیکه از دفترچه خاطراتم‌و یکی از حرص خط‌خطی کنه.

" ما همه‌مان حیف بودیم..."