بعضی نشدنا اولش که نمی‌شه خیلی مسخره است. قشنگ میدونی واسش کاری نداشت انجام دادنشا ولی نشد. همینقدر بدیهی و مسخره. بعدا که ازش میگذره یا حسرت می‌خوری که ای بابا اگه می‌شد چی می‌شد؟ _گوگوش_ یا میگی چه خوب شد که نشد حاجی.
فاصله بین این دوتا میتونیه یه صبح تا عصر باشه، یه ماه یا چند ماه، یه سال یا چند سال، یا تا آخر عمر.
من همیشه بین نشدنای بدیهی و رسیدن به دوراهی حسرت یا تشکر بودم.

خودم قفلی زدم رو موزیکه هیچی یه کاری کردم همه دچار شن.

خدا وکیلی اجازه بده نپذیرم.

دیشب خوابم نمیبرد، به خودم وعده پن‌کیک و انبه و خامه صورتی دادم. الوعده وفا و ببین، مزه مکالمه دوتایی تو جنگل و میده پدددددسگ.

من هیچ برداشتی نمیکنم
من هیچ برداشتی نمیکنم
من هیچ برداشتی نمیکنم
من هیچ برداشتی نمیکنم

هر کس به اندازه‌ای که برای ما ارزش قائل است، باید ذهن و دلمان را اشغال کند. نه به اندازه‌ای که ما دوستش داریم.

عی بابا چه همه امروز دارن سوشی می‌خورن. پس من چی؟

امروز و فردام آسمون نارنجی میشه. بچینید برید بلندی ماه و تماشا کنید.

از دماوند هم بخار زد بیرون ما هنوز اینجاییم و زنده‌ایم.

واقعا آدمیزاد عادت میکنها.

دیگه واقعا حوصله‌ام سر رفته.

بعد چهار روز از خونه زدم بیرون. شهر چقدر عجیبه.چقدر بیرون از خونه عجیبه.

این پنج روز به معنی واقعی کلمه بطالت و بغل کردم در صورتی که میتونست عالی بگذره.

صلاح در بغل است.

از اون حالت‌هام که فکر میکنم همه دارن تو زندگیشون یه غلط مثبت میکنن و من هیچی.

امیدوارم اینقد بعد کار جون داشته باشم که برم برای خودم یه آبمیوه خنک بگیرم و خودمو ببرم پارک ملت و روی چمنا دراز بکشم.

کارم شده دراز کردن watch list ام‌و ندیدن‌شون.

آدمی که کل زندگیش شنونده نداشته رو نمی‌شه بابت لال بودن بهش خرده گرفت.

کاش منم حس میکردم آدم مهمیم.