⭕️ استیصال و آشفتگی متولیان منابع آب کشور در مقابل چالشها/چشم هایتان را بشویید و جور دیگر ببینید! (بخش ۲از۲)
🖋بارشهای سال آبی ۹۷-۹۸ نشان از افزایش معنادار روند بارشها نسبت به شرایط نرمال داشت. میزان بارشها نسبت به میانگین بلندمدت کشور چیزی در حدود ۲ برابر بود. (۳۷% افزایش) که این به اذعان برخی کارشناسان، میتواند نشاندهنده ورود کشور به دوره ترسالی داشته باشد. در طول سال آبی گذشته هیچ برنامه روشن و مدونی از سوی متولیان مدیریت آب کشور برای مدیریت صحیح و جلوگیری از هدررفت این حجم بالای منابع آبی کشور دیده نشد. نتیجه این بیبرنامگی و سوءمدیریت، وارد آمدن بیش از ۳۵ هزار میلیارد تومان خسارت سیل به کشور و در نهایت تبخیر یا وارد دریا شدن چیزی در حدود ۴۰۰ میلیارد مترمکعب آب (معادل با نیاز ۵۰ سال آب شرب کشور) بود. به نظر میرسد علاقه مسئولان آب کشور به حضور و فعالیت رسانهای در سالهای خشک و به اصطلاح آنان «بحرانی»، برای فشار بر مردم بسیار بیشتر از شرایط ترسالی و تلاش برای ذخیره هدررفت کلان آب باشد. هدررفتی که طبق برآوردها بیش از پنج برابر کل مصرف آب کشور است.
🔹آمار بارندگی سال آبی ۹۷-۹۸ نسبت به سال قبل از آن و حتی میانگین بلندمدت ۵۰ ساله کشور، افزایش قابل ملاحظهای دارد سال آبی ۹۶-۹۷ بنابر اعلام مسئولان مذکور یکی از خشکترین سالها بود و بنابراین مقایسه بارشهای سال آبی ۹۷-۹۸ با سال قبل از آن، شاید مبنای علمی دقیقی نداشته باشد. اما هنگامی بارشهای مذکور با میانگین بلندمدت نیز مقایسه شود، میتوان مشاهده کرد که اکثر استانهای کشور روندی مثبت در میزان بارش را نسبت به میانگین بلندمدت تجربه کردهاند. این آمار اگرچه نوید نزول بیشتر رحمت الهی را به همراه داشت، اما بیش از هر چیز هشداری بود به مسئولان آب کشور تا برنامهای جامع برای مدیریت صحیح آب تدوین کنند. هشداری که متاسفانه جدی گرفته نشد و تابستان امسال نیز، مردم مانند همیشه با گزارههایی از جنس جیرهبندی، ممنوعیت و خشکسالی از زبان این مسئولین مواجه بودند. بر اساس آمارهای ارائه شده، کل کشور نسبت به میانگین ۵۰ ساله در همین بازه ۳۷ درصد بیشتر بارش داشته است. در برخی استانها نظیر ایلام(۹۹%)، لرستان(۸۸%)، گلستان(۶۷%)، مرکزی(۶۴%) و خوزستان(۶۴%) که برخی از آنها در سالهای اخیر همواره با معضل کمآبی دست به گریبان بودهاند، میزان افزایش بارش نسبت به بلندمدت بهمراتب بیش از میانگین کل کشور است.
🔹درصورت مدیریت صحیح نزولات جوی، نمیتوان تداوم ادعاهای کمآبی را برای عموم کشور و بهویژه برای استانهای یادشده پذیرفت. این مطالبه از مسئولین و متولیان مدیریت آب کشور همچنان پابرجاست که چگونه آب را به طور صحیح برای استفاده در طول سال و جبران افت سطح سفرههای زیرزمینی باید مدیریت میکنند؟ چرا علیرغم بارندگیهای مناسب باز هم مردم کشور شاهد تبخیر و تلف شدن بارشها و بلند شدن فریاد العطش در تابستان بودند؟ مسئولان در این دوره پر باران، گویا علاقهای به حضور پررنگ سابق در رسانهها و توصیف ابعاد بحرانی که قطعی و قریبالوقوع معرفی و بعضاً از احتمال مهاجرتهای گسترده ناشی از تبعات خشکی کشور دم میزدند، ندارند. به راستی چرا برخی مسئولان صرفاً مدیرِ روزهای بحرانیاند؟!
منبع/ کانال مطالعات امنیت غذایی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
🖋بارشهای سال آبی ۹۷-۹۸ نشان از افزایش معنادار روند بارشها نسبت به شرایط نرمال داشت. میزان بارشها نسبت به میانگین بلندمدت کشور چیزی در حدود ۲ برابر بود. (۳۷% افزایش) که این به اذعان برخی کارشناسان، میتواند نشاندهنده ورود کشور به دوره ترسالی داشته باشد. در طول سال آبی گذشته هیچ برنامه روشن و مدونی از سوی متولیان مدیریت آب کشور برای مدیریت صحیح و جلوگیری از هدررفت این حجم بالای منابع آبی کشور دیده نشد. نتیجه این بیبرنامگی و سوءمدیریت، وارد آمدن بیش از ۳۵ هزار میلیارد تومان خسارت سیل به کشور و در نهایت تبخیر یا وارد دریا شدن چیزی در حدود ۴۰۰ میلیارد مترمکعب آب (معادل با نیاز ۵۰ سال آب شرب کشور) بود. به نظر میرسد علاقه مسئولان آب کشور به حضور و فعالیت رسانهای در سالهای خشک و به اصطلاح آنان «بحرانی»، برای فشار بر مردم بسیار بیشتر از شرایط ترسالی و تلاش برای ذخیره هدررفت کلان آب باشد. هدررفتی که طبق برآوردها بیش از پنج برابر کل مصرف آب کشور است.
🔹آمار بارندگی سال آبی ۹۷-۹۸ نسبت به سال قبل از آن و حتی میانگین بلندمدت ۵۰ ساله کشور، افزایش قابل ملاحظهای دارد سال آبی ۹۶-۹۷ بنابر اعلام مسئولان مذکور یکی از خشکترین سالها بود و بنابراین مقایسه بارشهای سال آبی ۹۷-۹۸ با سال قبل از آن، شاید مبنای علمی دقیقی نداشته باشد. اما هنگامی بارشهای مذکور با میانگین بلندمدت نیز مقایسه شود، میتوان مشاهده کرد که اکثر استانهای کشور روندی مثبت در میزان بارش را نسبت به میانگین بلندمدت تجربه کردهاند. این آمار اگرچه نوید نزول بیشتر رحمت الهی را به همراه داشت، اما بیش از هر چیز هشداری بود به مسئولان آب کشور تا برنامهای جامع برای مدیریت صحیح آب تدوین کنند. هشداری که متاسفانه جدی گرفته نشد و تابستان امسال نیز، مردم مانند همیشه با گزارههایی از جنس جیرهبندی، ممنوعیت و خشکسالی از زبان این مسئولین مواجه بودند. بر اساس آمارهای ارائه شده، کل کشور نسبت به میانگین ۵۰ ساله در همین بازه ۳۷ درصد بیشتر بارش داشته است. در برخی استانها نظیر ایلام(۹۹%)، لرستان(۸۸%)، گلستان(۶۷%)، مرکزی(۶۴%) و خوزستان(۶۴%) که برخی از آنها در سالهای اخیر همواره با معضل کمآبی دست به گریبان بودهاند، میزان افزایش بارش نسبت به بلندمدت بهمراتب بیش از میانگین کل کشور است.
🔹درصورت مدیریت صحیح نزولات جوی، نمیتوان تداوم ادعاهای کمآبی را برای عموم کشور و بهویژه برای استانهای یادشده پذیرفت. این مطالبه از مسئولین و متولیان مدیریت آب کشور همچنان پابرجاست که چگونه آب را به طور صحیح برای استفاده در طول سال و جبران افت سطح سفرههای زیرزمینی باید مدیریت میکنند؟ چرا علیرغم بارندگیهای مناسب باز هم مردم کشور شاهد تبخیر و تلف شدن بارشها و بلند شدن فریاد العطش در تابستان بودند؟ مسئولان در این دوره پر باران، گویا علاقهای به حضور پررنگ سابق در رسانهها و توصیف ابعاد بحرانی که قطعی و قریبالوقوع معرفی و بعضاً از احتمال مهاجرتهای گسترده ناشی از تبعات خشکی کشور دم میزدند، ندارند. به راستی چرا برخی مسئولان صرفاً مدیرِ روزهای بحرانیاند؟!
منبع/ کانال مطالعات امنیت غذایی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
چالش پژوهش در سیاستگذاری توسعه پایدار روستایی
✍مهتابذرافکن
در برنامه ریزی و سیاست گذاری توسعه پایدار روستایی ، معمولا تکیه بر آمارها و پژوهشهایی است که بصورت کمی توسط افراد غیرمحلی انجام شده است. نتیجه این پژوهشها به دلیل این که اغلب به خاطر رانت و روابط به برخی از مراکز پژوهشی بویژه در مرکز و چند کلان شهر که به مرکز قدرت دسترسی دارند هبه می شود، وضعیت موجود است.
به عنوان یک پژوهشگر محلی حوزه روستایی در سه سال اخیر متوجه شدم برای سیاست گذاری های مختلف در روستاها نمی توان به مطالعات کمی موجود دل خوش کرد چرا که همه تنگنا و ظرفیت های هیچ دو روستایی شبیه هم نیست، دو روستا حتی اگر در مجاور هم باشند هم با مسائل خاص خود مواجهند.
اعتماد جامعه محلی به محققان غیرمحلی در حد پذیرایی از یک مهمان است و حتی گاهی تنش زاست.
بهانه مراکز قدرت و تصمیم گیری برای هبه کردن این پژوهش ها به مراکز مطالعاتی خاص، فقدان نیروی انسانی متخصص است، حال آنکه هم اکنون در تمامی شهرها و مراکز استانهای کشور هم دانشگاه هم متخصصان خبره محلی حضور داشته اما به دلیل عدم قدرت رقابت با مرکز نشینان در گرفتن طرح های مطالعاتی و پژوهشی در حاشیه مانده اند.
استفاده از ظرفیت عامی و پژوهشگران محلی علاوه بر اینکه می تواند اعتماد جوامع محلی را جلب کند، در کاهش هزینه های پژوهش نیز موثر است.
علی رغم این ظرفیت ها، هنوز متخصصین محلی در چالش جدی با سازمانهای مختلفند که مسئولان آن معتقدند مرکز نشینها بهتر کار می کنند.
سوال اینجاست که کسانی که حتی در گفتگو با مردم جوامع محلی با چالش مواجه هستند چطور می توانند داده های میدانی جمع آوری کنند؟
با وجود این همه پیامدهای مخرب ناشی از توسعه ی پروژهای، آیا وقت آن نرسیده که به سلطه اعداد و مهندسان و مهندسی در مطالعات روستایی و توسعه ای پایان داده و با نگرش فرآیندی به توسعه، به مشارکت و گفتگوبا جوامع محلی و داده های کیفی توسط محققان و متخصصان محلی رجوع کنیم؟
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
✍مهتابذرافکن
در برنامه ریزی و سیاست گذاری توسعه پایدار روستایی ، معمولا تکیه بر آمارها و پژوهشهایی است که بصورت کمی توسط افراد غیرمحلی انجام شده است. نتیجه این پژوهشها به دلیل این که اغلب به خاطر رانت و روابط به برخی از مراکز پژوهشی بویژه در مرکز و چند کلان شهر که به مرکز قدرت دسترسی دارند هبه می شود، وضعیت موجود است.
به عنوان یک پژوهشگر محلی حوزه روستایی در سه سال اخیر متوجه شدم برای سیاست گذاری های مختلف در روستاها نمی توان به مطالعات کمی موجود دل خوش کرد چرا که همه تنگنا و ظرفیت های هیچ دو روستایی شبیه هم نیست، دو روستا حتی اگر در مجاور هم باشند هم با مسائل خاص خود مواجهند.
اعتماد جامعه محلی به محققان غیرمحلی در حد پذیرایی از یک مهمان است و حتی گاهی تنش زاست.
بهانه مراکز قدرت و تصمیم گیری برای هبه کردن این پژوهش ها به مراکز مطالعاتی خاص، فقدان نیروی انسانی متخصص است، حال آنکه هم اکنون در تمامی شهرها و مراکز استانهای کشور هم دانشگاه هم متخصصان خبره محلی حضور داشته اما به دلیل عدم قدرت رقابت با مرکز نشینان در گرفتن طرح های مطالعاتی و پژوهشی در حاشیه مانده اند.
استفاده از ظرفیت عامی و پژوهشگران محلی علاوه بر اینکه می تواند اعتماد جوامع محلی را جلب کند، در کاهش هزینه های پژوهش نیز موثر است.
علی رغم این ظرفیت ها، هنوز متخصصین محلی در چالش جدی با سازمانهای مختلفند که مسئولان آن معتقدند مرکز نشینها بهتر کار می کنند.
سوال اینجاست که کسانی که حتی در گفتگو با مردم جوامع محلی با چالش مواجه هستند چطور می توانند داده های میدانی جمع آوری کنند؟
با وجود این همه پیامدهای مخرب ناشی از توسعه ی پروژهای، آیا وقت آن نرسیده که به سلطه اعداد و مهندسان و مهندسی در مطالعات روستایی و توسعه ای پایان داده و با نگرش فرآیندی به توسعه، به مشارکت و گفتگوبا جوامع محلی و داده های کیفی توسط محققان و متخصصان محلی رجوع کنیم؟
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
⭕️وزیر جهاد کشاورزی: عراق مدام در صادرات کالاهای ایرانی محدودیت ایجاد میکند/ وضعیت صادراتمان خوب نیست و عضو هیچ پیمان منطقهای و جهانی نیستیم
🔹محمود حجتی: کشورهایی همچون عراق، مدام در صادرات کالاهای ایرانی محدودیت ایجاد می کنند؛ این در حالی است این کشور به خاطر منابع ارزی کاملا دست به نقد است و حتی زارع ایرانی بر اساس سیگنال عراقی ها محصول می کارد؛ به خصوص اینکه ما وقتی مشکل کمیود کالا داریم عراق درهای خود را باز می کند و با توجه به منابع ارزی، خرید خوب کرده و جذابیت برای صادرات ایجاد می کند؛ اما وقتی ما مازاد تولید داریم درهای عراق به روی صادرکنندگان ایرانی بسته است.
🔹صادرات ما وضعیت خوبی ندارد و ما عضو هیچ پیمان منطقه ای و جهانی نیستم؛ بنابراین بهتر است از پیمان اوراسیا که از ٥ آبان عملیاتی می شود، استفاده کنیم.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
🔹محمود حجتی: کشورهایی همچون عراق، مدام در صادرات کالاهای ایرانی محدودیت ایجاد می کنند؛ این در حالی است این کشور به خاطر منابع ارزی کاملا دست به نقد است و حتی زارع ایرانی بر اساس سیگنال عراقی ها محصول می کارد؛ به خصوص اینکه ما وقتی مشکل کمیود کالا داریم عراق درهای خود را باز می کند و با توجه به منابع ارزی، خرید خوب کرده و جذابیت برای صادرات ایجاد می کند؛ اما وقتی ما مازاد تولید داریم درهای عراق به روی صادرکنندگان ایرانی بسته است.
🔹صادرات ما وضعیت خوبی ندارد و ما عضو هیچ پیمان منطقه ای و جهانی نیستم؛ بنابراین بهتر است از پیمان اوراسیا که از ٥ آبان عملیاتی می شود، استفاده کنیم.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
اطلاعیه:
انجمن آمایش سرزمین ایران کنفرانس تخصصی "یک راه یک کمربند، ایران و راه نوین ابریشم" را در مورخ 19 آبان ماه 1398 در خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار خواهد کرد.
در این راستا انجمن آمایش سرزمین ایران جهت استفاده و بهره برداری بهتر و بیشتر دانشگاه ها، مراکز علمی، استادان و دانشجویان از دستاوردهای علمی این نشست تخصصی، علاقمندان به شرکت در این نشست تخصصی را به صورت رایگان ثبت نام می نماید. شرکت کنندگان در کنفرانس مذکور از مزایای زیر بهره مند خواهند شد:
• اعطای گواهی شرکت در کارگاه آموزشی
• عضویت در انجمن آمایش سرزمین ایران با تخفیف ویژه 60 درصدی
• انتشار یک مقاله در فصلنامه تدبیرگران مخاطرات محیط زیست ایران به صورت رایگان زمان برگزاری: ساعت 8:30 الی 12:30 روز یکشنبه 19 آبان ماه 1398 مکان برگزاری: تهران- خیابان استاد نجات الهی(ویلا)- نبش ورشو- خانه اندیشمندان علوم انسانی جهت ثبت نام مقدماتی و صدور گواهی می توانید از طریق وبسایت همایش اقدام نمائید و یا در واتساپ و یا تلگرام( شماره 09381378993 ) پیام بگذارید. http://ofoghevent.ir/BRIC/ دبیرخانه همایش
انجمن آمایش سرزمین ایران
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
انجمن آمایش سرزمین ایران کنفرانس تخصصی "یک راه یک کمربند، ایران و راه نوین ابریشم" را در مورخ 19 آبان ماه 1398 در خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار خواهد کرد.
در این راستا انجمن آمایش سرزمین ایران جهت استفاده و بهره برداری بهتر و بیشتر دانشگاه ها، مراکز علمی، استادان و دانشجویان از دستاوردهای علمی این نشست تخصصی، علاقمندان به شرکت در این نشست تخصصی را به صورت رایگان ثبت نام می نماید. شرکت کنندگان در کنفرانس مذکور از مزایای زیر بهره مند خواهند شد:
• اعطای گواهی شرکت در کارگاه آموزشی
• عضویت در انجمن آمایش سرزمین ایران با تخفیف ویژه 60 درصدی
• انتشار یک مقاله در فصلنامه تدبیرگران مخاطرات محیط زیست ایران به صورت رایگان زمان برگزاری: ساعت 8:30 الی 12:30 روز یکشنبه 19 آبان ماه 1398 مکان برگزاری: تهران- خیابان استاد نجات الهی(ویلا)- نبش ورشو- خانه اندیشمندان علوم انسانی جهت ثبت نام مقدماتی و صدور گواهی می توانید از طریق وبسایت همایش اقدام نمائید و یا در واتساپ و یا تلگرام( شماره 09381378993 ) پیام بگذارید. http://ofoghevent.ir/BRIC/ دبیرخانه همایش
انجمن آمایش سرزمین ایران
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
همایش بینالمللی ۲ روزه ورزش و توسعه پایدار اول و دوم آبان ماه سال جاری در دانشگاه کردستان برگزارگردید. ۳۵۷ مقاله به این همایش ارسال شده که ۲۱۲ مقاله آن در قالب پوستر و ۵۱ مقاله آن در قالب سخنرانی ارائه شد.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
شهر کردن روستاها تهدیدی برای امنیت غذایی: دکتر مهتا بذرافکن
پایداری روستاها به وجود آب بستگی دارد، اما آب روستاها با سدسازی، سازه سازی، انتقال آب و عمیق تر کردن چاهها تامین نمی شود که هیچ، وضعیت موجود نشان میدهد همین ها خود عوامل عمده تنش آبی هستند.
پایداری روستاها با تغییر رویکرد، روش و نگرش در بخش کشاورزی،. کاهش نابرابری، افزایش مشارکت در تصمیم گیری و پایان دادن به رویه فرودست پنداری امکان پذیر است.
توسعه تبدیل کردن روستا به شهر نیست، توسعه غارت زمینهای کشاورزی و ویلاسازی نیست؛ بلکه مدیریت مصرف و اقتصاد آب با ترویج الگوی کشت مناسب و کشاورزی مدرن، کاهش نابرابری و بالابردن کیفیت زندگی در روستاها با حفظ بافت و زندگی روستایی گام مهم توسعه پایدار در مناطق روستایی است و اثرات آن در طولانی مدت می تواند چشمگیر باشد.
امید است مسئولان درک کنندکه کاهش تعداد روستا و افزودن بر تعداد شهرها و غلبه شهر نشینی بر روستا نشینی نه تنها نشانه توسعه یافتگی نیست، بلکه کشوری که روستاهایش از دست بدهد اهمیت نسبی خود را از دست می دهد.چرا که در حقیقت انبار غذای ملی اش نابود و امنیت غذایی خود را نحیف کرده است.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
پایداری روستاها به وجود آب بستگی دارد، اما آب روستاها با سدسازی، سازه سازی، انتقال آب و عمیق تر کردن چاهها تامین نمی شود که هیچ، وضعیت موجود نشان میدهد همین ها خود عوامل عمده تنش آبی هستند.
پایداری روستاها با تغییر رویکرد، روش و نگرش در بخش کشاورزی،. کاهش نابرابری، افزایش مشارکت در تصمیم گیری و پایان دادن به رویه فرودست پنداری امکان پذیر است.
توسعه تبدیل کردن روستا به شهر نیست، توسعه غارت زمینهای کشاورزی و ویلاسازی نیست؛ بلکه مدیریت مصرف و اقتصاد آب با ترویج الگوی کشت مناسب و کشاورزی مدرن، کاهش نابرابری و بالابردن کیفیت زندگی در روستاها با حفظ بافت و زندگی روستایی گام مهم توسعه پایدار در مناطق روستایی است و اثرات آن در طولانی مدت می تواند چشمگیر باشد.
امید است مسئولان درک کنندکه کاهش تعداد روستا و افزودن بر تعداد شهرها و غلبه شهر نشینی بر روستا نشینی نه تنها نشانه توسعه یافتگی نیست، بلکه کشوری که روستاهایش از دست بدهد اهمیت نسبی خود را از دست می دهد.چرا که در حقیقت انبار غذای ملی اش نابود و امنیت غذایی خود را نحیف کرده است.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
🔵 فهم توسعه و کاهش فقر
(از منظر نوبلیستهای سال ۲۰۱۹)
🔷 مهمترین یافته برندگان نوبل اقتصاد سال ۲۰۱۹ این بود که یک تئوری خوب ممکن است برای کشف مکانیسمهای احتمالی فقر و راههای موثر مبارزه با آن بسیار مهم باشد. اما برای هدایت سیاست کافی نیست.
🔷 در حالی که تئوری میتواند انگیزههای خاصی را مشخص کند اما قدرتمند بودن راهکارها در عمل را بیان نمیکند. به عبارتی آنها به این یافته رسیدند که در راستای کاهش فقر یک راه کلی وجود ندارد بلکه باید با استفاده از آزمایشهای میدانی با استفاده از گروههای کنترل شده تصادفی به بررسی هر یک از عوامل پرداخت.
🔶 نکته مهم دیگر این است که تحقیقات این اقتصاددانها نشان میدهد درباره اهمیت دو عامل در رفع فقر یعنی کمکهای خارجی و تجارت آزاد با کشورهای فقیر، اغراق شده است.
🔶 سازمان ملل تخمین زده از سال ۲۰۰۰ تا کنون فقر در جهان به کمتر از نصف کاهش یافته اما در کشورهای در حال توسعه از هر ۱۰ نفر یک نفر هنوز هم با کمتر از ۱.۹ دلار در روز زندگی می کند. در بخشهایی از آفریقا این نسبت به ۴۲ درصد افزایش مییابد. این آمارها به وضوح نشان میدهد تلاشهایی که تاکنون برای رفع فقر صورت گرفته کافی نبوده اما نکته مهمتر این است که به نظر میرسد تلاشها در مسیر درست و موثر انجام نشده است.
🔷 تحقیقات میدانی و آزمونهای عملی یعنی روش اقتصاددانهایی که امسال جایزه نوبل را در رشته اقتصاد به دست آوردند، راه را برای درک بهتر مشکلات مختلف و حل آنها هموار میکند.
🔷 این تحقیقات نه تنها ثابت میکند روشهای موثر برای غلبه بر فقر و بیماریها در اقتصادهای فقیر و در حال توسعه وجود دارد؛ بلکه نشان میدهد برخی تصورات درباره روشهای غلبه بر مشکلات یاد شده اشتباه بودهاند و باید کنار گذاشته شوند. اصلاح دیدگاهها و مطرح شدن احتمال اشتباه بودن باورهای جاافتاده نتیجهای بسیار ارزشمند از تحقیقات میدانی اقتصاددانان یاد شده است.
🔷 در چند دهه اخیر برندگان جوایز نوبل به دستاوردهای بزرگی دست یافتهاند و آن را در اختیار همگان قرار دادهاند. حوزههایی نظیر اقتصاد رفتاری سالها است مورد توجه است و تحقیقات نظری درباره آن انجام میشود، اما میزان بهرهگیری از نتایج این تحقیقات در رفع مسائل جهان کافی نیست.
✅ دستاورد مهم سه اقتصاددانی که امسال جایزه نوبل را در رشته اقتصاد دریافت کردند اثبات اثرگذاری بالای روشهای مساله محور است. به باور کارشناسان، بهرهگیری از این روش در حوزههای دیگر امکانپذیر، سودمند و حتی ضروری است.
🔷 اقتصاددانها معمولاً به تحقیقات نظری میپردازند و دیدگاهشان به مسائل کلی است؛ اما تا وقتی مسائل به اجزای تشکیلدهنده آنها تجزیه نشود درک صحیح از آنها حاصل نخواهد شد و طبیعی است که رفع این مشکلات دشوار است.
❇️ سه اقتصاددان برنده جایزه نوبل اقتصاد معتقدند باید ابتدا به روش تجربی و با تحقیقات میدانی، درکی صحیح از مشکل پیدا کرد و سپس با بهرهگیری از مبانی علمی و آزمون و خطا، به حل مشکلات پرداخت.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
(از منظر نوبلیستهای سال ۲۰۱۹)
🔷 مهمترین یافته برندگان نوبل اقتصاد سال ۲۰۱۹ این بود که یک تئوری خوب ممکن است برای کشف مکانیسمهای احتمالی فقر و راههای موثر مبارزه با آن بسیار مهم باشد. اما برای هدایت سیاست کافی نیست.
🔷 در حالی که تئوری میتواند انگیزههای خاصی را مشخص کند اما قدرتمند بودن راهکارها در عمل را بیان نمیکند. به عبارتی آنها به این یافته رسیدند که در راستای کاهش فقر یک راه کلی وجود ندارد بلکه باید با استفاده از آزمایشهای میدانی با استفاده از گروههای کنترل شده تصادفی به بررسی هر یک از عوامل پرداخت.
🔶 نکته مهم دیگر این است که تحقیقات این اقتصاددانها نشان میدهد درباره اهمیت دو عامل در رفع فقر یعنی کمکهای خارجی و تجارت آزاد با کشورهای فقیر، اغراق شده است.
🔶 سازمان ملل تخمین زده از سال ۲۰۰۰ تا کنون فقر در جهان به کمتر از نصف کاهش یافته اما در کشورهای در حال توسعه از هر ۱۰ نفر یک نفر هنوز هم با کمتر از ۱.۹ دلار در روز زندگی می کند. در بخشهایی از آفریقا این نسبت به ۴۲ درصد افزایش مییابد. این آمارها به وضوح نشان میدهد تلاشهایی که تاکنون برای رفع فقر صورت گرفته کافی نبوده اما نکته مهمتر این است که به نظر میرسد تلاشها در مسیر درست و موثر انجام نشده است.
🔷 تحقیقات میدانی و آزمونهای عملی یعنی روش اقتصاددانهایی که امسال جایزه نوبل را در رشته اقتصاد به دست آوردند، راه را برای درک بهتر مشکلات مختلف و حل آنها هموار میکند.
🔷 این تحقیقات نه تنها ثابت میکند روشهای موثر برای غلبه بر فقر و بیماریها در اقتصادهای فقیر و در حال توسعه وجود دارد؛ بلکه نشان میدهد برخی تصورات درباره روشهای غلبه بر مشکلات یاد شده اشتباه بودهاند و باید کنار گذاشته شوند. اصلاح دیدگاهها و مطرح شدن احتمال اشتباه بودن باورهای جاافتاده نتیجهای بسیار ارزشمند از تحقیقات میدانی اقتصاددانان یاد شده است.
🔷 در چند دهه اخیر برندگان جوایز نوبل به دستاوردهای بزرگی دست یافتهاند و آن را در اختیار همگان قرار دادهاند. حوزههایی نظیر اقتصاد رفتاری سالها است مورد توجه است و تحقیقات نظری درباره آن انجام میشود، اما میزان بهرهگیری از نتایج این تحقیقات در رفع مسائل جهان کافی نیست.
✅ دستاورد مهم سه اقتصاددانی که امسال جایزه نوبل را در رشته اقتصاد دریافت کردند اثبات اثرگذاری بالای روشهای مساله محور است. به باور کارشناسان، بهرهگیری از این روش در حوزههای دیگر امکانپذیر، سودمند و حتی ضروری است.
🔷 اقتصاددانها معمولاً به تحقیقات نظری میپردازند و دیدگاهشان به مسائل کلی است؛ اما تا وقتی مسائل به اجزای تشکیلدهنده آنها تجزیه نشود درک صحیح از آنها حاصل نخواهد شد و طبیعی است که رفع این مشکلات دشوار است.
❇️ سه اقتصاددان برنده جایزه نوبل اقتصاد معتقدند باید ابتدا به روش تجربی و با تحقیقات میدانی، درکی صحیح از مشکل پیدا کرد و سپس با بهرهگیری از مبانی علمی و آزمون و خطا، به حل مشکلات پرداخت.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
💎💥 سیلاب در پلدختر راه ارتباطی ۸۰۰ خانوار روستایی را قطع کرد
بخشدار معمولان:
🔹پل موقتی که پس از سیل فروردین ماه ۹۸ برای ایجاد ارتباط چندین روستا در بستر رودخانه بنا شده بود با بالا آمدن مادیانرود در بارندگیهای اخیر، تخریب شد.
🔹سیلاب و بالا آمدن آب رودخانههای فصلی در پلدختر راه ارتباطی ۸۰۰ خانوار روستایی را قطع کرده است.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
بخشدار معمولان:
🔹پل موقتی که پس از سیل فروردین ماه ۹۸ برای ایجاد ارتباط چندین روستا در بستر رودخانه بنا شده بود با بالا آمدن مادیانرود در بارندگیهای اخیر، تخریب شد.
🔹سیلاب و بالا آمدن آب رودخانههای فصلی در پلدختر راه ارتباطی ۸۰۰ خانوار روستایی را قطع کرده است.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
برترین کشورهای دنیا در زمینه تسهیلات کسب و کار
صندوق بین المللی پول امسال نیز همچون سنوات گذشته به رده بندی کشورهای دنیا بر اساس تسهیلات و مشوقات قانونی برای راه اندازی کسب و کار اقدام کرده است و نتایج نشان می دهد کشور نیوزلند مساعدترین و مشوق ترین میزبان برای راه اندازی یک کسب و کار در سال 2020 است.
پس از نیوزلند کشورهای سنگاپور، هنگ کنگ، دانمارک، کُره جنوبی، آمریکا، گرجستان، بریتانیا، نروژ و سوئد به ترتیب بهترین میزبانان بر اساس میزان آسانی راه اندازی یک کسب و کار هستند.
ایران نیز با وضعیتی نامناسب در میان کشورهای یک سوم انتهایی این رده بندی و در رتبه 127 مساعدترین کشورهای دنیا برای راه اندازی کسب و کار قرار دارد.
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
صندوق بین المللی پول امسال نیز همچون سنوات گذشته به رده بندی کشورهای دنیا بر اساس تسهیلات و مشوقات قانونی برای راه اندازی کسب و کار اقدام کرده است و نتایج نشان می دهد کشور نیوزلند مساعدترین و مشوق ترین میزبان برای راه اندازی یک کسب و کار در سال 2020 است.
پس از نیوزلند کشورهای سنگاپور، هنگ کنگ، دانمارک، کُره جنوبی، آمریکا، گرجستان، بریتانیا، نروژ و سوئد به ترتیب بهترین میزبانان بر اساس میزان آسانی راه اندازی یک کسب و کار هستند.
ایران نیز با وضعیتی نامناسب در میان کشورهای یک سوم انتهایی این رده بندی و در رتبه 127 مساعدترین کشورهای دنیا برای راه اندازی کسب و کار قرار دارد.
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
🌿🌿 قطعا هیچ روستایی به خودی خود، خلاق نخواهد شد و فرایند آنرا شروع و ادامه نخواهد داد مگر با همت "طبقه خلاق روستایی"...
طبقه خلاق روستایی افرادی هستند که با تکیه بر خلاقیت و ابتکار، راهکاری برای "حل یک مساله" یا تامین مطلوب "یک نیاز" ارایه می کنند.
برای دستیابی به "روستای خلاق" و تحقق بازنده سازی سبک روستایی باید طبقه خلاق روستایی را شناخت و در حد توان ایشان را حمایت کرد.
مهدی راست قلم
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
طبقه خلاق روستایی افرادی هستند که با تکیه بر خلاقیت و ابتکار، راهکاری برای "حل یک مساله" یا تامین مطلوب "یک نیاز" ارایه می کنند.
برای دستیابی به "روستای خلاق" و تحقق بازنده سازی سبک روستایی باید طبقه خلاق روستایی را شناخت و در حد توان ایشان را حمایت کرد.
مهدی راست قلم
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
دهه خاص اقتصاد ایران (1)
نگاهی به وضعیت اقتصاد ایران در دهه 90
✍سعید مسگری/ کارشناس اقتصادی
اکنون که حدود هفتاد سال از عمر اقتصاد مدرن ایران میگذرد (مدرن به معنای اقتصاد غیرسنتی که بخش اصلی اقتصاد متعلق به کشاورزی نیست و اقتصاد در تلاش برای دستیابی به رشد و توسعه است) به نظر میرسد اقتصاد ایران در دوره خاص و مهمی قرار گرفته است و نیازمند تصمیمات مهم و حیاتی هستیم تا اقتصاد کشور از این نقطه عطف عبور کند
دلایل مختلفی میتوان برای اهمیت دهه 90 و نقطه عطف بودن آن بیان کرد. مهمترین دلیل آن است که برای نخستین بار در اقتصاد ایران، در یک دهه دو بار رکودتورمی شدید شکل گرفته است. در فاصله نه چندان زیادی نرخ تورم به بالای 50 درصد صعود کرده و نرخ رشد اقتصادی به منفی 5 درصد تنزل یافته است.
البته رکود تورمی تمام ماجرا نیست و مشکلات اقتصاد ایران تنها محدود به این دو شاخص نمیگردد. از یک سو شاخصها ومتغیرهای مختلف اقتصادی بر شکل گیری این دو موثر هستند و از سوی دیگر تورم و رشد اقتصاد پایین بر سایر شاخصهای اقتصاد نیز تأثیرگذار هستند. لذا طبیعی است که وضعیت سایر شاخصهای اقتصادی نیز در این دهه چندان مناسب نباشد و بعضا از روند بلندمدت خود فاصله گرفته باشند
حال سوال این است که چرا در یک دهه دو بار و در دو دولت مختلف رکودتورمی شدید رخ داده است؟ سهم عوامل بیرونی همچون تحریم و عوامل داخلی همچون سیاستهای دولتها و مشکلات ساختاری چیست؟
بررسی دهه 90 به عنوان دهه ای خاص و متفاوت میتواند به روشن شدن حقایقی پیراون وضعیت اقتصاد ایران و مشکلات کوتاه مدت و بلندمدت (ساختاری) آن کمک کند و به ارتقا سیاست گذاری اقتصادی برای سال های آتی منجر شود. غفلت از عوامل و ریشه¬هایی که منجر به شکلگیری شرایط فعلی شده است میتواند به ماندن در مشکلات اقتصادی منجر شود.
از همین رو قصد داریم در سلسله یادداشتهایی به اختصار به بررسی روند شاخصهای اقتصادی در دهه 90 بپردازیم و در حد توان و فرصت اندک، ریشه ها و عوامل تأثیرگذار بر آنها را بیان کنیم. این یادداشتها روزهای شنبه در صفخه نخست روزنامه جهان صنعت منتشر خواهدشد
متن کامل یادداشت نخست و مقدماتی را میتوانید در لیک زیر بخوانید
http://ytre.ir/pqB
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
نگاهی به وضعیت اقتصاد ایران در دهه 90
✍سعید مسگری/ کارشناس اقتصادی
اکنون که حدود هفتاد سال از عمر اقتصاد مدرن ایران میگذرد (مدرن به معنای اقتصاد غیرسنتی که بخش اصلی اقتصاد متعلق به کشاورزی نیست و اقتصاد در تلاش برای دستیابی به رشد و توسعه است) به نظر میرسد اقتصاد ایران در دوره خاص و مهمی قرار گرفته است و نیازمند تصمیمات مهم و حیاتی هستیم تا اقتصاد کشور از این نقطه عطف عبور کند
دلایل مختلفی میتوان برای اهمیت دهه 90 و نقطه عطف بودن آن بیان کرد. مهمترین دلیل آن است که برای نخستین بار در اقتصاد ایران، در یک دهه دو بار رکودتورمی شدید شکل گرفته است. در فاصله نه چندان زیادی نرخ تورم به بالای 50 درصد صعود کرده و نرخ رشد اقتصادی به منفی 5 درصد تنزل یافته است.
البته رکود تورمی تمام ماجرا نیست و مشکلات اقتصاد ایران تنها محدود به این دو شاخص نمیگردد. از یک سو شاخصها ومتغیرهای مختلف اقتصادی بر شکل گیری این دو موثر هستند و از سوی دیگر تورم و رشد اقتصاد پایین بر سایر شاخصهای اقتصاد نیز تأثیرگذار هستند. لذا طبیعی است که وضعیت سایر شاخصهای اقتصادی نیز در این دهه چندان مناسب نباشد و بعضا از روند بلندمدت خود فاصله گرفته باشند
حال سوال این است که چرا در یک دهه دو بار و در دو دولت مختلف رکودتورمی شدید رخ داده است؟ سهم عوامل بیرونی همچون تحریم و عوامل داخلی همچون سیاستهای دولتها و مشکلات ساختاری چیست؟
بررسی دهه 90 به عنوان دهه ای خاص و متفاوت میتواند به روشن شدن حقایقی پیراون وضعیت اقتصاد ایران و مشکلات کوتاه مدت و بلندمدت (ساختاری) آن کمک کند و به ارتقا سیاست گذاری اقتصادی برای سال های آتی منجر شود. غفلت از عوامل و ریشه¬هایی که منجر به شکلگیری شرایط فعلی شده است میتواند به ماندن در مشکلات اقتصادی منجر شود.
از همین رو قصد داریم در سلسله یادداشتهایی به اختصار به بررسی روند شاخصهای اقتصادی در دهه 90 بپردازیم و در حد توان و فرصت اندک، ریشه ها و عوامل تأثیرگذار بر آنها را بیان کنیم. این یادداشتها روزهای شنبه در صفخه نخست روزنامه جهان صنعت منتشر خواهدشد
متن کامل یادداشت نخست و مقدماتی را میتوانید در لیک زیر بخوانید
http://ytre.ir/pqB
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
دهه خاص اقتصاد ایران (2)
افول رشد اقتصادی دهه 90
سعید مسگری/سرمقاله روزنامه جهان صنعت
رشداقتصادی ایران در دهه های اخیر نوسانات زیادی داشته اما صرفنظر از نوسانات، میانگین رشداقتصادی بلندمدت میتواند وضعیت کلی آن را نشان دهد . وابستگی به درآمدهای نفتی، تغییرات سیاستگذاری و شوکهای بیرونی (جنگ وتحریم) ازعوامل بیثباتی رشداقتصادی هستند.
اگر میانگین بلندمدت نرخ رشد اقتصادی ایران تا قبل از دهه ۹۰ را محاسبه کنیم به عدد 4.47 درصد خواهیم رسید درواقع اقتصاد ایران از سال ۱۳۴۰ تا سال ۱۳۸۹و در طول نیمقرن به طور متوسط سالانه ۴/۴ درصد رشد کرده است
البته در دهه 60 به دلیل وقوع جنگ تحمیلی رشد اقتصادی کاهش شدیدی را تجربه کرد لذا ممکن است تصور شود که رشد اقتصادی 50 ساله عدد درستی را به ما نمیدهد. از همین رو میانگین رشد اقتصادی پس از پایان جنگ تا ابتدای دهه 90 را محاسبه کردیم مشاهده شد که میانگین رشد اقتصادی بین سالهای 1368 تا 1389 معادل 4.7 درصد بوده است. پس میتوان ادعا کرد ظرفیت بالفعل اقتصاد ایران برای رشد اقتصادی در حدود رشد 4.7 درصدی سالانه می باشد.
رشداقتصاد ایران در دهه ۹۰ پرنوسانتر از سالهای قبل بود. صرفنظر از فراز وفرودهای شدید آن، میانگین رشد اقتصادی از سال ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۷ معادل 1.3 درصد بوده است. رشد اقتصادی ایران در این دهه از میانگین بلندمدت خود فاصله زیادی گرفته و 3.4 درصد کمتر از ظرفیتهای خود رشد کرده است.
اگرچه اقتصاد ایران سالهاست با رشد اقتصاد پایین مواجه است و بهجز سالهای معدودی نتوانسته رشد هدفگذاری شده در برنامههای توسعه را محقق کند اما همین میزان رشد نیز در دهه ۹۰ از دست رفته و میانگین رشد اقتصادی کشور در این 8 سال کمتر از یکسوم میانگین بلندمدت آن بوده است
اکنون در دهه 90 اقتصاد ایران پس از فرازونشیبهای فراوان در طول ۷۰ سال اخیر به نقطهای رسیده است که رشد اقتصادی آن حتی از میانگین بلندمدت آن نیز کمتر شده است. فاصله گرفتن رشد اقتصادی از میانگین بلندمدت میتواند یک هشدار مهم برای سیاستگذاران و کارشناسان اقتصادی باشد
متن کامل سرمقاله:
http://ytre.ir/roy
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
افول رشد اقتصادی دهه 90
سعید مسگری/سرمقاله روزنامه جهان صنعت
رشداقتصادی ایران در دهه های اخیر نوسانات زیادی داشته اما صرفنظر از نوسانات، میانگین رشداقتصادی بلندمدت میتواند وضعیت کلی آن را نشان دهد . وابستگی به درآمدهای نفتی، تغییرات سیاستگذاری و شوکهای بیرونی (جنگ وتحریم) ازعوامل بیثباتی رشداقتصادی هستند.
اگر میانگین بلندمدت نرخ رشد اقتصادی ایران تا قبل از دهه ۹۰ را محاسبه کنیم به عدد 4.47 درصد خواهیم رسید درواقع اقتصاد ایران از سال ۱۳۴۰ تا سال ۱۳۸۹و در طول نیمقرن به طور متوسط سالانه ۴/۴ درصد رشد کرده است
البته در دهه 60 به دلیل وقوع جنگ تحمیلی رشد اقتصادی کاهش شدیدی را تجربه کرد لذا ممکن است تصور شود که رشد اقتصادی 50 ساله عدد درستی را به ما نمیدهد. از همین رو میانگین رشد اقتصادی پس از پایان جنگ تا ابتدای دهه 90 را محاسبه کردیم مشاهده شد که میانگین رشد اقتصادی بین سالهای 1368 تا 1389 معادل 4.7 درصد بوده است. پس میتوان ادعا کرد ظرفیت بالفعل اقتصاد ایران برای رشد اقتصادی در حدود رشد 4.7 درصدی سالانه می باشد.
رشداقتصاد ایران در دهه ۹۰ پرنوسانتر از سالهای قبل بود. صرفنظر از فراز وفرودهای شدید آن، میانگین رشد اقتصادی از سال ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۷ معادل 1.3 درصد بوده است. رشد اقتصادی ایران در این دهه از میانگین بلندمدت خود فاصله زیادی گرفته و 3.4 درصد کمتر از ظرفیتهای خود رشد کرده است.
اگرچه اقتصاد ایران سالهاست با رشد اقتصاد پایین مواجه است و بهجز سالهای معدودی نتوانسته رشد هدفگذاری شده در برنامههای توسعه را محقق کند اما همین میزان رشد نیز در دهه ۹۰ از دست رفته و میانگین رشد اقتصادی کشور در این 8 سال کمتر از یکسوم میانگین بلندمدت آن بوده است
اکنون در دهه 90 اقتصاد ایران پس از فرازونشیبهای فراوان در طول ۷۰ سال اخیر به نقطهای رسیده است که رشد اقتصادی آن حتی از میانگین بلندمدت آن نیز کمتر شده است. فاصله گرفتن رشد اقتصادی از میانگین بلندمدت میتواند یک هشدار مهم برای سیاستگذاران و کارشناسان اقتصادی باشد
متن کامل سرمقاله:
http://ytre.ir/roy
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment