🔵 فهم توسعه و کاهش فقر
(از منظر نوبلیستهای سال ۲۰۱۹)
🔷 مهمترین یافته برندگان نوبل اقتصاد سال ۲۰۱۹ این بود که یک تئوری خوب ممکن است برای کشف مکانیسمهای احتمالی فقر و راههای موثر مبارزه با آن بسیار مهم باشد. اما برای هدایت سیاست کافی نیست.
🔷 در حالی که تئوری میتواند انگیزههای خاصی را مشخص کند اما قدرتمند بودن راهکارها در عمل را بیان نمیکند. به عبارتی آنها به این یافته رسیدند که در راستای کاهش فقر یک راه کلی وجود ندارد بلکه باید با استفاده از آزمایشهای میدانی با استفاده از گروههای کنترل شده تصادفی به بررسی هر یک از عوامل پرداخت.
🔶 نکته مهم دیگر این است که تحقیقات این اقتصاددانها نشان میدهد درباره اهمیت دو عامل در رفع فقر یعنی کمکهای خارجی و تجارت آزاد با کشورهای فقیر، اغراق شده است.
🔶 سازمان ملل تخمین زده از سال ۲۰۰۰ تا کنون فقر در جهان به کمتر از نصف کاهش یافته اما در کشورهای در حال توسعه از هر ۱۰ نفر یک نفر هنوز هم با کمتر از ۱.۹ دلار در روز زندگی می کند. در بخشهایی از آفریقا این نسبت به ۴۲ درصد افزایش مییابد. این آمارها به وضوح نشان میدهد تلاشهایی که تاکنون برای رفع فقر صورت گرفته کافی نبوده اما نکته مهمتر این است که به نظر میرسد تلاشها در مسیر درست و موثر انجام نشده است.
🔷 تحقیقات میدانی و آزمونهای عملی یعنی روش اقتصاددانهایی که امسال جایزه نوبل را در رشته اقتصاد به دست آوردند، راه را برای درک بهتر مشکلات مختلف و حل آنها هموار میکند.
🔷 این تحقیقات نه تنها ثابت میکند روشهای موثر برای غلبه بر فقر و بیماریها در اقتصادهای فقیر و در حال توسعه وجود دارد؛ بلکه نشان میدهد برخی تصورات درباره روشهای غلبه بر مشکلات یاد شده اشتباه بودهاند و باید کنار گذاشته شوند. اصلاح دیدگاهها و مطرح شدن احتمال اشتباه بودن باورهای جاافتاده نتیجهای بسیار ارزشمند از تحقیقات میدانی اقتصاددانان یاد شده است.
🔷 در چند دهه اخیر برندگان جوایز نوبل به دستاوردهای بزرگی دست یافتهاند و آن را در اختیار همگان قرار دادهاند. حوزههایی نظیر اقتصاد رفتاری سالها است مورد توجه است و تحقیقات نظری درباره آن انجام میشود، اما میزان بهرهگیری از نتایج این تحقیقات در رفع مسائل جهان کافی نیست.
✅ دستاورد مهم سه اقتصاددانی که امسال جایزه نوبل را در رشته اقتصاد دریافت کردند اثبات اثرگذاری بالای روشهای مساله محور است. به باور کارشناسان، بهرهگیری از این روش در حوزههای دیگر امکانپذیر، سودمند و حتی ضروری است.
🔷 اقتصاددانها معمولاً به تحقیقات نظری میپردازند و دیدگاهشان به مسائل کلی است؛ اما تا وقتی مسائل به اجزای تشکیلدهنده آنها تجزیه نشود درک صحیح از آنها حاصل نخواهد شد و طبیعی است که رفع این مشکلات دشوار است.
❇️ سه اقتصاددان برنده جایزه نوبل اقتصاد معتقدند باید ابتدا به روش تجربی و با تحقیقات میدانی، درکی صحیح از مشکل پیدا کرد و سپس با بهرهگیری از مبانی علمی و آزمون و خطا، به حل مشکلات پرداخت.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
(از منظر نوبلیستهای سال ۲۰۱۹)
🔷 مهمترین یافته برندگان نوبل اقتصاد سال ۲۰۱۹ این بود که یک تئوری خوب ممکن است برای کشف مکانیسمهای احتمالی فقر و راههای موثر مبارزه با آن بسیار مهم باشد. اما برای هدایت سیاست کافی نیست.
🔷 در حالی که تئوری میتواند انگیزههای خاصی را مشخص کند اما قدرتمند بودن راهکارها در عمل را بیان نمیکند. به عبارتی آنها به این یافته رسیدند که در راستای کاهش فقر یک راه کلی وجود ندارد بلکه باید با استفاده از آزمایشهای میدانی با استفاده از گروههای کنترل شده تصادفی به بررسی هر یک از عوامل پرداخت.
🔶 نکته مهم دیگر این است که تحقیقات این اقتصاددانها نشان میدهد درباره اهمیت دو عامل در رفع فقر یعنی کمکهای خارجی و تجارت آزاد با کشورهای فقیر، اغراق شده است.
🔶 سازمان ملل تخمین زده از سال ۲۰۰۰ تا کنون فقر در جهان به کمتر از نصف کاهش یافته اما در کشورهای در حال توسعه از هر ۱۰ نفر یک نفر هنوز هم با کمتر از ۱.۹ دلار در روز زندگی می کند. در بخشهایی از آفریقا این نسبت به ۴۲ درصد افزایش مییابد. این آمارها به وضوح نشان میدهد تلاشهایی که تاکنون برای رفع فقر صورت گرفته کافی نبوده اما نکته مهمتر این است که به نظر میرسد تلاشها در مسیر درست و موثر انجام نشده است.
🔷 تحقیقات میدانی و آزمونهای عملی یعنی روش اقتصاددانهایی که امسال جایزه نوبل را در رشته اقتصاد به دست آوردند، راه را برای درک بهتر مشکلات مختلف و حل آنها هموار میکند.
🔷 این تحقیقات نه تنها ثابت میکند روشهای موثر برای غلبه بر فقر و بیماریها در اقتصادهای فقیر و در حال توسعه وجود دارد؛ بلکه نشان میدهد برخی تصورات درباره روشهای غلبه بر مشکلات یاد شده اشتباه بودهاند و باید کنار گذاشته شوند. اصلاح دیدگاهها و مطرح شدن احتمال اشتباه بودن باورهای جاافتاده نتیجهای بسیار ارزشمند از تحقیقات میدانی اقتصاددانان یاد شده است.
🔷 در چند دهه اخیر برندگان جوایز نوبل به دستاوردهای بزرگی دست یافتهاند و آن را در اختیار همگان قرار دادهاند. حوزههایی نظیر اقتصاد رفتاری سالها است مورد توجه است و تحقیقات نظری درباره آن انجام میشود، اما میزان بهرهگیری از نتایج این تحقیقات در رفع مسائل جهان کافی نیست.
✅ دستاورد مهم سه اقتصاددانی که امسال جایزه نوبل را در رشته اقتصاد دریافت کردند اثبات اثرگذاری بالای روشهای مساله محور است. به باور کارشناسان، بهرهگیری از این روش در حوزههای دیگر امکانپذیر، سودمند و حتی ضروری است.
🔷 اقتصاددانها معمولاً به تحقیقات نظری میپردازند و دیدگاهشان به مسائل کلی است؛ اما تا وقتی مسائل به اجزای تشکیلدهنده آنها تجزیه نشود درک صحیح از آنها حاصل نخواهد شد و طبیعی است که رفع این مشکلات دشوار است.
❇️ سه اقتصاددان برنده جایزه نوبل اقتصاد معتقدند باید ابتدا به روش تجربی و با تحقیقات میدانی، درکی صحیح از مشکل پیدا کرد و سپس با بهرهگیری از مبانی علمی و آزمون و خطا، به حل مشکلات پرداخت.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
💎💥 سیلاب در پلدختر راه ارتباطی ۸۰۰ خانوار روستایی را قطع کرد
بخشدار معمولان:
🔹پل موقتی که پس از سیل فروردین ماه ۹۸ برای ایجاد ارتباط چندین روستا در بستر رودخانه بنا شده بود با بالا آمدن مادیانرود در بارندگیهای اخیر، تخریب شد.
🔹سیلاب و بالا آمدن آب رودخانههای فصلی در پلدختر راه ارتباطی ۸۰۰ خانوار روستایی را قطع کرده است.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
بخشدار معمولان:
🔹پل موقتی که پس از سیل فروردین ماه ۹۸ برای ایجاد ارتباط چندین روستا در بستر رودخانه بنا شده بود با بالا آمدن مادیانرود در بارندگیهای اخیر، تخریب شد.
🔹سیلاب و بالا آمدن آب رودخانههای فصلی در پلدختر راه ارتباطی ۸۰۰ خانوار روستایی را قطع کرده است.
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
برترین کشورهای دنیا در زمینه تسهیلات کسب و کار
صندوق بین المللی پول امسال نیز همچون سنوات گذشته به رده بندی کشورهای دنیا بر اساس تسهیلات و مشوقات قانونی برای راه اندازی کسب و کار اقدام کرده است و نتایج نشان می دهد کشور نیوزلند مساعدترین و مشوق ترین میزبان برای راه اندازی یک کسب و کار در سال 2020 است.
پس از نیوزلند کشورهای سنگاپور، هنگ کنگ، دانمارک، کُره جنوبی، آمریکا، گرجستان، بریتانیا، نروژ و سوئد به ترتیب بهترین میزبانان بر اساس میزان آسانی راه اندازی یک کسب و کار هستند.
ایران نیز با وضعیتی نامناسب در میان کشورهای یک سوم انتهایی این رده بندی و در رتبه 127 مساعدترین کشورهای دنیا برای راه اندازی کسب و کار قرار دارد.
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
صندوق بین المللی پول امسال نیز همچون سنوات گذشته به رده بندی کشورهای دنیا بر اساس تسهیلات و مشوقات قانونی برای راه اندازی کسب و کار اقدام کرده است و نتایج نشان می دهد کشور نیوزلند مساعدترین و مشوق ترین میزبان برای راه اندازی یک کسب و کار در سال 2020 است.
پس از نیوزلند کشورهای سنگاپور، هنگ کنگ، دانمارک، کُره جنوبی، آمریکا، گرجستان، بریتانیا، نروژ و سوئد به ترتیب بهترین میزبانان بر اساس میزان آسانی راه اندازی یک کسب و کار هستند.
ایران نیز با وضعیتی نامناسب در میان کشورهای یک سوم انتهایی این رده بندی و در رتبه 127 مساعدترین کشورهای دنیا برای راه اندازی کسب و کار قرار دارد.
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
🌿🌿 قطعا هیچ روستایی به خودی خود، خلاق نخواهد شد و فرایند آنرا شروع و ادامه نخواهد داد مگر با همت "طبقه خلاق روستایی"...
طبقه خلاق روستایی افرادی هستند که با تکیه بر خلاقیت و ابتکار، راهکاری برای "حل یک مساله" یا تامین مطلوب "یک نیاز" ارایه می کنند.
برای دستیابی به "روستای خلاق" و تحقق بازنده سازی سبک روستایی باید طبقه خلاق روستایی را شناخت و در حد توان ایشان را حمایت کرد.
مهدی راست قلم
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
طبقه خلاق روستایی افرادی هستند که با تکیه بر خلاقیت و ابتکار، راهکاری برای "حل یک مساله" یا تامین مطلوب "یک نیاز" ارایه می کنند.
برای دستیابی به "روستای خلاق" و تحقق بازنده سازی سبک روستایی باید طبقه خلاق روستایی را شناخت و در حد توان ایشان را حمایت کرد.
مهدی راست قلم
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
دهه خاص اقتصاد ایران (1)
نگاهی به وضعیت اقتصاد ایران در دهه 90
✍سعید مسگری/ کارشناس اقتصادی
اکنون که حدود هفتاد سال از عمر اقتصاد مدرن ایران میگذرد (مدرن به معنای اقتصاد غیرسنتی که بخش اصلی اقتصاد متعلق به کشاورزی نیست و اقتصاد در تلاش برای دستیابی به رشد و توسعه است) به نظر میرسد اقتصاد ایران در دوره خاص و مهمی قرار گرفته است و نیازمند تصمیمات مهم و حیاتی هستیم تا اقتصاد کشور از این نقطه عطف عبور کند
دلایل مختلفی میتوان برای اهمیت دهه 90 و نقطه عطف بودن آن بیان کرد. مهمترین دلیل آن است که برای نخستین بار در اقتصاد ایران، در یک دهه دو بار رکودتورمی شدید شکل گرفته است. در فاصله نه چندان زیادی نرخ تورم به بالای 50 درصد صعود کرده و نرخ رشد اقتصادی به منفی 5 درصد تنزل یافته است.
البته رکود تورمی تمام ماجرا نیست و مشکلات اقتصاد ایران تنها محدود به این دو شاخص نمیگردد. از یک سو شاخصها ومتغیرهای مختلف اقتصادی بر شکل گیری این دو موثر هستند و از سوی دیگر تورم و رشد اقتصاد پایین بر سایر شاخصهای اقتصاد نیز تأثیرگذار هستند. لذا طبیعی است که وضعیت سایر شاخصهای اقتصادی نیز در این دهه چندان مناسب نباشد و بعضا از روند بلندمدت خود فاصله گرفته باشند
حال سوال این است که چرا در یک دهه دو بار و در دو دولت مختلف رکودتورمی شدید رخ داده است؟ سهم عوامل بیرونی همچون تحریم و عوامل داخلی همچون سیاستهای دولتها و مشکلات ساختاری چیست؟
بررسی دهه 90 به عنوان دهه ای خاص و متفاوت میتواند به روشن شدن حقایقی پیراون وضعیت اقتصاد ایران و مشکلات کوتاه مدت و بلندمدت (ساختاری) آن کمک کند و به ارتقا سیاست گذاری اقتصادی برای سال های آتی منجر شود. غفلت از عوامل و ریشه¬هایی که منجر به شکلگیری شرایط فعلی شده است میتواند به ماندن در مشکلات اقتصادی منجر شود.
از همین رو قصد داریم در سلسله یادداشتهایی به اختصار به بررسی روند شاخصهای اقتصادی در دهه 90 بپردازیم و در حد توان و فرصت اندک، ریشه ها و عوامل تأثیرگذار بر آنها را بیان کنیم. این یادداشتها روزهای شنبه در صفخه نخست روزنامه جهان صنعت منتشر خواهدشد
متن کامل یادداشت نخست و مقدماتی را میتوانید در لیک زیر بخوانید
http://ytre.ir/pqB
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
نگاهی به وضعیت اقتصاد ایران در دهه 90
✍سعید مسگری/ کارشناس اقتصادی
اکنون که حدود هفتاد سال از عمر اقتصاد مدرن ایران میگذرد (مدرن به معنای اقتصاد غیرسنتی که بخش اصلی اقتصاد متعلق به کشاورزی نیست و اقتصاد در تلاش برای دستیابی به رشد و توسعه است) به نظر میرسد اقتصاد ایران در دوره خاص و مهمی قرار گرفته است و نیازمند تصمیمات مهم و حیاتی هستیم تا اقتصاد کشور از این نقطه عطف عبور کند
دلایل مختلفی میتوان برای اهمیت دهه 90 و نقطه عطف بودن آن بیان کرد. مهمترین دلیل آن است که برای نخستین بار در اقتصاد ایران، در یک دهه دو بار رکودتورمی شدید شکل گرفته است. در فاصله نه چندان زیادی نرخ تورم به بالای 50 درصد صعود کرده و نرخ رشد اقتصادی به منفی 5 درصد تنزل یافته است.
البته رکود تورمی تمام ماجرا نیست و مشکلات اقتصاد ایران تنها محدود به این دو شاخص نمیگردد. از یک سو شاخصها ومتغیرهای مختلف اقتصادی بر شکل گیری این دو موثر هستند و از سوی دیگر تورم و رشد اقتصاد پایین بر سایر شاخصهای اقتصاد نیز تأثیرگذار هستند. لذا طبیعی است که وضعیت سایر شاخصهای اقتصادی نیز در این دهه چندان مناسب نباشد و بعضا از روند بلندمدت خود فاصله گرفته باشند
حال سوال این است که چرا در یک دهه دو بار و در دو دولت مختلف رکودتورمی شدید رخ داده است؟ سهم عوامل بیرونی همچون تحریم و عوامل داخلی همچون سیاستهای دولتها و مشکلات ساختاری چیست؟
بررسی دهه 90 به عنوان دهه ای خاص و متفاوت میتواند به روشن شدن حقایقی پیراون وضعیت اقتصاد ایران و مشکلات کوتاه مدت و بلندمدت (ساختاری) آن کمک کند و به ارتقا سیاست گذاری اقتصادی برای سال های آتی منجر شود. غفلت از عوامل و ریشه¬هایی که منجر به شکلگیری شرایط فعلی شده است میتواند به ماندن در مشکلات اقتصادی منجر شود.
از همین رو قصد داریم در سلسله یادداشتهایی به اختصار به بررسی روند شاخصهای اقتصادی در دهه 90 بپردازیم و در حد توان و فرصت اندک، ریشه ها و عوامل تأثیرگذار بر آنها را بیان کنیم. این یادداشتها روزهای شنبه در صفخه نخست روزنامه جهان صنعت منتشر خواهدشد
متن کامل یادداشت نخست و مقدماتی را میتوانید در لیک زیر بخوانید
http://ytre.ir/pqB
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
دهه خاص اقتصاد ایران (2)
افول رشد اقتصادی دهه 90
سعید مسگری/سرمقاله روزنامه جهان صنعت
رشداقتصادی ایران در دهه های اخیر نوسانات زیادی داشته اما صرفنظر از نوسانات، میانگین رشداقتصادی بلندمدت میتواند وضعیت کلی آن را نشان دهد . وابستگی به درآمدهای نفتی، تغییرات سیاستگذاری و شوکهای بیرونی (جنگ وتحریم) ازعوامل بیثباتی رشداقتصادی هستند.
اگر میانگین بلندمدت نرخ رشد اقتصادی ایران تا قبل از دهه ۹۰ را محاسبه کنیم به عدد 4.47 درصد خواهیم رسید درواقع اقتصاد ایران از سال ۱۳۴۰ تا سال ۱۳۸۹و در طول نیمقرن به طور متوسط سالانه ۴/۴ درصد رشد کرده است
البته در دهه 60 به دلیل وقوع جنگ تحمیلی رشد اقتصادی کاهش شدیدی را تجربه کرد لذا ممکن است تصور شود که رشد اقتصادی 50 ساله عدد درستی را به ما نمیدهد. از همین رو میانگین رشد اقتصادی پس از پایان جنگ تا ابتدای دهه 90 را محاسبه کردیم مشاهده شد که میانگین رشد اقتصادی بین سالهای 1368 تا 1389 معادل 4.7 درصد بوده است. پس میتوان ادعا کرد ظرفیت بالفعل اقتصاد ایران برای رشد اقتصادی در حدود رشد 4.7 درصدی سالانه می باشد.
رشداقتصاد ایران در دهه ۹۰ پرنوسانتر از سالهای قبل بود. صرفنظر از فراز وفرودهای شدید آن، میانگین رشد اقتصادی از سال ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۷ معادل 1.3 درصد بوده است. رشد اقتصادی ایران در این دهه از میانگین بلندمدت خود فاصله زیادی گرفته و 3.4 درصد کمتر از ظرفیتهای خود رشد کرده است.
اگرچه اقتصاد ایران سالهاست با رشد اقتصاد پایین مواجه است و بهجز سالهای معدودی نتوانسته رشد هدفگذاری شده در برنامههای توسعه را محقق کند اما همین میزان رشد نیز در دهه ۹۰ از دست رفته و میانگین رشد اقتصادی کشور در این 8 سال کمتر از یکسوم میانگین بلندمدت آن بوده است
اکنون در دهه 90 اقتصاد ایران پس از فرازونشیبهای فراوان در طول ۷۰ سال اخیر به نقطهای رسیده است که رشد اقتصادی آن حتی از میانگین بلندمدت آن نیز کمتر شده است. فاصله گرفتن رشد اقتصادی از میانگین بلندمدت میتواند یک هشدار مهم برای سیاستگذاران و کارشناسان اقتصادی باشد
متن کامل سرمقاله:
http://ytre.ir/roy
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
افول رشد اقتصادی دهه 90
سعید مسگری/سرمقاله روزنامه جهان صنعت
رشداقتصادی ایران در دهه های اخیر نوسانات زیادی داشته اما صرفنظر از نوسانات، میانگین رشداقتصادی بلندمدت میتواند وضعیت کلی آن را نشان دهد . وابستگی به درآمدهای نفتی، تغییرات سیاستگذاری و شوکهای بیرونی (جنگ وتحریم) ازعوامل بیثباتی رشداقتصادی هستند.
اگر میانگین بلندمدت نرخ رشد اقتصادی ایران تا قبل از دهه ۹۰ را محاسبه کنیم به عدد 4.47 درصد خواهیم رسید درواقع اقتصاد ایران از سال ۱۳۴۰ تا سال ۱۳۸۹و در طول نیمقرن به طور متوسط سالانه ۴/۴ درصد رشد کرده است
البته در دهه 60 به دلیل وقوع جنگ تحمیلی رشد اقتصادی کاهش شدیدی را تجربه کرد لذا ممکن است تصور شود که رشد اقتصادی 50 ساله عدد درستی را به ما نمیدهد. از همین رو میانگین رشد اقتصادی پس از پایان جنگ تا ابتدای دهه 90 را محاسبه کردیم مشاهده شد که میانگین رشد اقتصادی بین سالهای 1368 تا 1389 معادل 4.7 درصد بوده است. پس میتوان ادعا کرد ظرفیت بالفعل اقتصاد ایران برای رشد اقتصادی در حدود رشد 4.7 درصدی سالانه می باشد.
رشداقتصاد ایران در دهه ۹۰ پرنوسانتر از سالهای قبل بود. صرفنظر از فراز وفرودهای شدید آن، میانگین رشد اقتصادی از سال ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۷ معادل 1.3 درصد بوده است. رشد اقتصادی ایران در این دهه از میانگین بلندمدت خود فاصله زیادی گرفته و 3.4 درصد کمتر از ظرفیتهای خود رشد کرده است.
اگرچه اقتصاد ایران سالهاست با رشد اقتصاد پایین مواجه است و بهجز سالهای معدودی نتوانسته رشد هدفگذاری شده در برنامههای توسعه را محقق کند اما همین میزان رشد نیز در دهه ۹۰ از دست رفته و میانگین رشد اقتصادی کشور در این 8 سال کمتر از یکسوم میانگین بلندمدت آن بوده است
اکنون در دهه 90 اقتصاد ایران پس از فرازونشیبهای فراوان در طول ۷۰ سال اخیر به نقطهای رسیده است که رشد اقتصادی آن حتی از میانگین بلندمدت آن نیز کمتر شده است. فاصله گرفتن رشد اقتصادی از میانگین بلندمدت میتواند یک هشدار مهم برای سیاستگذاران و کارشناسان اقتصادی باشد
متن کامل سرمقاله:
http://ytre.ir/roy
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
بحران تشکیل سرمایه در اقتصاد ایران
دهه خاص اقتصاد ایران (3)
سعید مسگری/روزنامه جهان صنعت
✏️در یادداشت هفته قبل به بررسی وضعیت رشد اقتصادی پرداختیم و بیان شد که میانگین رشد اقتصادی در 8 سال اخیر به شدت کاهش یافته و از میانگین بلندمدت آن فاصله گرفته است. زمانی که رشد اقتصادی وضعیت مناسبی ندارد یکی از متهمان اصلی، کاهش سرمایهگذاری یا پایین بودن حجم آن در سالهای گذشته است
✏️مهمترین شاخصی که برای سرمایهگذاری وجود دارد رشد تشکیل سرمایه ثابت ناخالص است. میانگین نرخ رشد سرمایه ثابت ناخالص پس از پایان جنگ تحمیلی تا ابتدای دهه 90 (1389-1368) معادل 6.2 درصد بوده است. در این بازه زمانی میانگین سرمایهگذاری در ماشینآلات 7.9 درصد و میانگین سرمایهگذاری سالانه در بخش ساختمان 5.1 درصد بوده است.
✏️اما در دهه 90 وضعیت سرمایهگذاری متفاوت با قبل بوده است. میانگین سالانه نرخ رشد تشکیل سرمایه ثابت ناخالص از سال 90 تا 97 معادل 3.1- درصد می باشد. در این 8 سال نه تنها رشد سرمایهگذاری نداشته ایم بلکه شاهد رشد منفی نیز بوده ایم
✏️در دهه 90 میانگین رشد تشکیل سرمایه در بخش ماشینآلات 0.3 درصد و در بخش ساختمان 5.6- درصد بوده است. اگرچه رشد منفی سرمایهگذاری در بخش ساختمان عامل اصل منفی شدن رشد تشکیل سرمایه کل بوده اما مقایسه عملکرد این دو بخش با میانگین های بلندمدت نشان میدهد رشد تشکیل سرمایه در هر دو بخش ماشینآلات (7.6 درصد کاهش) و ساختمان (10.7 درصد کاهش) افت شدیدی داشته است.
✏️در دهه 90 رابطه رشد تشکیل سرمایه و رشد اقتصادی نیز متفاوت با دو دهه قبل شده است. بطوریکه برخلاف دو دهه قبل که رشد تشکیل سرمایه بیش از رشد اقتصادی بوده در این دهه رشد اقتصادی بیش از رشد تشکیل سرمایه رخ داده است.
✏️بنابراین یکی از دلایل اصلی افول نرخ رشد اقتصادی در دهه 90، کاهش سرمایهگذاری در اقتصاد است. برای برونرفت از چالش رشد اقتصادی پایین باید دلایل و ریشه های پایین بودن سطح سرمایهگذاری در اقتصاد ایران را به دقت مورد بررسی قرار داد
✏️البته میانگین بلندمدت رشد تشکیل سرمایه نیز متناسب با اهداف برنامه های توسعه نبوده است. لذا پایین بودن میزان سرمایهگذاری، یک مشکل دیرینه بوده که در سالهای اخیر تشدید شده است
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
دهه خاص اقتصاد ایران (3)
سعید مسگری/روزنامه جهان صنعت
✏️در یادداشت هفته قبل به بررسی وضعیت رشد اقتصادی پرداختیم و بیان شد که میانگین رشد اقتصادی در 8 سال اخیر به شدت کاهش یافته و از میانگین بلندمدت آن فاصله گرفته است. زمانی که رشد اقتصادی وضعیت مناسبی ندارد یکی از متهمان اصلی، کاهش سرمایهگذاری یا پایین بودن حجم آن در سالهای گذشته است
✏️مهمترین شاخصی که برای سرمایهگذاری وجود دارد رشد تشکیل سرمایه ثابت ناخالص است. میانگین نرخ رشد سرمایه ثابت ناخالص پس از پایان جنگ تحمیلی تا ابتدای دهه 90 (1389-1368) معادل 6.2 درصد بوده است. در این بازه زمانی میانگین سرمایهگذاری در ماشینآلات 7.9 درصد و میانگین سرمایهگذاری سالانه در بخش ساختمان 5.1 درصد بوده است.
✏️اما در دهه 90 وضعیت سرمایهگذاری متفاوت با قبل بوده است. میانگین سالانه نرخ رشد تشکیل سرمایه ثابت ناخالص از سال 90 تا 97 معادل 3.1- درصد می باشد. در این 8 سال نه تنها رشد سرمایهگذاری نداشته ایم بلکه شاهد رشد منفی نیز بوده ایم
✏️در دهه 90 میانگین رشد تشکیل سرمایه در بخش ماشینآلات 0.3 درصد و در بخش ساختمان 5.6- درصد بوده است. اگرچه رشد منفی سرمایهگذاری در بخش ساختمان عامل اصل منفی شدن رشد تشکیل سرمایه کل بوده اما مقایسه عملکرد این دو بخش با میانگین های بلندمدت نشان میدهد رشد تشکیل سرمایه در هر دو بخش ماشینآلات (7.6 درصد کاهش) و ساختمان (10.7 درصد کاهش) افت شدیدی داشته است.
✏️در دهه 90 رابطه رشد تشکیل سرمایه و رشد اقتصادی نیز متفاوت با دو دهه قبل شده است. بطوریکه برخلاف دو دهه قبل که رشد تشکیل سرمایه بیش از رشد اقتصادی بوده در این دهه رشد اقتصادی بیش از رشد تشکیل سرمایه رخ داده است.
✏️بنابراین یکی از دلایل اصلی افول نرخ رشد اقتصادی در دهه 90، کاهش سرمایهگذاری در اقتصاد است. برای برونرفت از چالش رشد اقتصادی پایین باید دلایل و ریشه های پایین بودن سطح سرمایهگذاری در اقتصاد ایران را به دقت مورد بررسی قرار داد
✏️البته میانگین بلندمدت رشد تشکیل سرمایه نیز متناسب با اهداف برنامه های توسعه نبوده است. لذا پایین بودن میزان سرمایهگذاری، یک مشکل دیرینه بوده که در سالهای اخیر تشدید شده است
منبع/ کانال اکونومیست فارسی
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
«پاسارگاد» یک فرصت ملی: بخش یکم
🖌دکتر یداله کریمی پور، عضو هیئت علمی دانشگاه خوارزمی
✅ چنان چه گفته های علامه طباطبایی، آیت الله مطهری، آیت الله مکارم شیرازی، آیت الله صانعی، ابوالکلام آزاد، مودودی، صدر بلاغی و...در باره ی پیامبر بودن «کوروش» ،درست باشد، که به اغلب احتمال نیز چنین است، آن گاه بی گمان منع مردم از زیارت «پاسارگاد» ، دستکم از دیدگاه فقه امامیه گناه کوچکی نیست. فرض می گیریم مواضع این اندیشمندان عرصه دین و برداشت های آن ها اشتباه باشد؛ که شیوه ی برخورد با مردم کوروش دوست نیز ،به ظاهر تا کنون بر پایه ی همین فرض بوده است. در این صورت و تا جایی که به حکمروایی خردمندانه بر می گردد، باز هم بر پایه ی برهان های زیر،بهترین گزینه برای جمهوری اسلامی بهره برداری از پاسارگاد به عنوان چند فرصت ممتاز است:
✅ در منطقه ای که با بیکاری مزمن و بسیار بالا برخوردار است، بهره برداری ساماندهی شده از پاسارگاد، در قالب «گردشگری تاریخی و زیارتی» ، می تواند پایانی باشد بر بحران بیکاری و پیامدهای مبارکش؛
✅ پاسارگاد تنها یک الگو برای اشتغال زایی با بهره گیری از مزیت های درونی است؛ تکاب، مهاباد، دیواندره، سنندج، کلیبر، فومن، بابل و دستکم 1894 نقطه و ناحیه ی دیگر این مرز و بوم، در انتظار بیدار شدن حکومت و دولت در زمینه ی ارائه ی استراتژی و عمل به آن از راه سپردنش به بومیان و بخش شخصی و خصوصی است. یادمان باشد که امروزه روز در اقتصاد خوب، تا ممتاز، 65 تا 80 درصد به بخش خدمات و انواعش پیوند می خورد؛
✅ تا جایی که به مسایل امنیتی بر می گردد، به عنوان مجتهدی در ژئوپولیتیک اعلام می کنم، بهره برداری از پاسارگاد و صدها اثر تاریخی دیگر در گوشه گوشه ی ایران، فقط و فقط برکت است و نکویی و لاغیر. توانمندتر شدن یکپارچگی ملی، ساماندهی انرژی های جوانان و همراه کردنشان با دولتشان، همراه سازی توان های محلی، با بهبود رفاه با حکومت و دهها پیامد مثبت دیگر در میان مدت و درازمدت، بهترین فضا را در اختیار فرصت سازان فرار می دهد. البته هضم چنین ایده هایی نیازمند ذهن های آماده و بارور است.
ادامه دارد
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
🖌دکتر یداله کریمی پور، عضو هیئت علمی دانشگاه خوارزمی
✅ چنان چه گفته های علامه طباطبایی، آیت الله مطهری، آیت الله مکارم شیرازی، آیت الله صانعی، ابوالکلام آزاد، مودودی، صدر بلاغی و...در باره ی پیامبر بودن «کوروش» ،درست باشد، که به اغلب احتمال نیز چنین است، آن گاه بی گمان منع مردم از زیارت «پاسارگاد» ، دستکم از دیدگاه فقه امامیه گناه کوچکی نیست. فرض می گیریم مواضع این اندیشمندان عرصه دین و برداشت های آن ها اشتباه باشد؛ که شیوه ی برخورد با مردم کوروش دوست نیز ،به ظاهر تا کنون بر پایه ی همین فرض بوده است. در این صورت و تا جایی که به حکمروایی خردمندانه بر می گردد، باز هم بر پایه ی برهان های زیر،بهترین گزینه برای جمهوری اسلامی بهره برداری از پاسارگاد به عنوان چند فرصت ممتاز است:
✅ در منطقه ای که با بیکاری مزمن و بسیار بالا برخوردار است، بهره برداری ساماندهی شده از پاسارگاد، در قالب «گردشگری تاریخی و زیارتی» ، می تواند پایانی باشد بر بحران بیکاری و پیامدهای مبارکش؛
✅ پاسارگاد تنها یک الگو برای اشتغال زایی با بهره گیری از مزیت های درونی است؛ تکاب، مهاباد، دیواندره، سنندج، کلیبر، فومن، بابل و دستکم 1894 نقطه و ناحیه ی دیگر این مرز و بوم، در انتظار بیدار شدن حکومت و دولت در زمینه ی ارائه ی استراتژی و عمل به آن از راه سپردنش به بومیان و بخش شخصی و خصوصی است. یادمان باشد که امروزه روز در اقتصاد خوب، تا ممتاز، 65 تا 80 درصد به بخش خدمات و انواعش پیوند می خورد؛
✅ تا جایی که به مسایل امنیتی بر می گردد، به عنوان مجتهدی در ژئوپولیتیک اعلام می کنم، بهره برداری از پاسارگاد و صدها اثر تاریخی دیگر در گوشه گوشه ی ایران، فقط و فقط برکت است و نکویی و لاغیر. توانمندتر شدن یکپارچگی ملی، ساماندهی انرژی های جوانان و همراه کردنشان با دولتشان، همراه سازی توان های محلی، با بهبود رفاه با حکومت و دهها پیامد مثبت دیگر در میان مدت و درازمدت، بهترین فضا را در اختیار فرصت سازان فرار می دهد. البته هضم چنین ایده هایی نیازمند ذهن های آماده و بارور است.
ادامه دارد
انجمن علمی توسعه روستایی ایران
@RuralDevelopment
Forwarded from انجمن علمی توسعه روستایی ایران
انتشارات مروارید به تازگی کتابی با عنوان «چقدر خوبیم ما» نوشته ابراهیم رها را روانه بازار کتاب کرده است؛ کتابی که نویسنده اش متن آن را حاصل تاملات خود در نقد رفتارشناسی ایرانیان در قالب بیانی طنز آمیز عنوان کرده است.
«چقدر خوبیم ما» در برگیرنده یادداشت هایی از ابراهیم رهاست که همگی برای نخستین بار در این کتاب منتشر و برای این کتاب نوشته شده است.
این کتاب دربرگیرنده نقدهایی است که نویسنده به رفتارهای ایرانیها به طور عمومی دارد، رفتارهایی که به زعم نویسنده شاهد مثال هایش در اطراف ما به وفور دیده می شود.
در بخشی از این کتاب آمده است: «ما مردم عین دسته گلیم. لاقل بخشی اول این عبارت دو قسمتی را مطمئنم. رفتار ما، واکنشهای ما، اطوار ما، برخوردهای ما... یکی از یکی بهتر. ما مردمانی زیبا جادار مطمئن هستیم که اعتماد به نفسمان یک جاهایی از آسمان را انشقاق داده است. حالا من در این کتاب سعی کردهام به زبانی که به هیچ جای هیچ کسمان بر نخورد، رفتارهای اجتماعی و فراگیرمان را که تبعاتش صاف میرود توی چشم خودمان مرور کنم. اگر از دسته گل بودن خود، اطرافیان، فامیل، دوست، راننده خطی دور میدان یا سوپر مارکت محلهتان به تنگ آمدید یا به هر چیز دیگر آمدید، این کتاب را بخوانید...»
«چقدر خوبیم ما» در برگیرنده یادداشت هایی از ابراهیم رهاست که همگی برای نخستین بار در این کتاب منتشر و برای این کتاب نوشته شده است.
این کتاب دربرگیرنده نقدهایی است که نویسنده به رفتارهای ایرانیها به طور عمومی دارد، رفتارهایی که به زعم نویسنده شاهد مثال هایش در اطراف ما به وفور دیده می شود.
در بخشی از این کتاب آمده است: «ما مردم عین دسته گلیم. لاقل بخشی اول این عبارت دو قسمتی را مطمئنم. رفتار ما، واکنشهای ما، اطوار ما، برخوردهای ما... یکی از یکی بهتر. ما مردمانی زیبا جادار مطمئن هستیم که اعتماد به نفسمان یک جاهایی از آسمان را انشقاق داده است. حالا من در این کتاب سعی کردهام به زبانی که به هیچ جای هیچ کسمان بر نخورد، رفتارهای اجتماعی و فراگیرمان را که تبعاتش صاف میرود توی چشم خودمان مرور کنم. اگر از دسته گل بودن خود، اطرافیان، فامیل، دوست، راننده خطی دور میدان یا سوپر مارکت محلهتان به تنگ آمدید یا به هر چیز دیگر آمدید، این کتاب را بخوانید...»