NEW BOT Телеграм, страница

انجمن علمی توسعه روستایی ایران

@RuralDevelopment

390 views16:14

ایران و 99 رمز و راز(4)

یلدا و کریمسس.یکم

دکتر یداله کریمی پور استاد ژئوپلیتیک دانشگاه خوارزمی

آیا به گمانتان این تنها یک پیشامد خود بخودی است که آغاز های سال نو مسیحی، چینی و آیین های «هانوکای» یهودی و...با شب یلدای ایرانی، تقریبا همزمان شده است؟ اگر پاسختان به این پرسش منفی است، بدانید که راه بسیاری از پژوهشگران برجسته تاریخ دین و آیین ها را در پیش گرفته اید.

همان گونه که می دانید، آریایی ها که در منطقه ی شمال آسیای مرکزی و بلکه سیبری پراکنده بودند، 6 تا 7 هزاره پیش، آرام آرام و اندک اندک به دلیل سرما و یا حمله ی دیگر اقوام به جهات خاور، باختر و جنوب کوچیدند. گروه اخیر در خراسان نشیمن گرفتند. آنان دو خدای مشترک داشتند: اهورا مزدا و خدای فروتر اهورا میترا، که نماینده اش در زمین شمرده می شد. طی زمانی دراز، دو گروه از دو مسیر از انان که در خراسان ماندند و ما آن ها را به «پارت» می شناسیم، جدا شدند. گروهی با گذر از حاشیه ی لوت به کرانه ی خلیج فارس رسیدند و سپس در زاگرس میانی جاگرفتند، که « پارس» خوانده می شدند؛ و گروهی دیگر از حاشیه ی شمالی کویر نمک راه باختر در پیش گرفتند و سرانجام در زاگرس شمالی ماندند و «مادها» را تشکیل دادند.
پارس ها که از همان آغازها ی استقرار در خراسان، اهورامزدا را خدای بزرگ برگزیده و نقش دوم را به میترا داده بودند، در سراسر تاریخشان این باور را پاسداشتند و هم اکنون نیز نشانه های این گونه پرستش در همه ی آثارشان بس هویدا است، از تخت جمشید و نقش رجب گرفته تا نقش رستم و دیگر بر جای مانده ها. ولی مادها که اهورا میترا را خدای اصلی می دانستند، این خدا و آیین هایش را در دهها و بلکه صدها سال، با کوچ و بی کوچ، به آناتولی(ترکیه کنونی)، شمال عراق کنونی، بالکان و اروپای جنوبی بردند. امروزه می دانیم که بعد ها میترایی به آیینی تقریبا همه گیر در امپراتوری رم تبدیل می شود. گسترش و گستره ی «میتراییسم» تا سده های 3و بل 4 مسیحی در اروپا نیز دیده می شد. با وجود این که از سده ی اخیر ، مسیحیت دین رسمی بیزانس شد، ولی بسیاری از آداب و آیین ها و نمادهای دین پیشین(میترایی) نه تنها از میان نرفت، که زیر پوشش دین جدید و مذاهب برخاسته از آن به حیات خود ادامه داد و «می دهد». از جمله این آیین های بر جای مانده و رسوب کرده در فرهنگ اروپایی و بعدتر جهان مسیحیت و بلکه جهان، گزینش شب زایش میترا، به عنوان آغاز سال نو و تولد عیسی مسیح(ع) بود. از دیدگاه آریایی ها، میترا در درازترین شب سال، از میان شکافتن دو صخره سنگ برون آمد و جهان ظلمانی و در سیاهی فرو رفته را، نور و گرما و روشنی بخشید. یاد آوری می شود بر خلاف « سامی» ها ی یهودی باختر آسیا که در بیابان های گرم و تفیده نشیمن داشته و روز به دلیل گرمای بی امان خورشید، نشانه ی دوزخ و شبانگاهان مایه ی آرامش و حرکت بود، برای آریایی ها متاثر از سرمای جانسوز سیبری، روز و خورشید و گرمای بهار و تابستان، مایه ی رویش و گرمی و روشنایی، و شب نماد ظلمت و تیرگی و نداری بود.
برای بسیاری از پژوهشگران روشن است که زایش عیسی مسیح در نیمه ی نخست سال و بلکه در تابستان بوده است. به برگردان فارسی آیات خدای سبحان در سوره ی مریم، پیرامون زاییدن عیسی(ع) بنگرید:
پس مریم به عیسی باردار شد و با حمل خود از خانواده اش کناره گرفت و به مکانی دور رهسپار گشت. تا این که درد زایمان و را به تنه ی درخت خشکیده ی خرمایی که در آن جا بود کشانید. گفت: ای کاش پیش از این مرده بودم و به قدری ناچیز بودم که مرا به فراموشی می سپردند. پس عیسی مادرش را از زیر پایش، ندا داد که: اندوهگین مباش؛ همانا پروردگارت زیر پایت جوی آبی پدید آورده است. ساقه درخت خرما را به سوی خویش تکان بده که خرمایی «تازه» بر تو فرو می ریزاند. پس از آن خرمایی تازه بخور و...
هر کودک فلسطینی می داند که فصل خرمای تازه یا رطب، تابستان است و نه پایان دسامبر و آغاز های ژانویه در سر آغاز زمستان و اوجگیری سرما. پس با این احتساب چرا تولد مسیح و آغاز سال نو را به آغاز زمستان منتقل کردند؟!!!
ادامه دارد
انجمن علمی توسعه روستایی ایران

@RuralDevelopment

368 viewsedited 16:18