به بیان دیگر از دوره رنسانس، به واسطه برخی تحولات و اختراعات، زمان و فضا عمومیت یافتند و در نتیجه فرآیندی آغاز شد که هنوز هم ادامه دارد. هاروی این فرآیند را فشردگی زمان - فضا می نامد که در جریان آن زمان می تواند به گونه یی سازمان یابد که محدودیت های فضا را کاهش یا افزایش دهد. در واقع فشردگی زمان - فضا کاهش زمان و کوچک شدن فضا است. با آغاز فرآیند فشردگی زمان- فضا نطفه جهانی شدن هم بسته شد.
منبع: مجله ویستا

https://news.1rj.ru/str/RuralDevelopment

هاروی بیان می کند که در دوران فئودالیته هر منطقه فئودالی برای خود یک دنیای حقوقی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی مشخص و معین محسوب می شد. اعتقاد عمومی مبتنی بر این باور بود که دنیای فئودالی مذکور صرفاً نماد و بازتابی است از عالمی که توسط خداوند و گروهی از فرشتگان اداره می شود. با ظهور عصر رنسانس منظرگرایی زاویه نگرش و حوزه بینش خود را از خدا به سمت فرد انسانی تغییر داد. برداشت های جدیدی از مفهوم مکان و زمان در تمامی عرصه ها و حوزه های فرهنگ رنسانس خود را متجلی ساختند. در عصر روشنگری فضا یا مکان پدیده یی قابل دستیابی و غلبه کردنی می نمود. از این رو هرگونه خیالبافی ها، تخیلات و خرافه از روی نقشه ها محو و پاک شدند و زمان و مکان به صورت زمان و مکان متحدالشکل و نپوتنی درآمدند، نگرش یا بینش عقلانی و متحدالشکل از زمان و فضا این امکان را به متفکران عصر روشنگری داد تا طرح های استعماری داشته باشند. قوت گرفتن اندیشه برای هر کس جایی وجود دارد، یعنی تصور و برداشتی خطی و یکنواخت از مفهوم زمان و مکان.
منبع: مجله ویستا

https://news.1rj.ru/str/RuralDevelopment

با ظهور مدرنیسم این نوع برداشت خطی از مفهوم زمان و مکان رو به زوال رفت و ما شاهد انقلاب ها، جنبش ها و تحولات اقتصادی بودیم.
در عصر مدرنیته به اندازه تعداد چشم اندازها و منظرهای موجود که انسان از آن منظرها به خود، دیگران، اجتماع، جهان و هستی می نگرد، به همان اندازه تجربه زمان و مکان وجود دارد. اما در دنیای پست مدرن ما شاهد کوچک شدن و قبض فضا در تمامی ابعاد زندگی بشر هستیم.
منبع: مجله ویستا
https://news.1rj.ru/str/RuralDevelopment

از دیدگاه هاروی شدیدترین دوره فشردگی زمان - فضا در دو دهه اخیر بوده است. در این دوره پیشرفت های حیرت آور در عرصه فناوری های ارتباط، زمان و فضا را بسیار فشرده کرده و به آرمان دهکده جهانی واقعیت بخشیده است. زیر فشار حاصل از دگرگونی ها و تحولات فنی و اقتصادی، زمان و فضا چنان به هم ریخته است که چگونگی رویارویی با احساس فشردگی شدید دنیاهای فضایی و زمانی به ضرورتی گریزناپذیر درآمده است. به بیان دیگر تجربه انسان از زمان و فضا بسیار متغیر و سیال شده است و این یعنی جهانی شدن.
منبع: مجله ویستا

https://news.1rj.ru/str/RuralDevelopment

هاروی جهانی شدن را به پسامدرنیته و پسامدرنیسم پیوند می زند و استدلال می کند که شکل جدیدی از سرمایه داری تحت عنوان پسامدرنیته انعطاف پذیر را می توان از منظر مارکسیسم کلاسیک درک کرد. او می گوید؛ «اجازه دهید به عناصر و روابط ثابت شیوه تولید سرمایه داری مارکس برگردیم و ببینیم که آنها تا چه حد در بطن همه ظواهر سطحی و محوشونده، شقاق ها و گسست ها، حی و حاضر هستند و خصیصه اصلی اقتصاد سیاسی معاصر را تشکیل می دهند.» به عقیده وی جهانی شدن برای سرمایه داری پدیده جدیدی نیست لیکن پسامدرنیته انعطاف پذیر دربردارنده شدت یافتن تراکم و فشردگی زمانی- فضایی است که ویژگی این نوع پسامدرنیته محسوب می شود. به نظر هاروی پسامدرنیته انعطاف پذیر یک فرهنگ پسامدرن خلق می کند. جست وجوی بی پایان برای بازارهای جدید، تغییر سریع کالاها و دستکاری مداوم سلیقه و عقیده مردم از طریق تبلیغات باعث ایجاد فرهنگ پسامدرنی شده است که ویژگی این نوع فرهنگ وجود ناپایداری و اندیشه های سطحی به جای معانی عمیق، کثرت گرایی و هرج و مرج به جای فراروایت های عقل و پیشرفت است.
منبع: مجله ویستا
https://news.1rj.ru/str/RuralDevelopment

البته هاروی معتقد است در سیاست های جهانی به طور کلی فرصت های خوبی برای شکل گیری کثرت گرایی در دانش، هویت ها و فرهنگ وجود دارد. هاروی از جمله متفکرانی است که معتقد است جهانی شدن به گسترش شکل های ویژه یی از هنر در سراسر جهان کمک کرده است. او در کتاب «وضعیت پست مدرنیته» بیان می کند که ظهور فوق قلمروگرایی در آفرینش و انتشار شکل های جدید و خاص زیباشناسی نقش بسته است. روابط جهانی در سرعت بخشیدن به هنر نیز تاثیر داشته است. سه روند واردات، ترکیب و آفرینش های جدید به احتمال زیاد با همدیگر موجب تنوع و انعطاف پذیری بیشتر در ارزیابی شده اند. دیوید هاروی در این زمینه به توصیف ویژگی های ناآرامی، ناپایداری و گذرا بودن زیبایی شناسی پسامدرن پرداخته است. او معتقد است تفاوت، ناپایداری، ارزش تماشایی مد و کالایی شدن، کارهای فرهنگی را مورد تحسین قرار می دهد. از سوی دیگر دوران جهانی شدن معاصر شاهد بسیاری از واکنش های سنتگرا در برابر نگرش جدید در هنر نیز بوده ایم.
منبع: مجله ویستا

https://news.1rj.ru/str/RuralDevelopment

در کتاب «عدالت اجتماعی و شهر» هاروی به تبیین این مساله می پردازد که جغرافیا نمی تواند در مقابل فقر و معضلات اجتماعی که در شهر وجود دارد بی طرف بماند و با بهره گیری از منطق دیالکتیکی به اثبات این مطلب می پردازد. وی عقیده دارد سرمایه داری برای تضمین بازتولید خویش احتیاج به نابودسازی فضاهای مکانی دارد. یکی از مقالات مهم هاروی به نام «جهانی شدن در بوته آزمایش» است. او در این مقاله بیان می کند که جهانی شدن در طول ۲۰ سال گذشته به کلید رمز تفکرات ما درباره شیوه کارکرد دنیا تبدیل شده است.
منبع: مجله ویستا

https://news.1rj.ru/str/RuralDevelopment

او معتقد است جهانی شدن سرمایه داری از ۱۴۹۲ به بعد و حتی قبل از آن آغاز شده است و از آن زمان جنبه مهمی در دنیامیسم سرمایه داری بوده است. دیوید هاروی بر بعد عمیقاً جغرافیایی و تجدید سازمان فضا - مکانی انباشت سرمایه تاکید ویژه یی دارد و بر این نظر است که بدون وجود امکانات برای گسترش جغرافیایی و تجدید سازمان فضا- مکانی و نیز توسعه نابرابر جغرافیایی، سیستم سرمایه داری به مثابه سیستم اقتصادی- سیاسی مدت ها پیش از کار افتاده بود. همچنین معتقد است واکنش دائم سرمایه داری به سمت فضا- مکان های جدید آن را به جست وجوی تعویض یا جا به جایی مکانی تضادها کشانده و به گونه یی تاریخی باعث ایجاد یک جغرافیای جهانی جدید می شود. در این راستا هاروی به این نتیجه می رسد که اساساً مبارزه طبقاتی در یک منطقه معین معنا می دهد و آنچه جهانشمولی سوسیالیستی نامیده می شود امری است که باید از طریق تعامل بین مطالبات مختلف و دغدغه های مربوط به آن منطقه خاص ساخته شود.
منبع: مجله ویستا

https://news.1rj.ru/str/RuralDevelopment

هاروی با اشاره به اثر برجسته ادوارد تامسون یعنی «شکل گیری طبقه کارگر در انگلیس» می گوید تردیدی نیست در اینکه ساحت، آگاهی و سیاست طبقاتی می توانست بسته به اینکه در شهرهای الدهام، نورتامیتون یا سوت شیلدا باشد به نحو دیگری شکل گرفته و تدوین شود، یعنی حتی در داخل دولت - ملت هم تفاوت های جغرافیایی بیش از آنکه فکر می کردیم در امر سازماندهی سیاست و آگاهی طبقاتی نقش دارند. در نتیجه طبق نظر هاروی باید از تحلیل هایی که انکشاف سرمایه داری را به مثابه فرآیندی صرفاً زمانی درک می کنند و نیز از تحلیل هایی که عاری از هرگونه تعین در رابطه با مکان یا جغرافیاست، دست برداشت. او سپس به بررسی تنش های عمیقی که در پیکره سرمایه داری ریشه دوانده می پردازد و از این طریق به درک فرآیند جهانی شدن به مثابه ایجاد توسعه یی نابرابر در زمان و مکان اقدام می کند.
منبع: مجله ویستا
https://news.1rj.ru/str/RuralDevelopment

هاروی به سه جهش بزرگ در فرآیند جهانی شدن نظیر حذف مقررات مالی در دهه ۱۹۷۰ در امریکا، انقلاب اطلاعات و تقلیل هزینه و زمان حمل و نقل کالاها اشاره و آن را با یک سری خطوط دیگر همراه می کند. هاروی در پایان این گونه نتیجه می گیرد؛ اگرچه در شیوه تولید و مناسبات مرتبط با آن هیچ انقلاب اساسی روی نداده است، اما سرمایه داری دچار یکسری جهش ها و تغییرات کیفی شده است که ضرورت تجدید فرمول بندی و سیاست را لازم می سازد. در ادامه پیشنهاد می دهد در گفتمان سوسیالیستی اصطلاح «جهانی شدن» با «توسعه نابرابر زمانی- مکانی» تعویض شود و از جنبش سوسیالیستی می خواهد ابعاد خوفناک این توسعه نابرابر مکانی- زمانی که کار سازماندهی را بسیار مشکل می سازد را درک کند.

منبع: مجله ویستا

https://news.1rj.ru/str/RuralDevelopment

هیئت مدیره انجمن علمی توسعه روستایی ایران پیشاپیش نوروز باستانی 1398 خورشیدی را به همه ایرانیان به ویژه روستاییان گرامی و اعضای محترم انجمن علمی توسعه روستایی ایران شادباش عرض می نماید.

https://news.1rj.ru/str/RuralDevelopment

چهارشنبه سوری مبارک باد

انجمن علمی توسعه روستایی ایران

@RuralDevelopment