واحد مرکزی خبر: تولیدات دامی عشایر آذربایجان
عشایر استان آذربایجان غربی امسال افزون بر 18 هزار تن فرآورده دامی تولید کردند .

http://s.tag.ir/59A559510899?w


آگهی:
تگ
http://app.tag.ir/tag.apk

شاهکاری به نام قنات سفالزن گلپایگان
تاکنون وقتی کارشناسان صحبت از خارق العاده ترین میراث ایرانیان قدیم یعنی "قنات" به میان می آورند، بیشتر از جنبه سازه ای و نحوه ساخت (نحوه حفر چاهها(میله ها)، طریقه حفر تونل(کوره) و ارتباط میله ها با یکدیگر، رعایت شیب جهت تراز شدن مظهر با مادر چاه، تعیین حدود خشکه کار و تره کار و...) این سازه اعجاب برانگیز را بررسی می کنند. لیکن به نظرم یک نکته بسیار مهم که اگر پیچیده تر از مسائل سازه ای نباشد، حداقل در حد آن مهم و حیاتی است "انتخاب ساختگاه قنات" است. یعنی اینکه در چه منطقه ای و با چه راستایی شروع به حفر قنات کنیم تا بیشترین میزان آب ممکن را استحصال کنیم. این بحث به علت اینکه نیاز به دید زمین شناسی و هیدروژئولوژیکی نسبت به مسائل آب زیر زمینی دارد تا حدود زیادی مغفول مانده است.
اما در این مقاله بنده قصد دارم یکی از عجیب ترین و شگفت انگیزترین قنواتی که تا الان دیده ام را از این دیدگاه بررسی کنم. یکی از قنواتی که در سالهای قبل وظیفه تامین آب شهر گوگد از توابع شهرستان گلپایگان را برعهده داشت، قناتی است به نام سفالزن. همیشه اعداد اعجاب برانگیز میزان آبدهی این قنات بنده را به فکر فرو می برد که چگونه می شود یک قنات تا این حد آبدهی داشته باشد. آبدهی متوسط این قنات با توجه به اندازه گیری های صورت گرفته در حدود 400-500 لیتر بر ثانیه بوده است لیکن آبدهی در حدود 1000 لیتر بر ثانیه هم از این قنات گزارش شده است. آخرین آبدهی اندازه گیری شده در حدود 300 لیتر بر ثانیه مربوط به سال 86 بوده که بعد از آن این قنات خشک می شود. نکته جالب توجه این است که مظهر این قنات بر خلاف همه قنوات دیگر که طوقی مانند (کول) هستند، حالتی شبیه چهارچوب یک درب بزرگ را دارد(یعنی به قدری حجم تخلیه آب زیاد بوده که میبایست یک چنین مظهری با این ابعاد برای آن تعبیه می گردید).

حالی سوالی که به ذهن متبادر می شود این است که چگونه این قنات این میزان آبدهی دارد؟
علت را بایست در انتخاب درست ساختگاه آن جویا شد. اگر از دیدگاه زمین شناسی به نوع و اندازه رسوبات نهشته شده در این قنات نگاهی بیاندازیم متوجه می شویم که دو نوع رسوب بسیار متفاوت در یک مرز نسبتا شارپ در کنار هم قرار گرفته اند رسوباتی با ابعاد درشت در حد شن و ماسه در سمت جنوبی این مرز، و رسوبات بسیار دانه ریز در حد سیلت و رس در مرز شمالی آن، از سوی دیگر می بینیم که در حوالی این مرز به صورت بسیار عجیبی تک رشته قناتی که از مظهر تا این مرز آمده است، به یکباره تبدیل به چند رشته شده و در منطقه گسترده می شود. حال اول به این سوال جواب دهیم که چرا یک چنین مرز شارپی در این منطقه ایجاد شده است و در مرحله بعد به علت شاخه شاخه شدن قنات و ارتباط ان با میزان بالای آبدهی ان بپردازیم.
این مرز به علت تغییر ناگهانی شیب توپوگرافی در این منطقه شکل گرفته است بدین نحو که در بخش شمالی این مرز، زمین هموار و مسطح شده و تقریبا شیب آن صفر درجه می گردد. لیکن در بخش جنوبی، زمین ما در حد چند درجه شیبدار می باشد. حال رودخانه ای که از بخش جنوبی و از شهرستان خوانسار به سمت گلپایگان حرکت می کند، زمانی که سیلابی می شده است رسوب خود را تا این مرز تغییر شیب، حمل می کرده است (چون شیب زمین باعث حفظ انرژی رودخانه می شده و می توانسته رسوب را انتقال دهد) لیکن زمانی که این رودخانه به بخش شمالی این مرز رسیده است به یکباره انرژی آن افت می کند و به علت صفر شدن شیب، رسوبش همانجا نهشته می شود. و لذا چند صد متر بعد از این مرز تغییر شیب ناگهانی، صرفا رسوبات بسیار دانه ریز (در حد سیلت و رس) رخنمون دارند و تمام رسوبات درشت دانه در حوالی همان مرز نهشته شده اند. شکل زیر به صورت شماتیک این مطلب را نمایش داده است.

حال اگر از دیدگاه آب زیرزمینی به قضیه نگاه کنیم و به این نکته توجه داشته باشیم که آبده ترین و تراواترین رسوبات، رسوباتی با ابعاد شن و ماسه هستند و ناتراواترین رسوبات رسوبات سیلتی و رسی هستند، دو نکته جالب برای ما مشخص می گردد، اول اینکه مهندسان ایران قدیم مظهر و خشکه کار را در بخش شمالی این مرز (بخش سیلتی و رسی) قرار داده اند و با یک رشته تا حوالی این مرز آمده اند، حال در این نقطه فهمیده اند که رسوب ما درشت دانه و آبده شده است و لذا به یکباره قنات تک رشته ای به چند رشته تبدیل شده است تا تمرکز حفاری در این بخش تراواتر باشد. اما از سوی دیگر که اهمیت مضاعفی دارد این است که آنها فهمیده اند که آب زیرزمینی که در امتداد رودخانه و از بخش جنوبی در حال حرکت است تا زمانی که در بخش جنوبی حرکت می کند چون رسوبات درشت دانه و آبده اند، با سرعت حرکت می کند و تا این مرز می رسد اما در حوالی این مرز به یک باره رسوب ما تغییر ماهیت داده و ریز دانه( رسی) می شود و لذا آب زیرزمینی دیگر توان عبور از این لایه های ناتراوا را ندارد و به نوعی این لایه ناتراوا همانند یک سد زیرزمینی عمل کرده و آب زیرزمینی در پشت آن گیر می کند و به تبع آن فشار هیدرولیکی در بالادست آن بالا می رود و احیانا سطح ایستابی هم بالاتر می آید. حال چه حالتی ایده ال تر از این برای حفر قنات ؟ تونل های قنات از خشکه کار ناتراوا به یکباره وارد تره کاری تراوا و با این فشار هیدرولیکی می شوند!!!. و این فشار به قدری زیاد بوده است که توانسته آب را بعد از طی مسافتی در حدود 3- 4 کیلومتر با این حجم و این سرعت تخلیه کند.

حال اوج تفکر مهندسی ایرانیان قدیم را می توان در اینجا دید که با انتخاب بهترین ساختگاه ممکن و با یک قنات 3-4 کیلومتری( و نه چند ده کیلومتری) حجم آبی معادل 400- 500 لیتر بر ثانیه را بتوان از دل زمین استحصال کرد. و طبیعتا حضور تمدن بزرگی در موقعیت شهر گوگد گلپایگان و با این ابعاد مرهون تفکر مهندسی خارق العاده در ساخت این قنات آن هم با این حجم آبدهی بوده است.
Hosein Moghaddasi

امروزه تقریبا نیمی از جمعیت شاغلان جهان یعنی حدود ١/٥ میلیارد نفر در بخش های مرتبط با صنعت آب کار می کنند.
#WorldWaterDay
@IranWaterCrisis

«روز جهانی آب مبارک»
شعار امسال: آب و مشاغل
#WorldWaterDay

@IranWaterCrisis

در هر ساعت ٣٨ کارگر به دلیل بیماری‌های ناشی از آلودگی آب جان خود را از دست می دهند.
#WorldWaterDay
@IranWaterCrisis

زنان و بچه‌ها به طور متوسط حدود ٦ کیلومتر در هر روز برای دسترسی به آب راه می روند.
#WorldWaterDay
@IranWaterCrisis

🎯تنگ کافری، بدره
@WaterIRAN
تنگ کافری در استان ایلام واقع است. ایلام یکی از بهترین و زیباترین مقاصد گردشگری ایران زمین می باشد که در اولین ماه اولین فصل سال می تواند هدف گردشگران قرار گیرد. وجود کوهستان های کبیرکوه، دینارکوه و مانشت طبیعتی منحصر به فرد را در ایلام شکل داده است که بارز ترین آن در شکل گیری تنگ های متعدد و زیبا در اطراف این کوه دیده می شود. تنگ هایی که علاوه بر جاذبه ذاتی طبیعی خود، در برخی از آن ها یادگارهایی از تاریخ و پیشینیان ما به چشم می خورد. تنگ کافری در 3 کیلومتری شمال شهرستان ولی عصر در جاده ایلام به دره شهر واقع شده است.کانال ایرانتایزمنت. رودخانه وبه در این تنگه جریان دارد که پس از عبور از آن در شمال تنگه به رودخانه سیمره میریزد. آثاری از معماری صخره ای دوران پیش از تاریخ در این تنگه به چشم میخورد که نشان از قدمت و اهمیت آن دارد. جنگل های وسیع بلوط و گونه های جانوری مانند سنجاب ایرانی جذابیت های دیگریست که در این منطقه قابل مشاهده است. طول تنگه در حدود 2 کیلومتر و ارتفاع آن از سطح دریا در حدود 700 متر است. در 1 کیلومتری مدخل ورودی تنگه برکه آب زمزم قرار گرفته است. همچنین زیارتگاه جابر در این منطقه از دیگر نقاط گردشگری منطقه محسوب میشود.

@WaterIRAN

تنگ کافری

@WaterIRAN

تنگ کافری

@WaterIRAN

تنگ کافری

@WaterIRAN

جنگل های هیرکانی ، آب و مشاغل

سبزکاران بالان

http://www.sabzkaran.com/درباره-سبز-کاران/منو-سبزکاران/اخبار-سبز-کاران/153-جنگل-های-هیرکانی-،-آب-و-م...

زنان و بچه ها هر روز حدود 125 میلیون ساعت برای جمع آوری آب صرف می کنند. این زمان باید صرف تحصیل، خانواده و شغل اصلی شود، در حالی که بدین سان تلف می شود.
#WorldWaterDay
@IranWaterCrisis

گزارش تصویری از برگزاری مراسم سنتی نوروز در روستای «نیسانه»
—
گزارش در لینک زیر👇
http://goo.gl/kBYzvT

تخمین زده می‌شود که ٩٥ درصد از مشاغل در بخش کشاورزی، ٣٠ درصد از مشاغل در بخش صنعت و ١٠ درصد از مشاغل در بخش خدمات به شدت وابسته به آب هستند.
#WorldWaterDay

@IranWaterCrisis

خانم های آب water wives فرادید- کم آبی و خشک سالی در قریه "دنگانمل" هند باعث شده که مردان دو و حتی سه زن بگیرند؛ همسران این مردان را "زنان آب" نام نهاده‌اند و وظیفه‌شان تامین آب لازم برای خانه است.

به گزارش فرادید به نقل از دویچه‌وله، پدیده چند همسری در هند ممنوع است با این حال داشتن بیش از یک زن در روستای دنگانمل بسیار عادی است و دلیل آن را نیز راه حلی برای تهیه آب عنوان می‌کنند.

"سخارام بهاگات" ۶۶ ساله سه زن دارد: "سخری"، "توکی" و "بهاگی". او دلیل ازدواج با سه زن را چنین بیان می‌کند: «خانم اولم باید از بچه‌ها مراقبت می‌کرد. و وقتی زن دوم‌ام بیمار شد و در نتیجه نمی‌توانست آب بیاورد، ناگزیر زن سوم گرفتم.»

بهاگات همسران خود بهاگی و سخری را در مسیر چاه آب در خارج از قریه دنگانمل همراهی می‌کند. این به اصطلاح "خانم‌های آب" (Water Wives) در مناطق محافظه کار روستایی مورد احترام قرار دارند؛ غالب این "خانم‌های آب" زنان بیوه‌اند.

براساس ارزیابی مقامات هند، در "مهاراشترا"، سومین ایالت بزرگ این کشوردر سال گذشته نزدیک به ۱۹هزار روستا به آب آشامیدنی دسترسی نداشته‌اند. بهاگات و خانواده‌اش از کمبود آب آشامیدنی و خشکسالی در ایالت مهاراشترا رنج می‌برند.

به این دلیل همسران او ظرف‌های فلزی را از چاهی واقع در خارج از روستا پر آب نموده، به خانه حمل کرده و برای ایام کم‌آبی ذخیره می‌کنند.