NEW BOT Телеграм, страница

‍ #سالهای_خاکستری

پايان دوران نفت در افق پيش رو پيداست، دولت ها ديگر نمي توانند روی عايدات كم دردسر نفتي (در مقايسه با ماليات) حساب كنند، خرج
پول نفت و خريد حمايت سياســي ديگر ممكن نيست، افزون بر بحران اقتصادی، هزار چالش تمدني پيش روی ايران ماست. حتي برای استفاده از همين نفت در دسترس هم نيازمند سرمايه، دانش و تجربه جهاني ايم، آنچه بيشتر از هرچيز به آن نياز داريم تنش زدايي حداكثری با دنيا و گشودن فضای كشور است.
همچنين برای دادن تصويری بهتر از چگونگي اثر نفت بر سياست خارجي كشورهای نفت خيز به ويژه ايران بايد با يك مفهوم اساسي در اقتصاد سياسي نفت هم آشنا باشيم: فرآيند بازيافت پترودلار (petrodollar recycling) بازيافت پترودلار به اين معناست كه پس از بروز شوک نفتي، كشورهای صادركننده بايد عايدات از قيمت بالای نفت در دوره شوک را در ديگر كشورهايي جهان به ويژه توسعه يافته ها سرمايه گذاری كنند. به زبان ساده، پولي كه از جيب آن كشورها خارج شده است، بايد در قالب سرمايه گذاری و خريد محصولات و تسليحات و مانند آن به اقتصاد برگردد. اگر كشوری تن به اين فرآيند ندهد، روشن است كه كارش با قدرت های جهاني ساده نخواهد بود و مي دانيم برخي كشورها مانند ايران به دلايل مختلف از چنين روندی پيروی نكردند. روشن است كه رفتار اين كشورهای «نافرمان» چندان دوستانه تلقي نخواهد شد.
🔺در این مقاله دکتر امیرحسین خالقی توضیح میدهد که چرا دولت ها و اهل سياست بايد پنجه پرقدرت خود را از اقتصاد بيرون بكشند و با رفع سرعت گيرها كار را برای كنشگران واقعي اقتصاد آسان كنند. اما چنين تحولي نيازمند تغييری اساسي در الگوی حكمراني ايران است، الگويي كه در آن سياست هوای اقتصاد را داشته باشد. شايد بايد بگوييم تحول اصلي بايد در ذهن سياست گذاران ايران رخ بدهد كه كار ساده ای نيست.
https://goo.gl/fp7D6l

📝 مقاله ی دکتر خالقی در مجله آینده نگر اتاق بازرگانی تهران، در فایل پیوست موجود می باشد.

@Anjomanelmimodiriatut

attach 📎

1.33K views14:32