کولی بازی من حد داره؟ خیر.

یه وقتایی هم یادم میره که مجبور نیستم به کسی جواب پس بدم.

بابام خوابه. در حالی که الان باید بابام می‌بود.

من همیشه فکر می‌کردم اونی که غمگین‌تره نیاز داره بغل بشه، تا این که بابای مارشال اریکسن مرد و مارشال با بغض لیلی رو بغل کرد.

اواخر این روز سخت
#conversations

شما هم وقتی یکی عکس پروفایلشو عوض می‌کنه گمش می‌کنید یا سواد خوندن اسم دارید؟
مشکل اصلی از وقتی شروع میشه که رنگای دو نفر نزدیک هم باشه.

یک چیزهایی تبدیل شدند به هیچ وقت. مثلا هیچ وقت نمی‌رسد که من تپش قلب نداشته باشم. هیچ وقت نمی‌رسد که تو آن شکلات را به من بدهی. هیچ وقت نمی‌رسد که برایت کافی باشم. هیچ وقت نمی‌رسد که دستم برسد. هیچ وقت نمی‌رسد که این‌ها درد نکنند. اما چه کنم؟ با هیچ وقت که نمی‌شود جنگید. بشود هم من زورش را ندارم.
می‌گی چه کنم؟

قشنگا، خدایی چیزی‌ها، نردای عزیزم، شماهایی که هیچ وقت نفهمیدم چطوری اون همه مغز واسه فهمیدن فیزیک‌ها توی سرتون جا میشه، روزتون مبارک.
#conversations

-چه خبر؟
-از چی؟
-از اون که چشماتو قلبی می‌کنه.
-آخ لعنت بهش.
-چشمات الردی قلبی شده.
#conversations

کاش میتونستم با این شهر کاری رو بکنم، که سرسی با وستروس کرد.

من دهن خودمو با عذاب وجدان سرویس می‌کنم.

آدم از کجا باید بفهمه؟

یه روز قرار بذاریم و همگی خودمونو بخاطر همه چیز ببخشیم. فرداش بلند شیم و با یونیکورن‌ها یورتمه بریم.

الان اون لب ایستادم، منتظرم یکی بهم بگه بپر که بپرم. یا یکی بگه نپر که بیام این طرف.

به سلامتی اون روز اگر بیاد، عجالتا نپر.
که اگر نشد بعدا همه باهم بپریم.

I’m me.

Why is the key always confidence?

[Big Bang Theory]

هیچی در قلبم جای بیگ بنگو نمی‌تونه بگیره.

دلم می‌خواد به افتخار خودم بایستم و خودم رو محکم بغل کنم.

دیروز با لپ‌های آویزون زنگ زد که فلان پروژه کنسله. گفتم باشه. لپ‌هاش آویزون‌تر شد. گفتم بپوشم بریم کتک‌کاری؟ لپ‌هاش کمی از آویزونی دراومد. گفت نه فعلا لازم نیست. صحبت صحبت صحبت. گفتم پس پروژه کنسل نیست؟ با لپ‌هایی که مشخص بودن حامل یک نیش بازن گفت نه.
میخوام بگم که ناراحتی آدم‌هایی که لپ دارند راحت‌تر فهمیده میشه. حتا از هزار کیلومتر اون طرف‌تر.