اگه جای زخم‌ها نبودن ما رو از گذشته‌مون نمی‌شد تشخیص داد.

تست شخصیت شناسی دادم و اولین جمله‌ی توصیف شخصیت من این بود:
افراد زیادی وجود دارند که از شما خوششان نمی‌آید.

یه بیماری‌یی دارم که هرکس یا هرچیز مال من بوده باشه، حتی اگه‌ خودم دیگه نخوامش، نمیخوام مال سایرین هم باشه ... .

-چرا ازش حرص می‌خوری؟
-چون از عمد غلط املایی و نگارشی داره.
#TrueStory

الان اون موقع از ساله که برای زنده موندن به یک بُرد نیاز دارم. مانیکای درونم گرسنه‌شه و باید برنده بشه؛ مهم نیست کجا و چه چیزی، مهم اینه ببره.

از ترم پیش قرار گذاشتم که دیگه برنامه‌مو گول نزنم و باز از صبح تا حالا زیر پتو ام و هییچ کاری نکردم. در حالی که سه روز گذشته هیچ کاری نکردم تا کار‌هامو از امروز شروع کنم.
خدایا لعنت به من! باشه؟

I wish for a will to do.

در حالی که امتحان فیزیولوژی داریم، آناتومی جلومه و کمپارتمان خلفی ساعد هی می‌پره بالا پایین میگه ببین الان با کمپارتمان قدامی قاطی می‌کنیم! ببین هیچی از بازو یادت نیست!
Because Posterior Compartment of Forearm is a bitch.

از سری کلاس‌های تفکر مثبت و روش‌های زندگی بهتر

نیما تقدیم می‌کند:
چگونه در روزهای بیهوده و تباه از تختخواب و خصوصاً زیر پتو، بیرون بیاییم؟

اسپویلر آلرت: نیاییم!

حجت بر جهانیان تمام شد.

از نوتیفیکیشن پیامت روی صفحه/ بالای گوشی/ روی آیکون تلگرام متنفرم؛ حتا وقتی میوته، حتا وقتی پاکش می‌کنم.

اگه دست من باشه که همیشه می‌خوام در دوران ریکاوری یا ریکاوریِ ریکاوری به سر ببرم.

هر روز از ساعت ۷ تا ۸ شب غول افسردگی رفقاشو میاره پیشم و اگه در حال انجام کاری نباشم میمونن تا فردا صبحش، می‌شینن روی گردنم پفک و چیپس و پیتزا می‌خورن و خرده‌هاش می‌ریزه توی چشمام و خودتون بقیه‌شو می‌دونین.

📺 سمفونی پنجم بتهوون به روایت تصویر

🎧 @tehranpodcast 🍂

ما‌ها انقدر شبیه همیم که گاهی ترسناک میشه.

به همون اندازه هم وقتی با کسی آشنا میشم که نتونم بفهممش می‌ترسم.

کم کم تعداد چیز‌هایی که قلبم رو فشار میدن داره بیشتر از چیز‌هایی میشه که بغلش می‌کنن.