سه هفته‌ست که این موقع به خودم می‌گم: فقط تا دوشنبه دووم بیار و بعد همه چیــز تمومه.

آدم به کی بگه فردا ۱۰ ساعت پشت هم کلاس دارم که در جواب نگه من هر روز ۱۲ ساعت کلاسم تازه کارم می‌کنم؟
آدم با کی حرف بزنه که صحبت تبدیل به مسابقه‌ی “کی بد‌بخت‌تره” نشه؟

حقیقتا اگر امید برای رسیدن به تعطیلی سه‌شنبه نبود، از پروسه بیدار شدن صبح امروز جون سالم به در‌ نمی‌بردم.

پرسیده شده که حالا هر هفته قراره از جمعه شب تا پایان شنبه غرِ شنبه رو بزنم؟
پاسخ میدن که بله!
شنبه‌ست دیگه، چیکار کنم؟

جای زخماتو نشونش میدی که چنگال بزنه توشون؟

جواب “چرا اونا آره من نه؟” هامو با “چون تو خار داری!” میده.

وقتی یکی رو ناراحت میکنی، مهم نیست دیگه منظوری داشتی یا نه. ناراحت کردی آقا، ناراحت کردی.

یکشنبه‌ها به وجود اومدن که شنبه‌ها رو بشورن ببرن.

اگه جای زخم‌ها نبودن ما رو از گذشته‌مون نمی‌شد تشخیص داد.

تست شخصیت شناسی دادم و اولین جمله‌ی توصیف شخصیت من این بود:
افراد زیادی وجود دارند که از شما خوششان نمی‌آید.

یه بیماری‌یی دارم که هرکس یا هرچیز مال من بوده باشه، حتی اگه‌ خودم دیگه نخوامش، نمیخوام مال سایرین هم باشه ... .

-چرا ازش حرص می‌خوری؟
-چون از عمد غلط املایی و نگارشی داره.
#TrueStory

الان اون موقع از ساله که برای زنده موندن به یک بُرد نیاز دارم. مانیکای درونم گرسنه‌شه و باید برنده بشه؛ مهم نیست کجا و چه چیزی، مهم اینه ببره.

از ترم پیش قرار گذاشتم که دیگه برنامه‌مو گول نزنم و باز از صبح تا حالا زیر پتو ام و هییچ کاری نکردم. در حالی که سه روز گذشته هیچ کاری نکردم تا کار‌هامو از امروز شروع کنم.
خدایا لعنت به من! باشه؟

I wish for a will to do.

در حالی که امتحان فیزیولوژی داریم، آناتومی جلومه و کمپارتمان خلفی ساعد هی می‌پره بالا پایین میگه ببین الان با کمپارتمان قدامی قاطی می‌کنیم! ببین هیچی از بازو یادت نیست!
Because Posterior Compartment of Forearm is a bitch.