من هنوزم منتظرم یه کاریو انجام بدم و به طور شگفت‌انگیزی توش خوب باشم؛ کاری که مشخص بشه من برای اون ساخته شدم و باعث بشه تمام این کار‌های الکی و به درد نخور رو رهاااا کنم.
I gotta keep looking until i find you.

تقریبا مطمئنه که از این جریان سالم بیرون نخواهد آمد.

امروز رو آفیشالی روز آخر دنیا اعلام کنم یا چی؟

آبان تمام توانشو گذاشت برای نابودی ما و خب موفق هم شد.
خبری از جملات قوی و الهام‌بخش نیست، صدای ما رو از راک باتِم می‌شنوید.

هی چشمامو می‌بندم آرزو می‌کنم وقتی بازشون کردم از خواب بیدار شم و ببینم این اتفاقا نیفتادن.

خداجان لطفا راه‌های دیگه‌ای رو هم برای اثبات اینکه این زندگی برای ما نیست امتحان کن.

It’s not okay, it’s never gonna be ok, and its never gonna hurt less. But i can promise I’m gonna get used to the pain, and I’m gonna get better at pretending that it’s okay.

هیچی انگار توانایی خوشحال نگه داشتن منو نداره.

یه روزی از “فهمیدن” و “درک کردن” و “می‌فهمه ته دلم چیزی نیست.” خسته میشه.

نفرین خدا بر همه‌ی اون‌هایی که با بالا بردن دستشون وقتی استاد می‌پرسه “کیا موافقن با امتحان؟” تعطیلات رو به همه زهر می‌کنند.
امیدوارم بیفتین، به بدبختی و خفت بیفتین و بسوزین و به اجزای تشکیل دهنده‌تون تبدیل بشید. امیدوارم هیچ تعطیلاتی بهتون خوش نگذره و هیچ خوابی باعث دررفتن خستگی‌تون نشه.

بیشترین شخصیت گریز آناتومی که باهاش ارتباط برقرار کردم.

Living is better than dying, until it’s not.

شما بیست دقیقه آناتومی می‌خونید چون حقتونه بعد از یک روز روانشناسی خوندن؛ شما فقط بیست دقیقه می‌تونید آناتومی بخونید چون دارید از خستگی شفته می‌شید.
Life is better at night.

You’re welcome.

چی میشد وقتی دل آدم تنگ میشه به دل طرف بیفته که بیاد احوالی بپرسه؟ رفع دلتنگی کنه؟

And you’re never gonna be sorry for NOT letting your guard down, for not letting them in.

اومدم فضاتونو تلطیف کنم و برم.

و به منی که همه وجودم قراره استرس بگیره نگید خودم زنگت میزنم. بگید نیم ساعت دیگه زنگ بزن، دو ساعت دیگه زنگ بزن، فردا زنگ بزن. ولی نگید الان زنگت میزنم وقتی فاصله ی گفتن این جمله تون و زنگ زدنتون بیشتر از پنج دقیقه قراره بشه. چیه این منتظر گذاشتن وقتی ذهن من پتانسیل داره به هزار چیز مربوط و نامربوط فکرکنه و قصه بسازه.