اون لحظه‌ای که احساس میکنین اولویت دادنتون به کسی یا چیزی دیگه اشتباهه، به حستون اعتماد کنین و رها کنین.
گاهی هم ارزش قائل شدن زیاد، واقعا زیادیه...

بچهٔ جدید آوردیم. دختره این یکی. اسمش لیاست. هدیهٔ یگانه ست. سینره ست. عزیز ماست. تا آوردمش همه یک‌صدا گفتند تو این رو می‌خشکونی ظالم. نبرش توی اتاقت. بیار توی نور. بیار اینجا هوا داره. (انگار من مایعات تنفس می‌کنم توی اتاقم و با مادون قرمز در اتاق رفت و آمد می‌کنم. :/)

لیا، عزیز دل من، لطفا نمیر. لطفا نخشک. من سر وقت آب و دون و عشقت میدم، لطفا بشو نماد هواداری اتاق من. باشه لیا؟ باشه عزیز من؟

تد موزبی راست می‌گفت که آن‌هایی که سر شب می‌خوابند بدبخت نیستند، نابغه اند.

شکر خدا با این آهنگه یاد هیچ خری نیفتادم، ولی وسط‌هاش حس کردم که یک خری بوده که من را رفته و آره و حالا دارم برای یک خر فرضی اشک می‌ریزم.

من کلا به جز غر زدن، هیچ کاری رو نمی‌رسم زیاد انجام بدم.

دیدید آدما چطوری از بد بودنشون دفاع می‌کنند؟ برای جامعه واقعی آماده میشی.

توی تاکسی به دست‌هام نگاه کردم و از آن‌ها تشکر کردم که اشک پاک می‌کنند، می‌نویسند، ظرف می‌شورند، کاغذ مچاله می‌کنند، رژ به لب‌ها می‌مالند، زیر کلمه‌های مهم جزوه‌ خط می‌کشند، موهایش را نوازش می‌کنند، برای خدانگهدار بالا می‌روند و تکان می‌خورند، دوستت دارم را تایپ می‌کنند، قلقلک می‌دهند و سایر کارها

کتابخانه مجازی
اگر شما هم مثل من معتاد درس خوندن توی کتابخونه اید، می‌تونید شرایطشو برای خودتون توی خونه شبیه‌سازی بکنید.
اینطوری که شما با یک دیوایس غیر از دیوایسی که باهاش درس می‌خونید از طریق گوگل‌میت یا واتسپ یا اسکایپ یا هر ابزار ویدیوکال دیگه‌ای، به کس یا کسانی که می‌خواین باهاشون درس بخونید زنگ می‌زنید، وبکمتون رو روشن و میکروفونتون رو قطع می‌کنید و درس می‌خونید؛ مثل کتابخونه! هر وقت خواستید استراحت کنید به فرد مقابلتون تایم میدید که سر تایم چک کنه باهاتون که به درس برگشته باشید.

فقط دیگه خودتون باید حواستون باشه که زیاد به خودتون آوانس ندید که شرایطش براتون عادی بشه.

من فکر می‌کردم حواسم خیلی پرت بشه و نتونم تمرکز کنم، ولی وقتی چندین بار امتحانش کردم متوجه شدم که بعد از دو سه بار زل زدن به فرد توی مانیتور، خودم خجالت می‌کشم و میرم سر کار/درسم.

حالا اگه کسیو پیدا نکردیم که باهاش درس بخونیم چی کار کنیم؟

توی یوتوب کلی کانال استریم درس خواندن همگانی هست. اگر عبارت:
Study with me
رو توی‌ یوتوب سرچ بکنید، می‌تونید پیداشون کنید و بعد از امتحان چند نفرشون، دستتون میاد که کدوم استریمر و کدوم روش درس خوندن براتون بهتره و می‌تونید با همون پیش برید. هر وقت هم خسته شدید می‌تونید عوضش کنید.

ترجیح خودم روش pomodoro هست. اگر این لغت رو هم سرچ کنید می‌تونید به کانال‌های‌ مربوطه دست پیدا کنید.

دیگه گوشی محترمتون رو هم می‌دونید که با Forest یا marscraft یا tide یا هرچیز دیگه که ترجیحتونه بذارید کنار و تا تکنولوژی نیومده جامون درس بخونه، به یاری خدا و دوستاش درس خوندن رو شروع کنیم.

خوبی این روش نسبت به استریمرا اینه که شما مستقیم تحت نظری و کمتر روت میشه درس نخونی یا وقتتو تلف کنی.
خوبی استریمرا اینه که همیشه هست و قابل تنظیم با تایم خودته و میزانش هم زیاده. مثلا اونی که من باهاش درس می‌خونم، روزی ۱۵ ساعت درس می‌خونه. از طرفی هم دونستن این که هم‌زمان ۷۰۰-۸۰۰ نفر دارن باهات درس می‌خونن قوت قلبیه واسه خودش.

توصیه‌م بهتون اینه که در کل بین تایم‌هاتون بیشتر از ده دقیقه استراحت نکنید. موقع استراحت هم سر گوشیتون نیاید مگر مواقع ضروری.

توی یکی از اپیزودهای هلی تاک، درمورد این ضروری بودن گفت که این رو خودتون تعیین می‌کنید که چه موقعیت‌هایی برای شما ضروری محسوب میشن، می‌تونید اون موقعیت‌ها رو به افرادی که باید در این موقعیت‌ها باهاتون تماس بگیرند یاد بدید و بهشون یک راه ارتباطی بدید که در تایم‌هایی که در حال درس خوندن یا کار کردن هستید فقط در اون مواقع باهاتون ارتباط بگیرن. و نوتیفیکیشن‌ بقیهٔ پیام‌رسان‌ها و حساب‌هاتون رو در اون اوقات خاموش کنید.