یه بار جلوی خودشون گفتم این ورودی یه سری آدم مزخرف سَمی داره که بین همه آتیش می‌ندازن و خودشون می‌شینن از دور می‌خندن و پفک می‌خورن.
اونا هم تایید کردن.:))))

وقتی به یک غیر اصفهانی آدرس می‌دهیم.

-How many times are you gonna give them the chance to let you down?
-As many as it takes for them not to let me down.

چرا شنبه‌ها رفته بودناشونو نمی‌ذارن واسه پاییز؟ چرا این‌همه شنبه داریم ولی جمعه‌ها کمن؟
#FuckingSaturdays

-Whatever doesn’t kill you makes stronger.
-Yeah, but it’s killing me and I’m getting weaker.
#RealLifeVersion

وقتی بهم برمی‌خوره محل رو ترک می‌کنم و دور میشم یا ساکت.
چرا؟ چون واکنش طبیعی‌م جیغ زدنه و اعتراض و به خاطر این واکنش طبیعی همیشه مجبور به معذرت خواهی میشم و دلم نمی‌خواد از کسی که دلخورم کرده معذرت بخوام.لذا دور میشم، اگر اسمش رو می‌ذارید قهر مهم نیست، اسمشو می‌تونید بذارید قرمه‌سبزی، اینجا من اشتباه نیستم.

ولی نباید هنوز سر مسائل ساده و پیش پا افتاده با خودم در جنگ هر روزه باشم.

امروز پرتو گفت اونایی که شنا بلدن آدمایی که شنا بلد نیستن رو درک نمی‌کنن، مسخره‌شون می‌کنن، می‌خندن به دست و پا زدنشون موقع غرق شدن.واسه همینم هست که نمی‌تونم برم استخر عمومی.

تصورم این بود که وقتی بزرگ بشم آدم میشم، ولی این همه استاد با سن‌های ۴۰-۵۰-۶۰... با اخلاق‌های بد یا بی‌اخلاق آدم رو می‌ترسونه.

چند روزه که توی گروه ورودی‌مون دعواست، موضوع اصلی‌ش هم اینه که چرا منفعت منو اولویت قرار ندادی؟ چرا به فکر خودتی به جای این که دنبال خواسته‌ی من باشی.
خسته شدم حقیقتا و اگر لیو دادن توجه جلب نمی‌کرد می‌رفتم، از این گروه و شهر و کشور و سیاره.

انصراف دادنْ نصف جونای آدمو می‌گیره.

همین یه جمله‌ی “فقط تو نیستی که این فکرا میاد سراغت.” رو دو هفته انتظار کشیدم برای شنیدنش.

نصیحت امروزم بهتون اینه که اگه می‌خواین کاری مطابق میلتون انجام بشه، از اول تا آخرشو خودتون انجام بدید، چون بهرحال نوشتن بهتر از ویرایش کردنه.
شما رو به خدا می‌سپارم.

کافئین اگر نبود رگ‌های من پر از هوا و کلسترول و کورتیزول بودند فقط.

Why does everything have to be a job to me?

بقیه‌ی کار‌هامو کنسل کردم که با خیال راحت بتونم واست استرس بکشم.

از یه چیز ناشناخته دارم درد می‌کشم؛ نمی‌دونم چیه، نمی‌دونم کجاست، نمیدونم چرا هست. تنها خواسته‌م اینه که این درد بره پیِ کارش. ولی برای درد ناشناخته نمیشه کاری کرد جز خاموش کردنِ مغزت برای همیشه.

استاد ادبیات می‌گفت این درد درد حقیقته، درد عشقه، دردیه که هرچی بیشتر بشه یعنی به هسته‌ی مرکزی زندگی نزدیک‌تر شدی. استاد معارف می‌گه این درد رو خدا به افرادی میده که ازشون قطع امید کرده، می‌گه این درد نشونه‌ی نبود لطف خداست، نشونه‌ی حتمی بودن عذاب.
مطمئناً این دو نفر از یه درد حرف نمی‌زنن، اما من یه درد حس می‌کنم و نمی‌دونم کدومشونه.
شما می‌دونید؟

“اگر موسیقی نبود زندگی ما را می‌کشت.”

اینکه رفت از دوستات بود، چرا ناراحت نشدی؟
-اگر از دوستام بود نمی‌رفت. حداقل نه بدون خداحافظی.