چندین نفرو توی زندگیم می‌شناسم که تمام چیزی اند که من نیستم. آدم‌های خوشحالی‌ن، در واقع راه‌های دیگه‌ی منن، آلترنتیو‌های مختلف از انتخابامن و من با دیدنشون حالم خوب میشه، خوشحال می‌شم که اونا نیستم.

شدیدا احساس خوشبختی می‌کنم، خوشبختی‌ای که خیلی وقت بود گمش کرده بودم. بله! من برای مدت زیادی خوشبخت بودم و ندیده بودمش. امیدوارم فردا خوب پیش بره و این خوشبختی بمونه. امیدوارم شما هم خوب، بهتر یا کمتر بدحال باشید.

هیچ مقصدی وجود نداره ، همش مسیره .

خبر بد از یه جایی می‌رسه که آدم فکرشم نمی‌کنه، میاد و آدمو می‌دَره، جوری که آدم فرصت فکر و عکس‌العملم نداشته باشه و بعد از نه ساعت، تازه بفهمه که هیچ کاری نمی‌تونه بکنه؛ نه حتا گریه.

بعد از این که بهش گفتم، هزار و دویست بار ازش عذرخواهی کردم که بهش گفتم، که بهش “خبر” رو دادم. گفتم اصلا نمی‌دونم چرا اومدم بهت گفتم. گفت اشکال نداره، من می‌دونستم حستو درمورد این قضیه، حالا می‌تونی غمتو نصف کنی، بار روی شونه‌هات کمتر بشه. گفتم واسه‌ی کم شدن بارم نگفتمش. غمو که تقسیم نمی‌کنن! اونم اینطوری! فقط احساس کردم باید از من بشنوی تا دهن به دهن.
هیچی نگفت.
حالا دارم فکر می‌کنم که یه خبر برنده شدن نوبل بهش بدهکارم. حداقل نوبل!

Such a beautiful day.

گفت داری منو می‌کُشی.
گفتم مگه چیکارت کردم؟
گفت تو دلیل نصف مشکلات روحی منی! نه! بیشتر از نصف! باید یه بیماری به اسمت ثبت کنن! تو یه بیماری جدیدی!

نتیجه‌ی شروع شدن چیزی وقتی هنوز آمادگی‌شو نداری، میشه شروع نکردنش وقتی حتا کاملا براش آماده ای؛ وقتی دیر شده، خیلی دیر.

شنبه‌ها سخت‌ترین روز‌های هفته اند. چرا؟
۱-چون شنبه اند.
۲-چون دوست‌نداشتنی‌ترین درس‌هایمان در آن‌ها است.
۳-چون بعد از چند روز استراحت به دانشگاه بازمی‌گردیم و باید آن‌چه در سه روز گذشته بر مهشید و نگین گذشته را بشنویم، بهش عکس‌العمل نشان بدهیم و دائم یادآور شویم که حق با آن‌هاست و “چه جالب!”
حالا اما یکشنبه شده و چه زیباست جهان.

یک ماهه که عصبانی‌ام. عصبی نه ها! خشمگینم! و یک ماهه که محدود کردم ارتباطاتم رو، بیشتر پیاده روی می‌کرده‌ام، با التماس بدنم برای قهوه جنگیدم که بهش هیزم ندم و تمام کار‌هایی رو که برای آروم شدن یا رها کردن بلد بودم انجام دادم و عمل نکردنشون عصبانی‌ترم کرده.
مشکل بعدی اینه که من موقع عصبانیت گریه‌م میگیره.
پس باید منتظر یک انفجار اشک و آتش (:|) باشم، و این بازم عصبانی‌ترم می‌کنه.

یه جا توی مدرن فمیلی گلوریا گفت من روزی چند تا انفجار کوچیک دارم که یهو یه آتشفشان فوران نکنه.
اگه به حرفش گوش داده بودم و به جای سکوت همون موقع حرفمو زده بودم الان به اینجا نمی‌رسیدم.

بدیش اینه که آدم همش یادش میاد.

یکی از کثیف‌ترین کار‌هایی که می‌تونین با من بکنین اینه که منو توی رودربایستی قرار بدین. روانم به هم می‌ریزه، کف دستام عرق می‌کنه و گردنم میره لای گیوتین چون برام مهمین، اما بعدش اهمیتتون محو میشه.
(حتا اگه برای مسئله‌ی مسخره‌ای مثل جواب دادن به یه سوال باشه.)

-با صورتت نخند، چروک میشه صورتت توی ۳۰ سالگی.
-با خندیدن پیر بشم بهتر از پیر شدن روانمه.

یکیو می‌شناسم که شدیدا دلم می‌‌خواد باهاش رفیق بشم. رفیقا! با تشدید روی همه‌ی حروفش.

-اگه نشه چی؟
-صبر می‌کنیم تا بمیریم.
-اگه نمردیم چی؟
-می‌میریم. اون حتمیه!
-

تمام کلاس‌های نقاشی دوران کودکی و تمام زحمات مادر برای بیدار کردن نیمکره‌ی هنری من اون جایی دِینشونو بهم ادا کردن که می‌خواستن عکس بگیرن ‌و باید یه گوسفند می‌کشیدیم، هیچ‌کس نمی‌تونست بکشه و من کشیدم.
And I’ve never been more proud.

Today is the kind of day I count as efficient.

در حالی که کلی درس نخونده (آلردی 🤦🏽‍♀️) دارم باید بشینم برای کوییزی بخونم که مطلبش جزو درس و امتحان استاد نیست و تدریس نشده.
عزیزان
حقیقتا تا حالا هرچی از این رشته اذیت شدیم به خاطر همکلاسی‌ها بوده یا مشکلات و عقده‌های استاد‌ها. فعلا درس‌ها سخت نیستند، استاد‌ها و بچه‌ها چرا!

من فقط در صورتی که از خستگی بمیرم از خودم راضیم. شما چطور؟

دیروز درس‌هامون خیلی لذت‌بخش بود؛ سر کلاس آناتومی تیروئیدو خوندیم و بعد سر کلاس غدد، جنینشو خوندیم و بعد عملکرد فیزیولوژیک و مطالب دیگه‌ش رو.