تعطیلات رو به طور مناسبی سپری می‌کنیم.

هیچ راه فراری نیست. حوصله‌ی دعوا هم که نداریم.
خداوندا واقعا چرا؟
(نفس‌های عمیقش تمام می‌شود و به این فکر می‌کند که فقط پنج سال باقی مانده تا از شر این احمق‌ها خلاص شود؛ اما یکهو یادش می‌آید که سه سال پیش هم همین فکر را می‌کرد.)
احمق‌ها تمام نشدنی اند.

اگر ناهید نبود، اگر پریا گفتن‌های ناهید، اگر بی‌خیال گفتن‌هایش، اگر let it goهایش، همه‌ی سریال‌های جهان را دیده‌هایش، خداوندا اگر ناهید و تمام متعلقاتش نبودند من از این آدم‌ها به مریخ فرار می‌کردم.

می‌توانم بنشینم برایتان صغری کبری بچینم که تهش برداشت شود که خسته ام و کاملا ناآماده برای امتحان دادن، چه برسد به امتحان خواندن، استرس کشیدن و لرزش دست.

بهترین توصیف آخرین سه‌شنبه‌ی فروردین.
4 down, 48 more to go.

اینستاگرام میگه چهار سال پیش امروز از صبح پا شدی برای امتحان زیست یکشنبه‌ت درس بخونی که عصر بتونی با پرستش و زهرا و آذین بری رونمایی از کتاب گروس عبدالملکیان. میگه از چند روز قبلش ذوق‌زده بودی اما سعی می‌کردی خیلی بروزش نری که اگر کنسل شد حالت گرفته نشه. میگه توی صف کلی خندیدی و له شدی و شبش انقدر های بودی که هلیا تمام متن‌های گریه دارشو برات فرستاد به انتقام این که تولد هستیا بود و نتونسته بود بیاد و گفت من شرط می‌بندم می‌تونم حالتو بد کنم (not in a mean way, in a cute way) و شرطو باخت. میگه صهبا عکستونو گذاشته بود توی صفحه‌ش و نوشته بود طوفان رنگ نی‌نی‌ها و پرستش می‌گفت این از بس خودش بزرگه همه رو نی‌نی می‌بینه. و میگه که اون روز بچه‌های دیگه شاکی بودن که صهبا چرا عکس ما رو نذاشته و چرا شهر کتاب عکسشونو نذاشته و چرا احمد آقا، سوپر مارکت محله‌مون، عکسشونو نذاشته صفحه‌ش. اینستاگرام داره میگه که ببین هیچی از اون زیستی که خوندی یادت نیست! ببین حتا یادت نیست بحثش چی بود! اینستاگرام داره میگه که ببین چهارسال پیش این اسما برای تو معنی داشتن و الان به جز اینستاگرام پرستش، هیچ اطلاعاتی از حتا زنده بودنشون نداری!
آخ از این تکنولوژیِ پر حافظه و مغز دراماسازِ من.

Remember, the path to inner peace starts with four words: not my fucking problem.
-Gina
#B99

میگه: قبول کن که به آرزوهات نمی‌رسی، ولی به این دلیل از همه‌ی زندگیت متنفر نشو وگرنه همینایی که داری رو هم از دست میدی.
How to be normal to the most normal level- chapter 2

-فایتره اون ماهی کوچیکه رو خورد.
-این قانون طبیعته، ناراحت نباش.
-این که قانون طبیعته غم از دست دادنشو کمتر نمی‌کنه.

سعی کنید به بلند بلند درس خوندن عادت نکنید که اگه سرما خوردید با خوندن هر جمله گلو و گوش و سرتون مسابقه‌ی کی می‌تونه بیشتر درد بگیره نذارن.

I don’t want this.
I don’t want this.
I don’t want this.
I don’t want this.
I don’t want this.
I don’t want this.
I don’t want this.
I don’t want this.
I don’t want this.
I don’t want this.

رواست که ما یه روزم حالمون خوش نباشه؟ رواست؟!

آدم گریه‌هاش رو می‌کنه اما فقط واسه هشت دقیقه. چون هشت دقیقه بسه واسه یه دلتنگی که بیاد گلوت رو فشار بده و چنگ بزنه به چشمات و بگذره. بعدش خودش رو از اون گلوله‌ای که از تن خودش دور خودش ساخته بیرون می‌کشه. تکست می‌ده و می‌گه مهمونی‌ای رو که گفته بود نمیاد میاد. بلند می‌شه. چون آدم اول و آخرش با بلند شدنه که رها می‌شه.

[وی چندین ماهه که داره بلند میشه.]

The True Story .

ذره ذره باکتری‌ها بدنمو تسخیر می‌کنن و از من فقط این دراماتیک بازی‌هام می‌مونه.

الان وقتشه که بشینیم لب یه بلندی، باد بیاد اشکامونو ببره و حرف بزنیم و توی صورت هم نگاه نکنیم.

سر و گردن تموم شد و اگر بخوام قبل از دیدن نمره‌م یه جمله در موردش بگم اینه که ارزششو نداشت. اگر اصرار بکنید و بخوام یه جمله‌ی دیگه هم اضافه کنم اینه که حیف این سه ماه از بیست سالگی‌م که پای این درس هدر دادم.

You broke my heart in a way no one could ever do.
و بگم که من با سر و گردن کات می‌کنم و از این به بعد تمام عشقمو نثار نورو می‌کنم که هم تکلیفش با آدم روشنه هم هنوز تموم نشده.

حقیقتا بعضیا یه جوری خوبن که بعد از هر جمله حرف زدن باهاشون باید یه دور بیام بیرون آب نفس بگیرم.