This is the episode we go all alcoholic and a couple of years go fast forward and then we get better and non-alcoholic again.
This is the episode where we need to get numb.

Corn makes plastics, fuel, and movie theater popcorn. It’s like the other vegetables aren’t even trying.

هنوزم منتظر روزی میمونم که برای وجودم در این هزاره و در این دهه و در این جغرافیا و مهم‌تر از اون در این بدنْ یه دلیل منطقی و حکیمانه پیدا بشه؛ که یه روزی بگم “آهان!”
منتظر میمونم تا دلیل جنگیدن‌ها و محکم بودن‌هایی الان فقط انجامشون میدم چون راه دیگه‌ای ندارم مشخص بشه.
خدا جان منتظر میمونم!

ولی همیشه یه “حالا چی میشه؟” ی بزرگتر در انتظارمونه.

منتظر بودم یکی اینو بذاره من فورواردش کنم ولی انتظار ما را بس.:)))

#got

Freaking out when I’m not asleep is not a phase anymore, it’s my default mode.

اونایی که در جواب تشکر میگن خواهش میکنم یا به هر صورتی علائم حیاتی از خودشون نشون میدن مورد علاقه‌م هستن؛ عمر با عزت داشته باشن این مخلوقات مودب و باشعور.

همین تولد عزیزامون و حال خوبمون به وقت نزدیک شدنش، کادو خریدنش و برنامه‌ریزی براش رو باید قاب کرد گذاشت جلوی چشم.

کاش هیچوقت اونقدر بزرگ نشیم که جای قلب و ایموجی‌های جلوی اسم آدمهامون فامیلشون رو سیو کنیم.

هر وقت یه جاییم درد میگیره دلم میخواد اونقدر زور داشتم که میتونستم از جا بکنمش؛ اگه این توانایی رو داشتم الان خیلی چیزا نداشتم ولی نگران اضافه وزنم نبودم.

الان فقط یه بارونِ آلوده به ایندرال میتونه از فشار روی قفسه‌های سینه کم کنه.

دردایی که مهم نیستنو اگه شب روشون بخوابی صبحش خوب میشن؛ دردای عمیق ولی صبح بیدارت میکنن و یادت میارن که زنده‌ای؛
هنوز!

آقای ترامپ شعر خونده برامون حمایتش کنیم دیگه :))

برای تمام احوال.

We lose more than we gain and it’s killing us.
(Expect for weight)

خدایا
تقصیر تو یا تقصیر خودمون، داریم فرو میریم تو سیاهچاله‌ای که فقط خودت میتونی ازش بیرونمون بکشی.

از این تریبون از راننده‌های اسنپی که از حامد همایون و حمید هیراد کشیدن بیرون و باعث نمیشن ما هدفونو تا گوش میانی‌مون فرو کنیم و آهنگایی میذارن که بدون درد و خونریزی باعث شادروانی ما میشن تشکر میکنم.