امروز معلم ادبیات سال دوم و سوممو دیدم و انقدر بغلش کردم که خنده‌ش گرفته بود. می‌گفت من خدا رو شکر می‌کنم که شما توی مسیر عاقبت به‌خیری قرار گرفتید، انشالله که سختی‌های راهو طی کنید و برسید به شیرینی‌های زندگی.

-از خودم بدم میاد.
-تو همیشه از خودت بدت میاد.
-آره ولی این دفعه یه جور دیگه از خودم بدم میاد؛ انگار که احتراممو برای خودم از دست دادم، ناامید شدم ازم.

تد موزبی ته همه‌ی تیکه تیکه شدن‌های دلش و ناکامی‌هاش چی می‌گفت؟ می‌گفت که من ناراضی نیستم، اکه بازم به دنیا بیام این راهو میام و این انتخاب‌ها رو می‌کنم، چون نتیجه‌ی همه‌ی دل‌های شکسته‌م، همه‌ی زمین افتادنام، شخصیتی از من ساخته شد که منو برسونه به اینجایی که هستم، به اینجایی ختم میشه به تو.

You make me thank god for every mistake I ever made because each one led me to the path that brought me to you.

در جهانی که اغلبمون فکر می‌کنیم درست‌ترینیم، بحثمونو با “نه! ببین تو داری اشتباه می‌کنی، حرف من درسته!” شروع می‌کنیم و با “تو اصلا نمی‌فهمی.” تموم، در جهانی که دائم هی میگم چقدر فلانی اشتباهه، چقدر فلانی غلطه، پرنیان میاد بهمون تمرین ذهنی میده، مغزم بارفیکس میزنه برای فهمیدن این نکته که: کی گفته همیشه فقط یه درست وجود داره؟ و کی گفته که اون “درست”ه رو من تعیین می‌کنم؟

https://news.1rj.ru/str/Nefelibata_i_am/2050

و یه چیزی اضافه کنم، اکثر دوستای من، اکثر آدم‌هایی که از تجربیاتشون استفاده می‌کنم و از معاشرت باهاشون لذت می‌برم شخصیت‌هایی دقیقا برعکس خودم دارن! ظاهرهایی متفاوت و اهداف مختلف و اپروچ‌های مختلف برای رسیدن بهشون. و امروز داشتم به یکی می‌گفتم که چقدر این دایورسیتی‌هه زیباعه و چقدر ازش لذت می‌برم و اگر نبود، چقدر همه چیز خسته‌کننده و تکراری میشد. پذیرفتنش اما، پذیرفتن این غلط و درست بودنه انگار یه کار دیگه‌ست!

هنوز انسان‌های جالبی هستن که آدم از کشفشون هیجان‌زده بشه و قلبش توی قفسه‌ی سینه‌ش لی‌لی بازی کنه.

برای ستاره .

برای ماه رمضون و این بحث‌های روزه بگیریم و نگیریم رو توی چشم بقیه کردن و توهین‌ها و احترام خودتو نگه دارهاش خسته ام. کاش همشون امسال خفه شن و اظهار نظر نکنند و کسی رو مجبور به دروغ گفتن.
از این نظر که واقعا به هیچکس ربطی نداره که اون یکی چیزیو وارد دهانش می‌کنه یا نه؛ اما خروجی‌ها روی مغز و روان بقیه‌ست.
و امسال تصمیم گرفتم در جواب تمام روزه ای؟ ها بگم به تو چه و دهانشونو ببندم که دیگه کثیف شدن سرامیکاشون تقصیر روزه بودن/نبودن من نباشه.

امروز یک کلمه جنین خواندم و یک خاطره برای ناهید تعریف کردم از آن هفت سال! یک کلمه خواندم و هزار خاطره آمد در ذهنم از آن هفت سال. هفت سالی که به سه قسمت تقسیم می‌شوند: راهنمایی- سه سال اول دبیرستان- سال کنکور
(سال کنکور را می‌گذاریم کنار. اصلا حیف از کنار! می‌اندازیم در پر عنکبوت‌ترین و کثیف‌ترین جای مغز و بهش فکر نمی‌کنیم. می‌ماند سال‌های قشنگ راهنمایی و سال‌های دبیرستان.) اگر حوصله داشتم می‌آیم برایتان تعریف می‌کنم اما فقط همین را داشته باشید که سمپاد بهترین و بدترین اتفاق زندگیم است. امروز به مامان گفتم روزمونه! تبریک بگو! مامان گفت تو که دیگه سمپادی نیستی! و من واقعا، واقعا واقعا خلاف این را حس می‌کنم.
Once a sampadi, always a sampadi.
روزمان مبارک، بدون کیک و آهنگ و تعطیلی کلاس‌ها و کادوهای مسخره؛ در کنار جزوات نورو و کتاب جنین‌شناسی، روزمان مبارک!
#سمپاد

گروه فارغ‌التحصیلان فلان زدن و من دلم می‌خواد یه شب هیشکی حواسش نباشه لفت بدم؛ چون حقیقتا تنها کاری که دلم می‌خواد با اون ۲۵۰ نفر بکنم ایگنور کردنشونه till the day we die.
یکی نیست بیاد به موسس گروه بگه که اگه از کسی خبر نداشتی یعنی دلش نمی‌خواسته خبرشو بده بهت، don’t push it.

میگه تو ورژن نشکسته‌ی منی.

-بهم امید بده.
-نترس نمیفتی.
-بیشتر!
-نترس میرسی بخونی.
-بیشتر!!!
-بذار بعد از افطار بهت زنگ می‌زنم.

Stop waiting for life to be easy.

میگه: یا قوی باش یا بپذیر که آدم ضعیفی هستی و نخواه که مثل انسان‌های قوی باهات رفتار بشه. کی میدونه؟ شاید بعضی‌ها آفریده شدن که فقط ضعیف باشن و منتظر مرگ.

امروز روز خیلی خوبی بود. با نهال شروع شد. با فرناز و مهسا و بارون و نقش جهان ادامه پیدا کرد. با فائزه تموم شد.
After all, I think I’m blessed more than I give you credits.

ایام ایامِ انجام ندادنه، ایام پیچوندن و زل زدن به آسمون، ایام ایگنور کردن برنامه‌ها. مهم نیست چی، فقط باید انجامش ندی.

همیشه بهتر است توضیح بخواهیم تا اینکه تصوراتی به سر راه دهیم که موجب رنج کشیدن ما می‌شوند.

با همین دید برو جلو و به کارهات نرس و استرس بگیر! وقتی وقت کافی برای کارهات داری انجامشون نده و استرس برای خودت ذخیره کن پریا خانوم! آفرین!!!!

امروز، در حالی که از کلافگی دستامو پیچونده بودم دور سرم و هم‌زمان داشتم گلومو فشار می‌دادم که بغضش نریزه، سمیرا گفت: واااای کی باورش میشه که دنیا هنوز خوشگلیای جدید داشته باشه؟
لابه‌لای اون گل و لای یه نوری اومد، کوتاه بود، ولی بود!

نمی‌ذارن اون طوری که دلمون می‌خواد اوقاتمونو به بطالت بگذرونیم!

شما فکر نمی‌کنید من تا الان باید جویی خودمو پیدا کرده بودم و با هم داشتیم احمق می‌بودیم؟!
#Chandlerbing