ما می‌مونیم و انتخاب‌هامون.

قول داد دیگه.
#conversations

تازه یه زخم دیگه م داشتم که شبیه قلب شده بود!

به آدم‌ها نگاه می‌کنم و پر از اضطراب میشم که اون‌ها رو قراره بیشتر از این که زندگی کنم، از دست بدم.

1:31

عادیه که پنج دقیقه ست دارم به این پست می‌خندم؟

این دفترچه رو دیدم یاد پریا افتادم :)
پ‌ن: اینا جا مونده بود...
*spirited away*

عاشق این پستم.

“There almost always comes a time to move on, a time to let go.”

#دریا:)))

هه. چه راحت!

چه خوبه همه نگران ناراحت شدنت باشن و بقیه رو به خاطرت ناراحت کنن.

چرا همیشه اونی که باید درک کنه ماییم؟

می‌تونم کل شهر رو گریه کنم. ولی نمی‌کنم.

وقتی اینقدر سخته، یعنی نباید باشه، یعنی تمومش کن، یعنی run for your life.

We accept the love we think we deserve.

[The Perks of Being a Wallflower]

صبحمون با فشردگی قفسه سینه، درد شونه و بازو، و شکستگی قلب شروع شد. امیدوارم حوالی شما هوا بهتر باشه و ادامهٔ روز همه‌مون، مهربون‌تر.

I miss you, all the time, it’s not waves, it’s constant.

[Grey’s Anatomy]

غلط کردم، غلط.
حالا میشه بس باشه دیگه؟

بیشترین مکالمهٔ این روزهام اینطوریه که
+چی شد؟
-هیچی.
+هیچی؟
-هیچی.