-بهم امید بده.
-نترس نمیفتی.
-بیشتر!
-نترس میرسی بخونی.
-بیشتر!!!
-بذار بعد از افطار بهت زنگ می‌زنم.

Stop waiting for life to be easy.

میگه: یا قوی باش یا بپذیر که آدم ضعیفی هستی و نخواه که مثل انسان‌های قوی باهات رفتار بشه. کی میدونه؟ شاید بعضی‌ها آفریده شدن که فقط ضعیف باشن و منتظر مرگ.

امروز روز خیلی خوبی بود. با نهال شروع شد. با فرناز و مهسا و بارون و نقش جهان ادامه پیدا کرد. با فائزه تموم شد.
After all, I think I’m blessed more than I give you credits.

ایام ایامِ انجام ندادنه، ایام پیچوندن و زل زدن به آسمون، ایام ایگنور کردن برنامه‌ها. مهم نیست چی، فقط باید انجامش ندی.

همیشه بهتر است توضیح بخواهیم تا اینکه تصوراتی به سر راه دهیم که موجب رنج کشیدن ما می‌شوند.

با همین دید برو جلو و به کارهات نرس و استرس بگیر! وقتی وقت کافی برای کارهات داری انجامشون نده و استرس برای خودت ذخیره کن پریا خانوم! آفرین!!!!

امروز، در حالی که از کلافگی دستامو پیچونده بودم دور سرم و هم‌زمان داشتم گلومو فشار می‌دادم که بغضش نریزه، سمیرا گفت: واااای کی باورش میشه که دنیا هنوز خوشگلیای جدید داشته باشه؟
لابه‌لای اون گل و لای یه نوری اومد، کوتاه بود، ولی بود!

نمی‌ذارن اون طوری که دلمون می‌خواد اوقاتمونو به بطالت بگذرونیم!

شما فکر نمی‌کنید من تا الان باید جویی خودمو پیدا کرده بودم و با هم داشتیم احمق می‌بودیم؟!
#Chandlerbing

انکار وجود داشتنت راحت‌تر از نداشتنته.

از این بیست سال زندگی اگه یه چیز فهمیده باشم، اینه که وقتی یه گندی می‌زنم نباید با دروغ بدترش بکنم؛ هیچکس اونقدر احمق نیست که دروغای منو باور بکنه.

چطور این همه عصبانیت در من جا میشه؟

من هر چقدرم “ولشون کن اینا احمقن.” رو بشنوم کم شنیدم.

“We fight and we fight and we fight and then we stop.”

الان مدت زیادیه که حسم دائم اطراف این تیکه‌ی چهرازی می‌چرخه:
من جمع را یادم هست، قدرش را می‌دانم؛ گیرم سال تا سال دهانم به گفتنش باز نشود.

The things he did for love...

داشتم فکر می‌کردم چی شد که دیگه با هم حرف نزدیم، رفتم استوریشو نگاه کردم و یادم اومد چی شد.

کاش میشد به جای عکس، آهنگ بذارم پروفایلم.