Can’t wait to be workaholic again.

He saw her, and until then she never knew she’d never been seen before. It was like coming home.

[Nine Prefect Strangers]

موقع ترک کردن امید، فکر می‌کردم اون چیزی که حس می‌کنم دلتنگیه. ولی حالا که وقت ترک کردن اورژانس تحت حاد خورشید رسیده، می‌فهمم دلتنگی چیه.

کی فکرشو می‌کرد که با شنیدن“دوباره اینترن می‌شین میاین همینجا” خوشحال بشم؟

خدایا من عشق نمی‌خوام، اعتیاد به کار می‌خوام؛ کاری که لایق معتادش شدنم رو داشته باشه.

طریقه ساخت گرین کارت با مقوای سبز

@TrendsGoogle

بعد از پنج روز اجازهٔ خوردن قهوه رو گرفتم و زندگی زیباست فعلا.

گانتر اگه با ریچل بود، ریچل مجبورش می‌کرد بره غربالگری پروستات انجام بده و بخاطر کنسر پروستات نمی‌مرد. :((

امروز حالم خوب بود. مدت‌ها بود اینطوری خوب نبودم. راند خوب بود، دو تا تسک جدید انلاک کردم: درخواست مشاوره نوشتن و اوردر نوشتن. استاد مهربون بود و راندمون به خوبی تموم شد. زود تعطیل شدیم و ترافیک نبود. ناهار گرم و نرم بود. هوا آفتابی سرد بود و ظهر حسابی خوابیدم زیر پتو و چند لایه لباس. بیدار شدم با گلویی که کمتر درد می‌کرد و دماغی که بهتر نفس می‌کشید. بلاخره اجازه داشتم قهوه بخورم و خونه ساکت بود و در غروب نورولوژی خوندم. سشن مطالعهٔ مفیدی داشتم و خلاصه‌ها رو مرتب نوشتم و رفتم سر کلاس. لحظاتی بود که اینقدر خوب بودم که گفتم کارهای فردا رو انجام بدم اما کلاس عقب افتاد و بیشتر طول کشید. استاد از مطب سر کلاس اومد و فکر می‌کردم که چه کیفی میده اینقدر عاشق کارت باشی که تا دوازده شب بمونی مطب.

به دوستام نگاه می‌کنم و پر از کیف میشم. گاهی که دارم میفتم به خودم میگم ببین، این آدم‌های فوق‌العاده تو رو در دایرهٔ ارتباطاتشون راه دادن، پس تو اونقدرا هم مزخرف نیستی.

نمی‌دونم چرا همیشه ما خوشگلای آن‌تایم گیر شما کِکه‌های وقت‌نشناس میوفتیم💔

اتندایی که هی بهت زل می‌زنن<<<<<<<<<<<

چی کار داری که اسمم چیه و کلاس چندمم آخه

بعضی‌ها هم اینطوری اند که: عصبانی ای؟ اعصابت خرده؟ بذار عصبانی‌ترت کنم. بیا منم برینم توی اعصابت.

تو همیشه می‌تونی یه کاریش بکنی. همیشه.

کاش حداقل دریاش مسموم شده باشه.

انگار وسطش یهو فیلمو دربیاری پرت کنی توی سطل

تمام تلاش‌هام برای باقی گذاشتن نیمچه‌اثر‌هایی از خودم در این جهان به نامرئی‌تر شدنم ختم میشه.

به نظرم آدما شبا واقعی ترن، خود واقعی شونن؛ احساساتشون بدون سانسوره، بی پروان، از چیزی خجالت نمی‌کشن، و آسیب پذیرترین هستن.