نمی‌دونم چرا همیشه ما خوشگلای آن‌تایم گیر شما کِکه‌های وقت‌نشناس میوفتیم💔

اتندایی که هی بهت زل می‌زنن<<<<<<<<<<<

چی کار داری که اسمم چیه و کلاس چندمم آخه

بعضی‌ها هم اینطوری اند که: عصبانی ای؟ اعصابت خرده؟ بذار عصبانی‌ترت کنم. بیا منم برینم توی اعصابت.

تو همیشه می‌تونی یه کاریش بکنی. همیشه.

کاش حداقل دریاش مسموم شده باشه.

انگار وسطش یهو فیلمو دربیاری پرت کنی توی سطل

تمام تلاش‌هام برای باقی گذاشتن نیمچه‌اثر‌هایی از خودم در این جهان به نامرئی‌تر شدنم ختم میشه.

به نظرم آدما شبا واقعی ترن، خود واقعی شونن؛ احساساتشون بدون سانسوره، بی پروان، از چیزی خجالت نمی‌کشن، و آسیب پذیرترین هستن.

It’s hard to be mad at someone who’s not here anymore. There’s nothing to do with those feelings.

[This is Us]

اونجای سنتوری که...
نه نه راستش، همه جاش. از اول تا آخرش. مخصوصا اونجاهاش که هوا سرده و ما تنهاییم.

خیلی خوش گذشت. خیلیا خیلی. ولی کاش هیچ وقت ندیده بودمت.

مگه اعصاب آدم از فولاده؟! نکنه از غصه بترکم؟! خدایا...

| لیلا - داریوش مهرجویی |

خب، دیدید که برای شکستن دل آدم‌ها لازم نیست حتما آدم بدی باشی؟

یهو بری اینستا ببینی درخته رو قطع کردن. ساختمونه رو خراب کردن. کتابه رو آتیش زدن. بچه‌هه رو کشتن.

*پایان دراماتیک‌بازی، آغاز برگشتن سر امتحان*

من حقمه که دلت برام تنگ بشه.

امید داریم
و این همه چیزو خراب می‌کنه.

امتحان وایبز ✨
#conversations

به فرزندانتون بیاموزید کلاً به آدم‌ها زُل نزنن.

درد و بلای اینترن قبلی بخوره توی سر و کلهٔ اینترن فعلی.